Ορεινή Αιγιάλεια - Αληθινή σαν παραµύθι
5.0/5 κατάταξη (4 ψήφοι)
Κείμενο: Αλεξία Τούλιου / Φωτογραφίες: Α. Τούλιου, Ν. Υφαντής, Θ. Νουάρου, Σ. Ζιδρόπουλος, Area Synest

Οι παλιοί άνθρωποι, που ήταν σοφότεροι, επικαλούνταν συχνά στα χείλη τους τα πλάσματα της φύσης  και μέσα από τις φλόγες μιας φουφούς ζωντάνευαν δράκους, ξωτικά, νεράιδες και φασαριόζες μάγισσες, που γέμιζαν τα σπιτικά μ' ελπίδα και χαρά, απαλύνοντας έτσι τις παιδικές φοβίες. Σήμερα ο άνθρωπος, κενός συνάμα θορυβώδης, τα εξόρισε όλα να κρύβονται βαθιά στη φύση, σε ποταμούς και δάση,  βουνοκορφές και λίμνες, χωρίς όμως ποτέ να καταφέρει, να πάψουν να γοητεύουν όποιον ακόμη πιστεύει στην αξία του παραμυθιού.

 Ένα ταξίδι στο παραμύθι θα κάνουμε κι εμείς, στη μαγευτική ορεινή Αιγιάλεια, στα χωριά της Νωνάκριδος, εκεί που μια βιαστική μαγισσούλα έκθαμβη κι αυτή από την ομορφιά  του τόπου, προσγειώθηκε αδέξια πάνω στο δέντρο, πριν προλάβει να μας προϋπαντήσει. 

Το λευκό σκηνικό πίσω από τις μεγάλες τζαμαρίες του ξενοδοχείου μας είναι το απρόσμενα ευχάριστο καλωσόρισμά μας, εδώ στη Ζαρούχλα. Η κυρία Μαρία   Οικονομοπούλου, ιδιοκτήτρια του Zarouchla Inn Hotel, με την ευγένεια και την αμεσότητα που την χαρακτηρίζει, μας κάνει να αισθανθούμε σαν στο σπίτι μας. Σ' έναν χώρο ζεστό κι εκλεπτυσμένο, γευόμαστε, με το χειροποίητο ποτό που μας τρατάρει, δυο τρεις κουβέντες για τον τόπο και νιώθουμε έτοιμοι να τον εξερευνήσουμε.

Ο υπόκωφος και αποφασιστικός ήχος της μπότας, που βυθίζεται στο χιόνι, δίνει τον ρυθμό για μία ακόμη βαθιά ανάσα καθαρού οξυγόνου. Το ξηρό κρύο παγώνει μεν το πρόσωπο, μ' έναν τρόπο όμως τόσο αναζωογονητικό που παραδόξως δεν αισθάνεσαι κρύο. Όσο το ανεπαίσθητο αεράκι ξεφορτώνει με χάρη απ' τα δέντρα τις ώριμες νιφάδες πάνω στα μαλλιά μας, εγώ χαζεύω ένα μικρό κομμάτι ουρανού παγιδευμένο στον κρύσταλλο ενός σταλακτίτη ν' αργολιώνει στην κάψα του χειμερινού ήλιου. Το ποταμάκι τρέχει σιμά σε μια βόλτα που κάθε κύτταρό μας αναγεννάται και πράγματι, μετά από πολύ καιρό νιώθουμε πάλι ζωντανοί και ευδιάθετοι.

Η αγάπη των κατοίκων, το ιδανικό κλίμα αλλά και η τοποθεσία του χωριού συμβάλλουν τα μέγιστα στην τουριστική ανάπτυξη. Αξιοθέατα, όπως ο πύργος της Ζαρούχλας ή αλλιώς του Φιλικού και πρωτεργάτη της επανάστασης, Ασημάκη Φωτήλα, όπως επικράτησε να λέγεται μετά το 1821, με τις πολεμίστρες και τη ζεματίστρα αξιοποιήθηκε και λειτουργεί ως ξενώνας, ενώ γίνονται παράλληλα προσπάθειες αναστήλωσης και για τον πύργο της οικογένειας Χαραλάμπη. Το παλιό σχολείο χρησιμοποιείται ως πολιτιστικός χώρος, που φιλοξενεί μια μόνιμη έκθεση φωτογραφίας και ζωγραφικής με θέμα τις ομορφιές του τόπου. Ανηφορίζοντας, συναντάμε τη μεταβυζαντινή εκκλησιά της Αγίας Τριάδας. Στο εσωτερικό της φέρει μια σπάνια τοιχογραφία με τους αγγέλους, μόνο που εμείς δεν έχουμε την τύχη να δούμε, καθώς ανοίγει μόνο στην

