Αμοργός - Κάτι απ' τα παλιά
0.0/5 κατάταξη (0 ψήφοι)
Κείμενο - Φωτογραφίες: Θάλεια Νουάρου

Νύχτα, άγονη γραμμή κι ο άνεμος να λυσσομανά. Σύρος, Πάρος, Νάξος, Ηρακλειά, Σχοινούσα, Δονούσα, Κουφονήσι, Κατάπολα - το ταξίδι μοιάζει ατέλειωτο. «Σε δοκιμάζει το νησί» θα μου πει η Νιώτισσα, κ. Χαρίκλεια Πρατέρ, που έζησε για τέσσερα χρόνια ως δόκιμη μοναχή στο Μοναστήρι της Χοζοβιώτισσας. Ο έρωτάς της έκτοτε αγιάτρευτος: «Θέλω να πεθάνω στην Αμοργό…»

Κράτησα σφιχτά αυτές τις λέξεις, κι επέλεξα την πρώιμη άνοιξη για τη γεύση της πρώτης φοράς. Να δω τη ζωή στην πραγματικότητά της, πιάνοντας φιλία με τους ανθρώπους της. Αυτούς που γύρισαν τον κόσμο όλο και την αγάπησαν τόσο βαθιά, που δεν θα την άλλαζαν με τίποτα. Το νησί βλέπεις, έχει τον τρόπο του. Ή θα φωλιάσει στην ψυχή σου για πάντα ή θα σε διώξει μακριά. Το λένε όλοι. Ίσως ο χαλαζίας στα πετρώματα που δυναμώνει κάθε συναίσθημα, ίσως το αδιαπέραστο λευκό της, που τονίζει τα σκοτάδια της ψυχής. Άκρως θηλυκή, με τη μυστηριακή ομορφιά της απόλυτης γύμνιας, η Αμοργός γίνεται βίωμα για τον καθένα τόσο προσωπικό, έτσι σου έρχεται να πεις: Αμοργάς; Αμοργώ!

Χώρα

Είναι πραγματική ευλογία να ξυπνάς στη Χώρα. Από το μικρό σου μπαλκόνι να πίνεις τον καφέ σου αγναντεύοντας ως τα Κατάπολα. Δαιδαλώδη τ’ ασβεστωμένα της στενά, από παντού ξεπροβάλλουν εκκλησιές. Τριάντα στη Χώρα και 180 σε όλο το νησί – μοιάζει να σε κυκλώνουν από παντού. Ταπεινές και κατάλευκες χτίστηκαν από τις κοινότητες κι εύπορους ιδιώτες, συχνά πάνω στα βράχια, ώστε να μην χαραμιστεί ίχνος καλλιεργήσιμης γης. Ένας πρώτος ελληνικός στο καφενείο του Πάρβα που έγινε διάσημο από το ομώνυμο ντοκιμαντέρ του Γεράσιμου Ρήγα. Γλεντζές, πότης, μάγειρας μερακλής, τραγουδιστής και λαουτιέρης, ο Πάρβας ήταν για κάποιους ολόκληρη η Αμοργός και μόνο οι φωτογραφίες στους τοίχους έμειναν να τον θυμίζουν. Έξω, το φως διάπλατο σχεδόν σε τυφλώνει – τόσο ξένοι γίναμε μαζί του εμείς οι άνθρωποι της πόλης.

«Τι θαρρείς πως είμαστε, ένα νησάκι άγονης γραμμής με μια ραχοκοκαλιά απ’ άκρη σ’ άκρη», θα μου πει ο Βασίλης για την Αμοργό, που από τόπος εξορίας απέκτησε τη φήμη του νησιού των εναλλακτικών. Αυτών που κουράστηκαν από τα καλούπια του θεαθήναι, αναζητώντας την αλήθεια του λιτού και τ’ απέριττου. «Μπαγιόκο», «Γιασεμί», «Καθ' Οδόν», «Τρίπορτο», πολύχρωμα καφέ-μπαρ ετοιμάζονται σιγά-σιγά να υποδεχτούν το καλοκαίρι. Ζεστά και περιποιημένα, με εκείνη την αισθητική της απλότητας που πρεσβεύει όλο το νησί, τα καλοκαίρια διοργανώνουν μουσικές βραδιές και τα μενού τους διαθέτουν επιλογές για χορτοφάγους.

