Βουτιά στο µπλε φαράγγι
0.0/5 κατάταξη (0 ψήφοι)
Κείμενο: Μάρω Κουρή - Φωτογραφίες: Μάρω Κουρή, Γιώργος Καφαντάρης

Ξαπλωµένη στο χώµα χορταίνω τις αισθήσεις µε παρών. Η µυρωδιά των ηλιοκαµένων πευκοβελόνων, το θρόισµα του ανέµου στα φύλλα του νεαρού πλάτανου, που δωρίζει άπλετη σκιά, το µεταξένιο χάδι µες την σµαραγδένια λίµνη Τσιβλού κι η σφιχταγκαλιά των ελάτων ολόγυρά µου είναι η τελειότητα της στιγµής, που µεταµορφώνεται σε αιωνιότητα. Μόνο ευγνωµοσύνη µπορεί να νιώσει κανείς.

Αφθονία σηµαίνει έλλειψη του φθόνου, (ά-στερητικό + φθόνος), λέει ο φίλος και δάσκαλος Σαρβές στη σχολή «Dreamer’s Way». Περπατώντας µες τα νερά του Κράθη ποταµού µαζί την παρέα της «περιπέτειας» που γι’ άλλη µια φορά εµπνεύστηκε η ΚΕ∆ΡΟΣ travelling νιώθω ακριβώς έτσι… Άγνωστοι µεταξύ τους άνθρωποι, που στην καθηµερινότητα τους κάθονται σε γραφεία, οι περισσότεροι πάνω από υπολογιστές, έχουν τη δυνατότητα να βιώσουν µια εµπειρία µοναδική, έξω από τα καθιερωµένα.

Στο λεωφορείο που ξεκινά από το κέντρο της Αθήνας, οι περισσότεροι παραδινόµαστε στην αγκαλιά του Μορφέα. Τι πιο χαλαρωτικό µετά από µια έντονα δύσκολη εβδοµάδα; Στο πρώτο µισάωρο της εκδροµής, στην Ακράτα, νυστάζουµε. Αν διάβαζα σκέψεις, αυτές θα λέγανε «Τι τα ήθελα τώρα τα νερά; Θα ήµουν στο κρεβατάκι µου». Όµως, η δύναµη του τρεχούµενου νερού, οι σεληνιακοί βράχοι που ορθώνονται πανύψηλοι µπροστά µας και το µεθυστικό άρωµα των συκιών, που ξεφυτρώνουν άγρια στο διάβα µας, χαρίζουν χαµόγελα που ανθίζουν τις ψυχές µας.  Στα βλέµµατα αρχίζει να διακρίνεται η σπίθα του ενθουσιασµού. Το river trekking γίνεται river …running!

Τη ζέστη της τελευταίας µέρας του Αυγούστου «σβήνει» το ποταµίσιο νερό, ενώ καβουράκια γαργαλάνε τα πόδια µας. Το διάβα µας στις πέτρες του Κράθι είναι µάθηµα. Ο Γιώργος Καφαντάρης, ένας από τους οδηγούς µας και εµπνευστής αυτής της µονοήµερης εκδροµής, φωτογράφος και σπηλαιολόγος, µας είχε ξεκαθαρίσει: θα χρειαστείτε αρβύλες που να καλύπτουν τον αστράγαλο για να αποφύγετε διαστρέµµατα. Οι περισσότεροι όµως φορούν αθλητικά, κι όλοι φυσικά έχουµε φροντίσει για...ένα φραπέ στο χέρι. Αυτό, είναι ένα από τα πλεονεκτήµατα του να συνταξιδεύεις µε Έλληνες: ο χαβαλές. Κάποιοι µαζεύουν άγρια ρίγανη και µούρα που προσφέρουν στις κοπέλες, όταν αυτές προσπαθώντας να διασχίσουν τα βράχια του ποταµού πιασµένες χέρι-χέρι, τραγουδούν χορεύοντας ...τσάµικο. Άγνωστοι ως χθες µέσα από το γέλιο και την περιπέτεια, συνδεόµαστε µε τη φίλη-φύση.