εορτή της. Ο ναός στηρίζεται σε υποστυλώματα, έτσι τον θαυμάζουμε από τον προαύλιο χώρο που δεν στερείται ομορφιάς. Πάνω στη μεγάλη ξύλινη κούνια υπάρχει μια ακόμη πύλη παραμυθιού. Ανεβαίνοντας κανείς γυρίζει τις σελίδες του και αντικρύζει εμπρός έναν τεράστιο στρατό ελάτων που με τα χαριτωμένα λευκά του κράνη συγχρονισμένα, νιώθει πως θέλει ν' ανέβει στον θεό. Μια κλεφτή ματιά στη δεύτερη σελίδα και η μακρινή εικόνα της χιονισμένης Ζαρούχλας θυμίζει ζαχαρωτά σπιτάκια σε βιτρίνα βιενέζικου ζαχαροπλαστείου τα Χριστούγεννα. Η αρμονία του φυσικού χώρου μαγεύει και δεν είναι τυχαίο που πλήθος κόσμου επιλέγει αυτό το προαύλιο για γάμους και βαφτίσεις.

Η ώρα περνά και επιστρέφουμε στο χωριό. Κατά μήκος του πλακόστρωτου δρόμου παρατάσσονται και τα διάφορα ταβερνάκια. Μουσική και χαρωπές φωνές δραπετεύουν μαζί με τα πυκνά μυρωδάτα σύννεφα καπνού από ξύλο και κρέας, που προκαλούν τις ήδη παραδομένες αισθήσεις σου. Και τι καλύτερο από το να κλείνεις το γεύμα σου μ' ένα ζεστό ρόφημα ή ένα καλοφροντισμένο γλυκό στο ξύλινο Kαφέ Jazz bar «Στο ρέμα», δίπλα στα νερά της ρεματιάς.

Κάποιοι τόποι δεν είναι τυχαίοι, είναι ευλογημένοι όπως η Ζαρούχλα, αφού μια βόλτα σε αυτή αποτελεί ψυχοθεραπεία και προσφέρει ευεξία, γιατί η φύση είναι ο καλύτερος γιατρός. Από το χωριό της Ζαρούχλας ο δρόμος συνεχίζει σε μια εκπληκτικής ομορφιάς διαδρομή, πάντα με τετρακίνηση ή ακόμη καλύτερα πεζοπορία, που οδηγεί στο δάσος Φενεού.               

Σόλος και Πριστέρα

Ένα ακόμη χωριό, αστείρευτο σε φυσικούς θησαυρούς, που το προτιμά ο ίσκιος αλλά το αποζημιώνει η θέα, είναι ο Σόλος. Από τους πιο βόρειους οικισμούς, αποτελεί βασίλειο πανίδας και χλωρίδας. Ορχιδέες, μανιτάρια, χόρτα και βότανα ενισχύουν μια νεότερη μορφή εναλλακτικού τουρισμού. Η γη είναι τόσο απλόχερη, που λέγεται μάλιστα, πως κάποιοι ξένοι επιστήμονες ανακάλυψαν εδώ ένα από τα σπανιότερα βότανα στον κόσμο. Στον Σόλο ο περιπατητής θα περιπλανηθεί σε μονοπάτια εύκολα και δύσβατα. Ανταμοιβή στον κάματό του ένας κρυμμένος καταρράκτης ύψους 10 μέτρων, όαση δροσιάς τους καλοκαιρινούς μήνες.