Από το πλατεάκι του καφέ «Ήλιος» θα πάρουμε το κλειδί και τα σκαλοπάτια που θα μας ανεβάσουν ως το Κάστρο του νησιού. Χτισμένο σε έναν μονόλιθο στο κέντρο της Χώρας είναι το σήμα κατατεθέν της. Χτίστηκε από τους Ενετούς τον 13ο αιώνα, όμοιο καράβι της στεριάς στο κατάρτι του ν’ ανεμίζει τώρα η γαλανόλευκη. Το βλέμμα χάνεται με την πανοραμική θέα και τη βουνοπλαγιά με τους περίφημους ανεμόμυλους, που λειτουργούσαν ως πριν 40 χρόνια στο νησί.

Όταν φυσάει στην Αμοργό, θαρρείς πως θα πετάξεις… Κι ούτε τα θολωτά στενά της Χώρας δεν είναι ικανά να σε προστατέψουν από τον βοριά. Έτσι δεν θα αντικρίσω ποτέ τη θέα από το Καλογερικό στην άκρη του γκρεμού. Αληθινό μπαλκόνι στο Αιγαίο – ίσως από δω να εμπνεύστηκε ο Λικ Μπεσόν το «Απέραντο Γαλάζιο» του, την ταινία-ορόσημο των ‘80s, που έκανε το νησί ξακουστό ως τα πέρατα του κόσμου.

Παρέα με τον παπά-Γιώργη θα περιπλανηθούμε στο ιστορικό Γυμνάσιο, το πρώτο που ιδρύθηκε στην Ελλάδα μετά την Επανάσταση, κι από κει στο «Μετόχι», τη γειτονιά του Φωτοδότη Χριστού, ένα πανέμορφο συγκρότημα με κελιά, ολάνθιστα περιβόλια και λεμονόσπιτα γύρω από την εκκλησιά που γιορτάζει στις 6 Αυγούστου. Καθώς ο ήλιος δύει πίσω από το Κάστρο, ντύνει με το βαθύ πορτοκαλί του το τοπίο κι η ψυχή σου γαληνεύει. Τα βράδια στο ταβερνάκι του Φωτοδότη μοιάζει να μαζεύεται όλη η Αμοργός. Νέα, όμορφα παιδιά με εκείνα τα τεράστια γαλάζια μάτια τους, να σου θυμίζουν πως έρχονται από γενιές θαλασσινών κουρσάρων. Μουσικοί, καλλιτέχνες, φυσιολάτρες δίνουν ζωή και άποψη στον τόπο χειμώνα-καλοκαίρι.

Κατάπολα

«Δεν αλλάζω με τίποτα τα Κατάπολα», λέει η Χαρίκλεια και καθόλου άδικο δεν έχει, αφού όλη η ζωή του νησιού είναι συγκεντρωμένη εδώ. Καθημερνό σημείο συνάντησης, το πανέμορφο καφέ του ξενοδοχείου Μινώα. Την ονομασία του εμπνεύστηκε από την Αρχαία Μινώα, μια από τις τρεις πόλεις της αρχαιότητας που χτίστηκε τον 7ο π.Χ. αι., ψηλά στον λόφο πάνω από το λιμάνι. Η θέα από εδώ είναι καθηλωτική.

Τόπος θαλασσινός τα Κατάπολα, με τον θρυλικό Σκοπελίτη δεμένο στο λιμάνι, θα δεις τους ψαράδες να φροντίζουν τα δίχτυα τους και τον Μουσταφά να διαλαλεί την ψαριά του με την κοχυλένια του μπουρού. Θαλασσινές κι οι γειτονιές του, το Ξυλοκερατίδι με το γραφικό του νεκροταφείο - θαλασσινό κι αυτό, πιο όμορφο σπάνια θα συναντήσεις. Γαλήνη στα απάνεμα νερά – εδώ ο αέρας κόβει κι ήλιος μοιάζει πιο ζεστός, καθώς τον ρουφάμε ολόκληρο στον μικρό γιαλό κάτω από το εκκλησάκι. Συντροφιά μας τα …γατρόνια – που σ’ ακολουθούν παντού στο νησί – κι ο θαλασσινός βράχος με το άγαλμα της Ναυσικάς. Τη δώρισε ο αμοργιανός γλύπτης Γιώργος Πολυχρόνης μαζί με την Ερατώ, που ατενίζει το πέλαγος, καλωσορίζοντας τους επισκέπτες στο λιμάνι.

