Σμόλικας - Ο υπέροχος γίγαντας
0.0/5 κατάταξη (0 ψήφοι)
Κείμενο: Χρήστος Κανατάς - Φωτογραφίες: Χρήστος Κανατάς, Pindos Hawks

Στα 120 χιλιόμετρα μακριά, ατενίζεις τον μεγάλο αδερφό, τον Όλυμπο, να ξεπροβάλλει σαν νησί μέσα από μια συννεφένια θάλασσα. Βρίσκεσαι στην κορφή του δεύτερου σε ύψος βουνού της χώρας μας, του Σμόλικα, κορωνίδα της Πίνδου. Τα εναέρια άσπρα ίχνη των αεροσκαφών μοιάζουν να ‘ναι δίπλα σου. Είσαι στα ουράνια. Μια ολάκερη χώρα στα πόδια σου. Κι εσύ, στεφανωμένος με τις ψηλότερες κορφές της, ακόμα πιο ψηλά, μια ανάσα απ’ τον Θεό.  

Φεύγω από την εκστατική στιγμή, γυρίζω τον χρόνο πίσω, να σας πω την ιστορία από την αρχή. Η ζωή επιφυλάσσει ευχάριστες εκπλήξεις πολλές φορές. Όλοι είμαστε εν δυνάμει δραπέτες της καθημερινότητας. Η πρόταση να ακολουθήσω τους ευγενικούς ανθρώπους της Pindos Hawks και να βιώσω την εμπειρία μιας εκδρομής off road στον Εθνικό Δρυμό της Πίνδου όπου δραστηριοποιούνται, είχε έρθει λίγες μόλις μέρες πριν την αναχώρησή μας.
Πήρα την απόφαση στο φτερό. Στον Σμόλικα δεν είχα ξαναπάει και ήταν από τα μέρη που πάντα είχα την επιθυμία να επισκεφτώ. Το σημείο αφετηρίας ήταν τα Ιωάννινα. Εκεί μας περίμεναν τα τετρακίνητα οχήματα της εταιρίας, τρία Nissan Navara σε άριστη κατάσταση, πλήρως εξοπλισμένα και διαμορφωμένα για εξόρμηση στο βουνό.
Το πρόγραμμα είναι τριήμερο. Άφιξη Παρασκευή βράδυ στις Πάδες, διανυκτέρευση, ανάβαση στο βουνό με τα οχήματα και πεζοπορία ως την κορυφή το Σάββατο, ενώ την Κυριακή επιστροφή από εναλλακτική διαδρομή στην ανατολική πλευρά της Τύμφης, την πιο άγνωστη πλευρά της Ζαγορίσιας ομορφιάς.
Μια πλούσια εκδρομή με μαγευτικές εικόνες, σχηματιζόταν ονειρικά στο καναβάτσο της φαντασίας μου, δημιουργώντας μου μια γλυκιά προσμονή. Ταξιδεύοντας το βράδυ με τα οχήματα φτάσαμε στις Πάδες, όπου περίμενα το ξημέρωμα για να εμφανιστεί, σαν μια πρωτοεμφανιζόμενη φωτογραφία, μπροστά στα μάτια μου η ανεπανάληπτη θέα του ορεινού τοπίου. 

Πάδες 

Πράγματι, όταν ξυπνάς για να απολαύσεις το καφεδάκι σου στον αυλόγυρο του ξενώνα Munti Smolikas, δίπλα στην πλατεία του χωριού, νιώθεις προνομιούχος. Μόνο η αναπνοή του φρέσκου πεντακάθαρου αέρα αρκεί. Το μάτι σου χάνεται στο πράσινο που κυριαρχεί τριγύρω στις βουνίσιες πλαγιές. Το πνεύμα σου εδώ θα ηρεμήσει και θα διαλυθεί κι η τελευταία υποψία στρες. Ο Έκτορας, ο τρίχρονος υπέροχος γίγαντας, ένα απίθανα όμορφο Alaska Alamut, θα σου έρθει για χάδια. Ξαπλωμένος και με ορθάνοιχτα τα πόδια παραδίδεται στις βουλήσεις σου. Πιο γαλήνιο σκυλί δεν έχεις ξαναδεί. Έχει γίνει ένα με τον τόπο. Άσε με εδώ ζωή να ξαποστάσω λίγο, σκέφτεσαι, πόσα πιο πολλά να ζητήσεις; Τα καλύτερα όμως όπως πάντα έπονται!
Το Munti Smolikas έχει τη λογική του καταφυγίου. Τα δωμάτια που διαθέτει είναι 4, 6 και 8 κλινών, διαμορφωμένα με κουκέτες. Η αίθουσα με το τζάκι, τους δράκους στον τοίχο και τα ξύλινα μοναδικά τραπέζια, δημιουργεί μια υπέροχη θαλπωρή. Οι άνθρωποι ερχόμαστε όλοι πιο κοντά, γινόμαστε μια παρέα, ξυπνάνε συζητήσεις, γεννούνται σχέσεις. Με την αρωγή του υπέροχου τσίπουρου πάντοτε.Κάπως έτσι γνωριζόμαστε με τα παιδιά που θα μας ακολουθήσουν στη βουνίσια εξόρμησή της επόμενης μέρας. Φίλοι, από διάφορες πόλεις, Πάτρα, Ιωάννινα, Θεσσαλονίκη, με σημείο συνάντησης τις Πάδες. Τι όμορφα σκέφτομαι, να ανταμώνουν οι άνθρωποι σε τόσο υπέροχα μέρη!