Ένα μέρος το ανακαλύπτεις με τις αισθήσεις σου. Τον Σόλο όμως τον γνωρίσαμε κυρίως μέσα από την καρδιά του κυρίου Γιώργου Ζιδρόπουλου που μαζί με τον γιο του Σπήλιο είναι οι ιδιοκτήτες της ταβέρνας «Νηρηίδες». Ο κύριος Γιώργος, θεματοφύλακας ενός χωριού που τον χειμώνα νυχτώνει έρημο, επιβάλλεται νωχελικά μ' έναν μονόλογο σοφίας, καθώς το πορφυρό της σόμπας φωτίζει το πρόσωπό του σ' ένα ατμοσφαιρικό περιβάλλον που τυλίγεται από μια… εσάνς τζαζ μουσικής. «Μέχρι και τα πουλιά έφυγαν... όμως εμείς εδώ − πάντα εδώ − να ευχαριστήσουμε και τον έναν επισκέπτη που θα τύχει να περάσει. Γιατί αν δεν φας καλά, θα φύγεις και δεν θα ξανάρθεις. Δεν ξέρουμε πολλά, ξέρουμε όμως από κρέας, τυρί και λάδι…». Και μετά σιωπή και όλη η ομορφιά που κρύβει μέσα της ν' αποτυπώνεται σ' ένα τοπίο απρόσκοπτο, ν' αποκαλύπτεται σταδιακά απ’ τη σελήνη του Γενάρη, που σαν αυγουστιάτικος ήλιος ανατέλλει πίσω απ' τη χιονισμένη βουνοκορφή. Τέτοιες ώρες είναι αμαρτία να ζητάς παραπάνω ευτυχία, όταν η στιγμή ρέει από ρουμπινένιο κρασί και πλημμυρίζει γεύση μεστή από τα μανιτάρια του Σπήλιου και το κοκκινιστό της κυρίας Χριστίνας. Και ξέρεις πως οι γεύσεις αυτές απευθύνονται σε απαιτήσεις άλλου επιπέδου, σχεδόν θεϊκού, αφού εδώ κοντά κατοικούν οι Νηρηίδες και οι Θεοί παρέα με τον Ήλιο μαζεύονται στην Στύγα να δώσουν όρκο βαρύ, που αν ποτέ πατήσουν, σε λήθαργο βαθύ θα πέσουν 10 χρόνια…

Πράγματι, από το χωριό Περιστέρα το μονοπάτι, δύσκολο πολύ, οδηγεί αυτούς που γνωρίζουν από αναρρίχηση στα μυθικά ύδατα της Στυγός, τις πηγές δηλαδή του ποταμού Κράθη, στα 2.100μ. Δηλητηριώδη κι αθάνατα έλεγαν πως είναι και καταλήγουν να τρέχουν στον Άδη. Εκεί η Θέτις βούτηξε τον γιο της Αχιλλέα μα – κρίμα − άφησε τρωτό σημείο του την φτέρνα. Στα ίδια δύσκολα βουνά διαδραματίστηκε και η ελληνική εκδοχή του Ρωμαίου και της Ιουλιέτας δηλαδή του Τάσου και της Γκόλφως με τον ερωτά τους να στιγματίζει την παράδοση. 

Από την Περιστέρα ο δρόμος συνεχίζει για το χιονοδρομικό του Χελμού, στην κορφή του οποίου βρίσκεται και το εντυπωσιακό αστεροσκοπείο Αρίσταρχος.

Ο πάγος δεν μας επέτρεψε μεγάλη βόλτα στον Σόλο, ωστόσο καταφέραμε να δούμε κάποια απ' τα στολίδια του. Την εντυπωσιακή βρύση στην είσοδο του χωριού, τη βυζαντινή εκκλησιά του Αγίου Γεωργίου, που λέγεται ότι χτίστηκε από αυγό και κεραμίδι, αλλά και τον αγέρωχο Πύργο του οπλαρχηγού Νικολάου Σολιώτη.

Αγρίδι και Βαλιμή

Συνεχίζοντας την εκδρομή ξαποστάσαμε στον υπερφυσικό ίσκιο του μεγάλου πλάτανου του χωριού Αγία Βαρβάρα και χαιρετήσαμε το μικρό και τακτοποιημένο Βουνάκι. Στο δοξασμένο Αγρίδι, εκεί που πρωτοακούστηκαν οι πιστολιές για τη λευτεριά, η ιστορία τιμάται κάθε άνοιξη με θεατρικά και δρώμενα. Η Παναγία των Καταφυγίων, μια σωστή αετοφωλιά στον βράχο, δεν απέχει πάνω από 1χλμ από το Αγρίδι. Λένε πώς κάποτε, όταν ο Κολοκοτρώνης ερωτεύτηκε μια μοναχή, φρόντισε να προστατεύσει σε τρύπες του βράχου οχτώ οικογένειες...