Οι άνθρωποι της Αμοργού

Είναι πραγματικά αξιέπαινο πως χάρη στη νέα γενιά, στο νησάκι των 800 περίπου μόνιμων κατοίκων, έχεις να κάνεις μαθήματα κεραμικής, γιόγκα και σύγχρονου χορού, θέατρο, να ασχοληθείς με τα βότανα, που παντού ευωδιάζουν. «Την ένταση και τις σπάνιες θεραπευτικές τους ιδιότητες, τους προσφέρει η ανυδρία του εδάφους», θα μας πουν ο Μάνος και ο Θοδωρής από το Βοτανικό Πάρκο Αμοργού στα Κατάπολα. Ήθελαν να επιστρέψουν και να μείνουν στο νησί, δημιουργώντας κάτι όμορφο, προσφέροντας στον τόπο και τον εαυτό τους. Έτσι πήραν την πρωτοβουλία να αναδείξουν και να διατηρήσουν τη σπάνια αυτοφυή χλωρίδα του, μέσα σ’ έναν προσεγμένο χώρο, που φτιάχτηκε σχεδόν αποκλειστικά με προσωπική εργασία. Τα κεφάλαια μηδαμινά, στο πλάι τους όμως στάθηκαν πολλοί φίλοι της Αμοργού, στηρίζοντας χρηματικά το εγχείρημα. Εμείς τους βρήκαμε να ανακατεύουν λάσπη, άχυρο και πηλό κατασκευάζοντας ένα παγκάκι με την τεχνική Cob. Σκοπός, βλέπεις, είναι το Πάρκο να λειτουργεί παράλληλα σαν στέκι πολιτισμού. Έτσι εκτός από σεμινάρια διοργανώνουν μουσικές βραδιές και πειραματίζονται με βότανα φτιάχνοντας μείγματα αφεψήματα και καλοκαιρινά κοκτέιλ.

Τη φύση αξιοποιεί και ο Νίκος Κωβαίος στο εργαστήρι του στα Κατάπολα που μοσχοβολά φρεσκάδα και καθαριότητα. Επιχειρηματίας, ζωγράφος, μουσικός, ασχολούνταν πάνω από 30 χρόνια και με το σαπούνι, αποφασίζοντας τελικά να το δει διαφορετικά. Κι όπως ομολογούν οι φανατικοί του πελάτες ανά την Ελλάδα έκανε πολύ καλά. Ελαιόλαδο, λάδι καρύδας, φυσικά αιθέρια έλαια και εκχυλίσματα, το μυστικό της επιτυχίας τους. Η Χαρίκλεια δεν αλλάζει με τίποτα την άγρια τριανταφυλλιά, οι άντρες προτιμούν το δεντρολίβανο, εξαιρετικός για το πρόσωπο ο κόκκινος άργιλος και το ρυζόγαλο, ανάρπαστα το βάλσαμο και ο ενεργός άνθρακας. Θα τα βρείτε σε διάφορα σημεία της Αμοργού και ως το καλοκαίρι, το KATOI SOAP θα ‘χει το δικό του μαγαζάκι στη Χώρα.

Λίγο πιο κάτω στη μικρή του οικοτεχνία, ο 19χρονος Λεωνίδας Βλαβιανός ανακατεύει το μίγμα για την εξαιρετική του γραβιέρα, που φτιάχνει με αιγοπρόβειο γάλα από τα ζωντανά του πατέρα του. Κεφαλοτύρι, φρέσκια μαλάκα και ξινομυζήθρα συμπληρώνουν την ποικιλία των αμοργιανών τυριών με την πλούσια, ανεπανάληπτη γεύση. Ταιριάζουν τέλεια με την ψημένη ρακή, το ποτό του καλωσορίσματος που φτιάχνεται με καραμελωμένη ζάχαρη, βότανα και μπαχαρικά, δίνοντας στην κάθε μια τη δική της προσωπικότητα. Παλιά την κάνανε με το εξαιρετικό μέλι του νησιου και ρακή απο τα ντόπια καζάνια, αφήνοντας την να ψηθεί για μήνες στον ήλιο...

Σε ένα στενό των Καταπόλων θα συναντήσουμε τον Νώντα Γαβαλά, που πριν από 30 χρόνια αποφάσισε να αφήσει την πρωτεύουσα και την καριέρα του δικηγόρου, για να καλλιεργήσει βιολογικά τα κτήματα του πατέρα του. Η ηρεμία του είναι μαγική, όμοια και η βόλτα στο αγρόκτημα. Εδώ είναι και το όμορφο σπίτι του με τις κολοκύθες στα σκαλιά, τα περιβόλια με τα ξινόδεντρα, τις αμυγδαλιές που τώρα ανθίζουν, η φραγκοσυκιά, τα μποστάνια, τα αμπελάκια, το άλογό του. Τι άλλο να ζητήσει κανείς. Στον πάγκο όλα φρεσκοκομμένα και της εποχής, αφού ο Νώντας δεν βρίσκει κανένα λόγο να ασχοληθεί με θερμοκήπια. Θα βρείτε επίσης βαλσαμόλαδο, μαρμελάδες, τσατνέι και τουρσιά απο τη σοδειά του κτήματος αλλά και το φημισμένο αμοργιανό φάβα (όπως χαϊδευτικά λένε στο νησί.) «Έρχεται από το Κατσούνι, μια σπάνια ποικιλία αρακά που συναντάται αποκλειστικά στην Αμοργό. Μέχρι πριν δέκα χρόνια δεν το γνωρίζαμε. Ο σπόρος διατηρήθηκε μες τους αιώνες και τώρα περιμένουμε να πιστοποιηθεί με Προστατευόμενη Γεωγραφική Ένδειξη...»