Λύγκα, η Δρακολίμνη σε σχήμα καρδιάς        

Μετά τον πρωινό καφέ ξεκινάμε. Τα τρία τετρακίνητα οχήματά μας δεν αντιμετωπίζουν το παραμικρό πρόβλημα στον κακοτράχαλο χωματόδρομο που για τα κλασικά οχήματα είναι απαγορευτικός. Ελίσσεται μέσα από πυκνό δάσος με πανύψηλα μαυρόπευκα. Η διαδρομή είναι παραπάνω από ονειρική.

Ανεβαίνουμε όλο και πιο ψηλά. Εικάζω ότι όλον αυτόν τον δρόμο, αν κάποιος ήθελε να τον κάνει με τα πόδια, θα του έπαιρνε τουλάχιστον 5 ώρες πηγαινέλα. Γύρω στα 10 χλμ. δύσβατου χωματόδρομου το υπολογίζω. Με τα 4x4 τον διανύουμε περίπου σε 45 λεπτά.
Ο διοργανωτής της εκδρομής της Pindos Hawks, Παναγιώτης Δαγρές, θα μας πει ότι η πεζοπορία μέχρι την πρώτη στάση μας, τη Δρακόλιμνη, δεν είναι μεγάλη. Το σημείο αφετηρίας, όπου αφήνουμε τα οχήματα, βρίσκεται ήδη πολύ ψηλά.
Είναι η δεύτερη φορά που επισκέπτομαι Δρακόλιμνη. Η πρώτη ήταν πριν πολλά χρόνια, στη Δρακολίμνη της Τύμφης, η οποία βρίσκεται κάτω από την ψηλότερη κορυφή της, την Γκαμήλα. Είναι και η πιο φημισμένη καθώς φωλιάζει στα ριζά της μεγαλόπρεπης κορφής που ορθώνεται σαν ουρανοξύστης μπροστά της.
Η δική μας όμως, του Σμόλικα, ονομάζεται Λύγκα κι είναι επίσης πανέμορφη. Βαδίζοντας το μονοπάτι, ανάμεσα από ογκώδη ρόμπολα, κάποια στιγμή την βλέπεις ξαφνικά να κάνει την εμφάνισή της λίγο πιο χαμηλά. Το βαθύ της μπλε σε γεμίζει γαλήνη. Σαν μπαλκόνι με πισίνα βρίσκεται απάνω από χαράδρες και βουνοπλαγιές. Περιτριγυρίζεται από κοντινές και μακρινές οροσειρές, ενώ η πυραμίδα της κορφής βρίσκεται πίσω κι από πάνω της. Ένα απαράμιλλο γαλάζιο διαμάντι στο μεγαλείο της ελληνικής ορεινής φύσης.
Υπάρχει μεγαλύτερη απόλαυση από το να παίρνεις κολατσιό σ’ ένα τόσο όμορφο σημείο; Παίρνουμε δυνάμεις κι ετοιμαζόμαστε για την κορυφή. Ο διαθέσιμος χρόνος δεν είναι πολύς. Σύντομα αφήνουμε πίσω μας τη λίμνη και την αγναντεύουμε από ψηλά. Εδώ επιβεβαιώνονται οι φήμες πως η Δρακόλιμνη του Σμόλικα έχει σχήμα καρδιάς! Με αγάπη μας αποχαιρετά, καθώς ολοένα και την αφήνουμε, ανεβαίνοντας προς τα πάνω και γίνεται ολοένα και μικρότερη.
Απότομη και δύσκολη η πορεία προς την κορυφή, σε οδηγεί όμως προς τον ουρανό και τα σύννεφα... Οι πανύψηλες οροσειρές γύρω σου βρίσκονται πιο χαμηλά καθώς τραβάς για ακόμα πιο πάνω. Παρά το κρύο η φωτογραφική μηχανή ανεβάζει θερμοκρασία από τα πολλά κλικ καθώς ήλιος, νέφη, κορυφογραμμές ζωγραφίζουν πίνακες μοναδικούς, αποθεωτικούς, που διαρκώς αλλάζουν – θαρρείς γίνονται ολοένα και ομορφότεροι! Με κυριεύει το αίσθημα της ευγνωμοσύνης κι ένα μεγάλο σιωπηλό ευχαριστώ επειδή ζω και το ζω.Τα δέντρα μοιάζουν με θεόρατους αρχαίους γίγαντες, που έχει φροντίσει ο άνεμος και ο καιρός να τα μετατρέψουν σε ανεπανάληπτα γλυπτά. Τα χαιρετάς με δέος και τα αγγίζεις για να πάρεις λίγη από την ενέργειά τους. Νιώθεις μικρός κι ασήμαντος όμως η πορεία σου είναι… κορυφαία και σε μιάμισης ώρας περπάτημα θα βρίσκεσαι ψηλά – εκεί που όλα είναι από κάτω σου και ψηλά μόνο το απέραντο μπλε…
 