«Ανακάλυψα το φαράγγι πριν λίγο καιρό όταν έκανα µια εκδροµή στα Καλάβρυτα κι είπα να µπω να το ανακαλύψω. Με συνεπήρε η οµορφιά του και µοιράστηκα τις εντυπώσεις µου µε τη συνάδελφο, σπηλαιολόγο Ιωάννα Γάλλου, διευθύντρια της ΚΕ∆ΡΟΣ Travel. Έτσι, οργανώσαµε αυτήν την εκδροµή και είστε κι οι πρώτοι που το διασχίζετε», µας λέει ο Γιώργος Καφαντάρης.

Ο ποταµός έχει δύο κύρια ρεύµατα, που ενώνονται στην πορεία. Σύµφωνα µάλιστα µε τον Στράβωνα πήρε το όνοµά του από το Κίρνασθαι που σηµαίνει αναµειγνύω, ενώνω. Εκβάλλει στον Κορινθιακό κόλπο, ρέοντας από Νότο προς Βορά. Ανατολικά του δέλτα του βρίσκονται τα Συλιβαινιώτικα (από το χωριό Συλίβαινα το οποίο υπέστη κατολίσθηση), ενώ δυτικά βρίσκονται τα Ποροβίτσιανα. ∆ύο οικισµοί µε πανέµορφες παραλίες µε βότσαλο που προέρχεται από τις προσχώσεις του Κράθι.

Μετά από δύο ώρες περπάτηµα στο ελικωτό ποτάµι, αντικρύζουµε το παραδεισένιο µπλε του καταρράκτη, που «χύνεται» στο φαράγγι του Περιστεριώνα, το λεγόµενο «Μπλε φαράγγι». Πρόκειται για ένα πολύ στενό (2 µέτρα στο στενότερο σηµείο του) και σχετικά βαθύ (περίπου 40 µέτρα) φαράγγι, µήκους µόλις 500 µέτρων στη σκιά της επιβλητικής «Νεραιδοράχης» του Χελµού σχετικά κοντά στο οικισµό της Περιστέρας και τη Ζαρούχλα. Η διάσχισή του ξεκινά από τη γέφυρα που βρίσκεται στο στενότερο σηµείο του, ένα περίπου χιλιόµετρο από το χωριό Βούτσιµος της Ακράτας.

Ο δεύτερος οδηγός µας, Ηλίας Τσατσαρώνης, µοιράζει κράνη και οδηγίες πρώτης ανάγκης: Αν µας ακούσετε να φωνάζουµε «πέτρα», τότε αντί να κοιτάξουµε προς τα πάνω, µαζεύουµε τους ώµους και τα χέρια µπροστά για να τα προστατεύσουµε. Με την όρεξη ανοιχτή για περισσότερη περιπέτεια, βυθιζόµαστε στο απέραντο µπλε του φαραγγιού. Μας καταβρέχουν µικροί καταρράκτες που έρχονται κατευθείαν από τα ύδατα της Στυγός - όπου σύµφωνα µε τον µύθο, η Θέτις βάφτισε τον γιο της Αχιλλέα µε το αθάνατο νερό για να γίνει άτρωτος, πιάνοντάς τον από την πτέρνα που τελικά αµέλησε να πλύνει.

Μέσα στην …καταρρακτένια βροχή κολυµπάµε στον ποταµό που βαθαίνει στο φαράγγι περίπου ένα µέτρο. Τα αντιµετωπίζουµε µε χαρά, νιώθοντας ασφάλεια και εµπιστοσύνη εξαιτίας της υπευθυνότητας, της εγρήγορσης και της επαγγελµατικότητας των οδηγών µας.