Μ' ένα ζουμερό λαχταριστό γαλακτομπούρεκο η κυρία Νία Χριστοπούλου, πρόεδρος του συλλόγου, μας υποδέχεται στο χωριό Βαλιμή, που σήμερα κόβει τη βασιλόπιτά του. Η Βαλιμή, Νύμφη σωστή, όχι μόνο στο όνομα μα και στη χάρη, ο χειμώνας ερωτευμένος μαζί της την γδύνει κυριολεκτικά, αφήνοντας μια ανεπανάληπτη θέα να πλανέψει τον επισκέπτη σαν βρεθεί κάτω από την εκκλησιά της Παναγιάς στην πλατεία του χωριού. Τυχερός όποιος βρεθεί στη γιορτή της το καλοκαίρι, γιατί εκεί τα κεράσματα δίνουν και παίρνουν. Ένα σχολείο που αντιστέκεται στον χρόνο κρύβεται σε μια κατηφόρα του χωριού, εγωιστικά να απολαμβάνει το όμορφο τοπίο. Πλησιάζοντας θυμάμαι περασμένες εποχές κάπως κινηματογραφικές, αφού νιώθω πως όλο και κάποια χρυσομαλλούσα δασκάλα θα μας γνέψει πονηρά απ' το παραθύρι να μπούμε για μάθημα. Τον τελευταίο καιρό το κτίριο εξυπηρετεί τις ανάγκες του συλλόγου.

Θεματικό Πάρκο Συνεβρού

Κάποιοι προέρχονται από μια πάστα ανθρώπων που αγαπούν τη ζωή. Που αγαπούν να την ανακαλύπτουν στην πιο αγνή της μορφή, στην απλότητα και την σημασία της επιβίωσης αλλά και στην ομορφιά της πολυτέλειας που προσφέρει η ανθρώπινη επέμβαση. Ο κύριος Ματίκ Μανικιάν, με σεβασμό στο φυσικό περιβάλλον και στα πλάσματά του, έφτιαξε ένα καταφύγιο να προστατεύει το παραμύθι, που οι άνθρωποι των πόλεων αρνήθηκαν. Το καταφύγιο δεν είναι άλλο από το θεματικό πάρκο στο Συνεβρό Αιγιαλείας και φέρει το όνομα Αrea Synest. Το nest που στα ελληνικά σημαίνει φωλιά συμπυκνώνει τη φιλοσοφία αυτής της δημιουργίας. Φτιάχνοντας μεγάλες επίγειες φωλιές ο

άνθρωπος δύναται να οικειοποιηθεί το περιβάλλον των πουλιών, να ταυτιστεί με αυτά και μέσα από ένα περιβάλλον θαλπωρής να εναρμονιστεί ευθέως με το πρωταρχικό του σπίτι, που δεν είναι άλλο από τη φύση. 

Το πάρκο εκτείνεται σε μεγάλη απόσταση, όμως οι συχνές πινακίδες κάνουν τη βόλτα παιχνιδάκι. Οι εκπλήξεις πολλές. Η αρμένικη εκκλησία επιβάλλεται στο πλακόστρωτο μονοπάτι. Πιο πέρα το κοτοχωριό, το κουνελοχωριό, ο περιστερώνας, η λίμνη με τα νούφαρα και ο παραδοσιακός καφενές. Η τέρψη ολοκληρώνεται με παραδοσιακές λιχουδιές αρμένικης και ελληνικής κουζίνας.

Το πάρκο ενδείκνυται για κάθε ηλικία και εγγυάται τη διασκέδαση. Εξάλλου το παραμύθι είναι δικαίωμα όλων.

Τσιβλού

Από τα παραμύθια βέβαια εγώ προτιμώ τα πιο σκοτεινά, εκείνα που διαδραματίζονται κοντά σε κάποια λίμνη, για να μπορεί ο ήρωας να ρίξει μέσα της χίλια μυστικά και άλλα τόσα πάθη, που κανείς ποτέ δεν θα μάθει.

Αξημέρωματα λοιπόν βρίσκομαι σ' ένα υδάτινο δημιούργημα μιας αλλοτινής καταστροφής, τη λίμνη Τσιβλού, μία από τις πιο εντυπωσιακές της χώρας. Την άνοιξη του 1913 η οργή της φύσης γκρέμισε για πάντα το χωριό Συλίβαινα, χωρίς όμως να πάρει ανθρώπινη ζωή. Τις πέτρες και το χώμα σκέπασαν για πάντα τα νερά του Κράθη τόσο, μέχρι να πάψουν μονομιάς σε ένα ασάλευτο σεντόνι, εκεί στο βάθος της κοιλάδας που άνεμος ποτέ του δεν φυσά, μην τύχει και ταράξει τις μισοσβησμένες μνήμες…

Γύρω μου τα ψηλά βουνά δεν επιτρέπουν το δυνατό πρώτο φως του ήλιου. Μπορώ λίγο ακόμη ν' ονειρευτώ στην αχλή, που αιωρείται πάνω απ' το σκοτεινό νερό, πως είναι ψυχές που κλαίνε για κάθαρση, για λύτρωση. Δεν βλέπω, νιώθω... όμως το φως είναι ανελέητο και αλλάζει σελίδα στο παραμύθι, καμαρώνοντας για τις ιλουστρασιόν εικόνες του.