Στα 2.637 μέτρα 

Σαν σε ακρωτήρι, σαν σε εξέδρα έχεις φτάσει εδώ στην άκρη, το απώτατο σημείο. Αναπνέεις τον αέρα της κορυφής. Μπορεί να μην παίρνεις χρυσό μετάλλιο, αλλά η ευτυχία σου είναι παρόμοια: μετά από σκληρό κόπο έχεις φτάσει.
Απολαμβάνουμε με την ομάδα μας τη γαλήνη και την ομορφιά του θαυμάσιου τοπίου γύρω μας. Ενωμένοι, δυνατοί όπως θα γράψει η Σοφία στο ημερολόγιο της κορφής, μαζί και τα ονόματα όλων μας. Ναι, προστατευμένο σε ένα μεταλλικό κουτί, υπάρχει βιβλίο εντυπώσεων! Από τον Όλυμπο έως τ’ αλβανικά βουνά, τον Γράμμο και τα βουνά του Ζαγορίου… αυτός ο κόσμος ο μικρός, ο Μέγας!Πίσω, στην εκστατική στιγμή της πρώτης αντάμωσης με το σημείο απ’ όπου ξεκίνησε η πεζοπορία μας, χαμογελάμε, αστειευόμαστε και αγναντεύουμε – όλο μας το είναι πετάει σε πελάγη χαράς. Δεν καταλαβαίνεις πότε περνά η ώρα, αλλά σύντομα ο Παναγιώτης μάς ειδοποιεί ότι πρέπει να πάρουμε τον δρόμο του γυρισμού για να μη νυχτωθούμε.
Στην επιστροφή, η Δρακόλιμνη-καρδιά πλησιάζει όλο και περισσότερο και μετά από μιάμιση ώρα πορεία βρισκόμαστε στις όχθες της να παρατηρούμε τους μικρούς δράκους, τους τρίτωνες, τα προϊστορικά πλασματάκια που έχουν επιβιώσει εδώ και χιλιάδες χρόνια λόγω των ψυχρών ορεινών συνθηκών. Είναι οι μόνιμοι κάτοικοι των Δρακολιμνών. Ίσως είναι ο λόγος που οι αλπικές λίμνες πήραν την ιδιαίτερη ονομασία τους. Υπάρχει όμως κι η λαϊκή παράδοση που θέλει δράκους να κατοικούσαν τις δύο λίμνες, του Σμόλικα και της Τύμφης. Το ποιος από τους δύο επικράτησε στη μάχη μεταξύ τους, δεν μπορούμε να το πούμε με βεβαιότητα γιατί η κάθε περιοχή ισχυρίζεται πως νίκησε ο δικός της.
Καθώς πέφτει το φως, το κρύο στα δύο χιλιόμετρα υψόμετρο αρχίζει και γίνεται τσουχτερό. Αφού μαζευόμαστε όλοι, παίρνουμε το δρόμο της επιστροφής για τις Πάδες. Τα αυτοκίνητα δεν είναι πολύ μακριά, μόλις μισής ώρας πορεία. Ο ήλιος πέφτει στο βουνό προσφέροντάς μας την εμπειρία μιας πολύχρωμης πορτοκαλοκόκκινης πανδαισίας. Το ηλιοβασίλεμα στο βουνό έχει μια διαφορετική ομορφιά. 