Ο τρίτος οδηγός, Παύλος Γραβιώτης, πιστοποιηµένος στο ΕΚΑΒ αποκαλείται «σκούπα» που σηµαίνει ότι µένει στο τέλος φροντίζει την οµάδα για όποια βοήθεια. Στα µισά του φαραγγιού το νερό φθάνει µέχρι το λαιµό! Αφήνω την αίσθηση της βαρύτητας κολυµπώντας.  Βγαίνοντας από το φαράγγι, σκαρφαλώνουµε στα βράχια για ηλιοθεραπεία και στέγνωµα νανουρισµένοι στα τελευταία τζιτζικίσµατα της χρονιάς. Τρεις κοπέλες χαλαρώνουµε καθισµένες στις βάθρες, µε το νερό να πέφτει στους ώµους κάνοντας µασάζ. Κλείνουµε τα µάτια απολαµβάνοντας το καλύτερο φυσικό spa. Παστέλια, µπάρες, ξηροκάρπια και τυροπιτάκια της µαµάς εµφανίζονται από τις τσάντες των εκδροµέων και µοιράζονται γενναιόδωρα. «Ο Κράθις ανηφορίζει ως τη λίµνη Τσιβλού καταλήγοντας στις πηγές της Στυγός», λέει ο Γιώργος. «Ονειρευόµαστε τη µέρα που µε αδιάβροχες φωτογραφικές µηχανές θα τον διαβούµε ολόκληρο».  Εµείς συνολικά περπατήσαµε 10 από τα 32,5 χιλιόµετρα του ποταµού, µια πεζοπορία µε βαθµό δυσκολίας: 2 (κλίµακα: 1= καθόλου δυσκολία έως 5= µεγάλη δυσκολία) που συνοδεία των έµπειρων οδηγών της ΚΕ∆ΡΟΣ γίνεται κατάλληλη και για αρχάριους σε καλή όµως φυσική κατάσταση.

Κολύµπι στην Τσιβλού

Η ποταµοδιάσχιση ή river trekking στον Κράθι, κι η πεζοπορία µας στο φαράγγι λήγουν εδώ. Σειρά τώρα έχει το πρωτόγνωρο κολύµπι στη λίµνη Τσιβλού.

Τον Μάρτιο του 1913 µια µεγάλη κατολίσθηση κατέστρεψε το χωριό Συλίβαινα που έφραξε προσωρινά την κοίτη του Κράθι δηµιουργώντας την υπέροχη, ορεινή λίµνη. Στο πούλµαν επικρατεί σιγή λόγω της σιέστας. Σε 45 λεπτά κολυµπώ αχόρταγα στην λίµνη όπου αντικατοπτρίζεται το πλούσιο πράσινο και το γαλάζιο. Απόλυτη χαλάρωση. Ύστερα, κάποιοι ανοίγουν το καλάθι του πικ-νικ και κάποιοι χορταίνουµε στην ταβέρνα µε φασολάκια λαδερά µε φρέσκια ντοµατούλα, κόκορα µε µακαρόνια και καρπούζι παγωµένο για κέρασµα. Γινόµαστε µια µεγάλη παρέα που µοιάζει να γνωριζόµαστε χρόνια. Νέοι και µεγαλύτεροι σε ηλικία τολµάνε να βγούνε από τη ζώνη του βολέµατος, για να αδράξουν τη στιγµή µε δράση στην ύπαιθρο.

Η µέρα δεν τελειώνει εδώ. Κι όµως έχει κι άλλο! Μια βόλτα για καφέ στη γραφική, πετρόχτιστη Ζαρούχλα, δίπλα στα νερά της µυθικής Στύγας, είναι ό,τι πρέπει για το κλείσιµο της καταπληκτικής αυτής µέρας.

Υπόσχεση δίνουµε στον καλύτερο µας φίλο, τον εαυτό µας για συχνότερη επαφή µε τη φύση. Θυµάµαι µια στάση κατά την επιστροφή µας στα γάργαρα νερά του ποταµού, όταν το µυαλό πήγε να µε ... σαµποτάρει, πως µία κοπέλα εµφανίστηκε σα νεράιδα δίνοντάς µου το χέρι. Στο µπράτσο της διαβάζω το καλλίγραφο, παροτρυντικό τατουάζ «Never give up»! Αυτό κρατώ παίρνοντας δυνάµεις χαράς για την δύσκολη εβδοµάδα που ακολουθεί. Αξίζει σε όλους µας!

Προδιαγραφές

.">
Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
.