Ένα μέρος σμαράγδι από το γεμάτο έλατα κεντημένο βουνό και λίγο ζαφείρι για συμπλήρωμα απ' τον γαλανό ουρανό βάφουν στα χρώματα του παγωνιού τη λίμνη. Ο παράδεισος κάνει επίδειξη στη γη με τις λάμψεις του ήλιου να χοροπηδούν στο νερό. Για δες ένας σωστός καθρέφτης και σκύβω για να δω. Ξεχωρίζω ένα ένα τα χαρακτηριστικά μου. Μικρό το κακό, επιφανειακό, ευτυχώς η εσωτερικότητα ασφαλής, αόρατη. Να γι' αυτό τις σέβομαι τις λίμνες, γιατί λιμνάζουν, δεν πληγώνουν. Θελκτική πάντα σε καλεί κοντά της όμως με κάθε βόλτα που φέρνει το κουπί είναι πάντα πιθανή μια νέα αποκάλυψη και οι επαναστάσεις δεν είναι για άλλους.

Σε λίγο θα μαζευτούν εδώ πολλοί, μαζί με αυτούς θα αλλάξει και η εποχή. Θα έρθει η εποχή που οι επαναστάσεις θα αγαπούν πιο πολύ να υπάρχουν και − πώς αλλιώς − αφού η άνοιξη είναι από μόνη της μια ολοκληρωτική επανάσταση.

«Μέχρι και τα πουλιά έφυγαν... όμως εμείς εδώ να ευχαριστήσουμε και τον έναν επισκέπτη που θα τύχει να περάσει. Γιατί αν δεν φας καλά, θα φύγεις και δεν θα ξανάρθεις. Δεν ξέρουμε πολλά, ξέρουμε όμως από κρέας, τυρί και λάδι…».

Προδιαγραφές

  • Πληροφορίες:

    Ευχαριστούμε θερμά την πρόεδρο του ΔΗΚΕΠΑ, δημοτική σύμβουλο  κ. Μαρία Τσουκαλά, τον Πολιτιστικό Σύλλογο Βαλιμής «Ο Καύκαρης» και όλους όσους συνέβαλλαν στην πραγματοποίηση του ρεπορτάζ:

    Για τη φιλοξενία ευχαριστούμε το Zarouchla Inn Mountain Hotel. Ένα νέο ξενοδοχειακό συγκρότημα ανάμεσα στις ομορφιές της ορεινής Ακράτας και τα γειτονικά Καλάβρυτα. Άνετοι χώροι, φιλόξενο περιβάλλον και μπουφές με σπιτικό πρωινό στο κέντρο του όμορφου χωριού. Δίπλα στο δάσος και τα μονοπάτια του ποταμού Κράθη είναι ιδανικό για μια απολαυστική διαμονή. Τηλ.: 69444143943

    Τον Σπήλιο Ζιδρόπουλο και το εστιατόριό του «Νηρηίδες» στον Σόλο. Ένα αληθινό διαμάντι στη μέση του πουθενά είναι από μόνο του λόγος να επισκεφθείς την περιοχή. Διακοσμημένο μοναδικά, με χρώμα και ξυλόγλυπτα αντικείμενα και τζαμαρία με θέα τις κορυφές του Χελμού. Τη ζεστή του ατμόσφαιρα συμπληρώνουν οι ψαγμένες μουσικές, το τζάκι και φυσικά οι ανεπιτήδευτα φιλικοί ιδιοκτήτες που γίνονται φίλοι σου. Σπιτικά φαγητά από ντόπια υλικά εποχής, μαγειρεμένα με μοναδική μαεστρία και αγάπη. Εξαιρετικό το ριζότο μανιταριών από άγρια πορτσίνι μαζεμένα από το βουνό, το αγριογούρουνο, το φρικασέ με άγρια χόρτα, το χοιρινό με κολοκύθια, η προβατίνα τους. Ρωτήστε και τους ντόπιους! Τηλ.: 26960 33991.

    To Θεματικό Πάρκο τέχνης Area Synest απευθύνεται σε όλη την οικογένεια και είναι ανοιχτό κάθε Σαββατοκύριακο, επίσημες αργίες και εορτές, και την περίοδο του Πάσχα καθημερινά. Το απαράμιλλης αισθητικής Home Hotel, που βρίσκεται στον φιλόξενο και παραμυθένιο χώρο του μέσα στη φύση, προσφέρει δυνατότητα πολυτελούς διαμονής. Περισσότερες πληροφορίες: τηλ. 69800 85090, www.areasynset.gr