Χοζοβιώτισσα

Μοιάζει με καράβι στεριωμένο στο πιο άγριο τοπίο της Αμοργού. Αυτό το μέρος διάλεξαν οι ναυτικοί από το Χόζοβο της Παλαιστίνης για σπίτι της Παναγιάς. Η προέλευση της εικόνας ανάγεται στα χρόνια της Εικονομαχίας. Τριακόσια σκαλοπάτια σ’ ανεβάζουν ως την «Κυρία Χοζοβιώτισσα», όπως την αποκαλεί η Χαρίκλεια. Ολόλευκη στο βάθος, κάτω από τους απειλητικούς βράχους, σου προκαλεί δέος. «Είναι απίστευτη η ενέργεια του μέρους…» Πληθωρικός, δραστήριος κι «έξω καρδιά», ο ηγούμενος Σπυρίδων μας υποδέχεται στο αρχονταρίκι. Είναι στο μοναστήρι από τα 18 του. «Από 10 χρόνων ερχόμουν με τα πόδια απ’ τη Λαγκάδα…» Δίπλα του η πολυθρόνα από ελεφαντοστό και φίλντισι που του χάρισε ο Μομπάρατ της Αιγύπτου, μα «ο γέροντας δεν κάθεται ποτέ», λέει χαμογελαστά ο Θεόφιλος. Είναι ο νεότερος στο μοναστήρι και θα μας ξεναγήσει κάτω, στον πανέμορφο χώρο του μουσείου. Πέτρινο όλο με ξυλοδεσιές στο ταβάνι αποτελεί και χαρακτηριστικό δείγμα της ντόπιας αρχιτεκτονικής.

Ο Φιλάρετος δεν μιλάει πολύ, έχει όμως εκείνη την όψη του Αγίου, που παίρνουν με τα χρόνια οι μοναχοί. Είναι μαζί με τον Σπυρίδωνα σχεδόν από την αρχή. Μας μαγείρεψε γιουβέτσι με καλαμάρι, ψαριά από την Ηρακλειά. Όλα τα καλούδια είναι εδώ: αλμύρα (το σταμναγκάθι της θάλασσας) και κρασί από το πατητήρι τους, γλυκόπιοτο σαν κοινωνία. «Τα πάντα είναι καλά κι ευλογημένα, όταν γίνονται με μέτρο», θα πει ο Σπυρίδων γεμίζοντας τα ποτήρια. Έχουν το μποστάνι τους, φτιάχνουν τη ρακή τους, μαγειρεύουν στις γιορτές, φροντίζουν για τα πάντα. «Είναι χιλιάδες ο κόσμος που περνάει από δω…»

Η Χοζοβιώτισσα χτίστηκε περί το 1088 κι ήταν ένα απροσπέλαστο φρούριο ορατό μόνο από τη θάλασσα. Γιορτάζει στα Εισόδια με μεγάλο πανηγύρι, όμως εγώ σκέφτομαι την κατάνυξη των ημερών. Πάσχα στη μέση του πουθενά, να μοσχοβολάει φασκόμηλο και θαλασσινό αεράκι. Την Κυριακή του Πάσχα η εικόνα γυρίζει όλο το νησί, που ευωδιά δενδρολίβανο από το «πατατάτο» κατσικάκι που αργοψήνεται στους ξυλόφουρνους. Μέχρι τότε τα αγριοκάτσικα θα σεργιανούν ανέμελα στα βράχια της Αγίας Άννας και τίποτα δεν θα θυμίζει καλοκαίρι…