«Στου Ανάσα τον οντά» 

Επιστρέφουμε για λίγο στα δωμάτια κι ετοιμαζόμαστε για το μεγάλο γλέντι «Στου Ανάσα τον Οντά». Δύο υπέροχοι ακρίτες, ο Νίκος –γνωστός ως «Ανάσας»– κι η γυναίκα του η Σόφη, οργανώνουν κάθε δεύτερο Σάββατο του Νοέμβρη ένα μεγάλο γλέντι για να γιορτάσουν την απόσταξη του τσίπουρου, δίνοντας ζωή στον πανέμορφο αυτό τόπο. Ο Παναγιώτης, όπως κάθε χρόνο, κανόνισε την εκδρομή το συγκεκριμένο Σαββατοκύριακο ακριβώς για να μη χάσουμε αυτή τη βραδιά.
Όταν φτάνω στον Οντά, η αίθουσα είναι ήδη ασφυκτικά γεμάτη. Με περιμένει η παρέα μου στο γωνιακό τραπέζι απ’ όπου έχουμε άποψη όλου του χώρου. Το γλέντι έχει φουντώσει και καλά κρατεί. Το κλαρίνο μαζί με το λαγούτο πρωτοστατούν. Ο κόσμος χορεύει γύρω από τα όργανα στον λιγοστό ελεύθερο χώρο. Μα είναι πολλές φορές που ανοίγει η πόρτα και ο χορός μεταφέρεται στον περίβολο του Οντά. Παρά το κρύο βγαίνουμε όλοι έξω και ο κύκλος μεγαλώνει, μαζί και το κέφι! Μια αξέχαστη βραδιά που κρατά μέχρι τις πρωινές ώρες. Αληθινά κρίμα που το πρωινό ξύπνημα και η πολύωρη οδήγηση για την επιστροφή δεν μας επιτρέπει να το ζήσουμε μέχρι τέλους.  
Η αθέατη πλευρά της κοιλάδας του Αώου 
Το όμορφο κομβόι των μαύρων Navara μας, σύντομα προσεγγίζει τον υπέροχο Αώο –  για μένα τον πιο όμορφο ελληνικό ποταμό. Μετά από μια μικρή στάση ακολουθούμε τη διαδρομή που διασχίζει τα χωριά του ανατολικού Ζαγορίου με πρώτο το Βρυσοχώρι. Από εδώ ξεκινά μονοπάτι προς την κορυφή της Τύμφης, θα μου πει ο Παναγιώτης. Το Ηλιοχώρι με τους καταρράκτες «Μπάλντα Ντι Στρίγκα» αξίζουν οπωσδήποτε μια επίσκεψη και πραγματικά περπατάμε το σύντομο μονοπάτι για να τους δούμε.
Έπειτα κινούμαστε προς τον Γυφτόκαμπο, όπου και επισκεπτόμαστε το θεματικό πάρκο που αναπαριστά τη στάνη των Σαρακατσαναίων με τις ιδιότυπες καλύβες. Μέσα από μια υπέροχη, δασωμένη, ορεινή διαδρομή, συναντάμε ποτάμια, γεφύρια, περνάμε από το όμορφο Σκαμνέλιμε, την κλασική Ζαγορίσια αρχιτεκτονική και το Τσεπέλοβο, ένα από τα πιο γραφικά Ζαγοροχώρια. Από μακριά αγναντεύουμε και την περίφημη σκάλα του Βραδέτου, λίγο πριν το Καπέσοβο και το Δίλοφο. Όλα τα χωριά αξίζουν για στάση και περιήγηση, μα εμείς δεν έχουμε πολύ χρόνο. Με τη δύση του ηλίου βρισκόμαστε στα Ιωάννινα όπου αφήνουμε την πανέμορφη Πίνδο και τα τετρακίνητα «γεράκια» της, μέσα στα οποία ταξιδέψαμε σε μαγικές τοποθεσίες και διαδρομές.
Δεν θα χάσω την ευκαιρία, αν μου παρουσιαστεί ξανά, να πραγματοποιήσω ακόμη μια εκδρομή με τους ανθρώπους της Pindos Hawks και αυτό προτείνω και σ’ εσάς χωρίς καμιά απολύτως επιφύλαξη. Εξυπηρετικοί και φιλικότατοι, είναι άριστοι γνώστες των βουνών της Πίνδου και οι προτάσεις τους περιλαμβάνουν μοναδικές φυσιολατρικές εμπειρίες σε συνδυασμό τις περισσότερες φορές με τοπικές παραδοσιακές εκδηλώσεις και γιορτές. Το κύριο μέλημα τους είναι να γινόμαστε όλοι μια μεγάλη παρέα κα να περνάμε όμορφα. Και ο Σμόλικας, η Δρακόλιμνη, οι Πάδες, το πέρασμα του Αώου… Αχ, βόηθα ριζικό να σας ξανάρθω σύντομα!  

Προδιαγραφές

.">
Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
.