Αιγιάλη

«Γιάλη» τη λένε οι ντόπιοι κι είναι στον διάσημο βορρά του νησιού. Με εκείνο το άγριο επιβλητικό του τοπίο, το βράχο, το γκρεμό και το πέλαγο. Η ακτή του Αγίου Παύλου - ένα σχεδόν με το ερημονήσι της αντικρινής Νικουριάς, γλαρόπουλα, κατσίκια κι εκκλησάκια σκαρφαλωμένα στα βράχια. Όμορφη η «Γιάλη» με το γραφικό της λιμανάκι και τον θαλασσινό ανεμόμυλο. Το ηλιοβασίλεμα της μαγικό, από πάνω της η Λαγκάδα, στους κόλπους της η αμμουδιά με τ’ αλμυρίκια και πιο πέρα η Λεβρωσσός– θα τη βρεις μόνο με τα πόδια. Ανείπωτα τα πάρτι στην ιστορική Disco The Que πάνω στον γιαλό, με τις ευφάνταστες κατασκευές του Μίμη, γλύπτη και ιδιοκτήτη της. Τα καλοκαίρια η νεολαία (και όχι μόνο) μοιράζεται στα δύο κάμπινγκ του νησιού, στα Κατάπολα και τη «Γιάλη.»

Η ομορφιά της Λαγκάδας είναι σχεδόν ποιητική. Πασχαλιές και καφενέδες απλώνονται νωχελικά χρωματίζοντας το σκαλωτό της καλντερίμι μέχρι το «Ίαμα». Εδώ, ο Βαγγέλης και η Ελένη Βασσάλου προσφέρουν εναλλακτικές θεραπείες με χειροποίητα αιθέρια έλαια από τα βότανα της Αμοργού: «η ρίγανή της είναι φάρμακο…» Αναρίθμητα και τα μονοπάτια της, όλα καλοδιατηρημένα, το ωραιότερο με διαφορά είναι αυτό που σ’ ανεβάζει ως τον Θεολόγο στις κορυφές του Κρίκελου με θέα τη Δονούσα, τη Νάξο, την Ικαρία. Το μονοπάτι ξεκινά απ’ την πλατεία της Λαγκάδας και θέλει μιάμιση ώρα ανάβαση. Αρκεί να μη φυσάει…

Με θέα το φαράγγι, τα Θολάρια είναι ένα από τα ομορφότερα χωριά του νησιού. Αυθεντικό κι ανεπιτήδευτο, αξίζει να το περπατήσεις όλο. Να αγναντέψεις τη θέα στη «Γιάλη», να δεις το ηλιοβασίλεμα σε μπαλκόνια, που κρέμονται στο Αιγαίο… «Υπάρχει ακόμα ο Χορευτής;» με ρωτά ένας φίλος. Χωμένο στα γραφικά στενά του οικισμού είναι ένα από τα παλιότερα καφενεία - οινοπαντοπωλεία της Αμοργού, όπου θα δεις μαζεμένες όλες τις εμβληματικές φυσιογνωμίες του νησιού. Στον Ποταμό υπάρχει ένα από τα παλιότερα σπίτια της Αμοργού, ηλικίας άνω  των 500 ετών και στον ερημωμένο Ασφοντυλίτη, οι ξερολιθιές φαντάζουν με λαβύρινθο. Στο μονοπάτι που ενώνει τον οικισμό με τον Ποταμό θα δείτε και τις μορφές, που κέντησε στο βράχο ο Μιχάλης Ρούσσος τον προηγούμενο αιώνα. Του πήρε μια ζωή αφού μια αρρώστια του στέρησε τα πόδια. Στον οικισμό δεν υπάρχει ρεύμα, μόνο μια εκκλησιά και το ταβερνάκι της κυρίας Σοφίας που τα καλοκαίρια μαγειρεύει ρεβυθάδα στον ξυλόφουρνο.

Κάτω Μεριά

Το τοπίο της σε ηρεμεί. Ξωκκλήσια ερημικά και λιβάδια εύφορα, βοσκοί με τα κοπάδια τους κι ο ταχυδρόμος φορτωμένος την τσάντα των ΕΛΤΑ – ξεκινά απ’ τα Κατάπολα και γύρνα με τα πόδια όλο το νησί! Στη Βρούτση τα καφενεδάκια περιμένουν ευλαβικά έναν άνθρωπο να αλλάξουν μια κουβέντα. Μια στροφή ως τον Μούρο, την ωραιότερη παραλία που συναντήσαμε, με βαθιά νερά κάτω από τον επιβλητικό βράχο με τις σπηλιές. Στην Αρκεσίνη αναζητάμε τον αρχαίο Πύργο της Αγίας Τριάδας. Χτισμένος με γιγάντιες πέτρες στέκεται από τον 4ο αιώνα κι είναι ο πιο καλοδιατηρημένος στις Κυκλάδες. Ίσως λειτουργούσε σαν φρυκτωρία με σήματα φωτιάς – μα πού είναι; Η Μαρία Πατηνιώτη έχει εδώ το ταβερνάκι της και μας καθοδηγεί. Με το χαμόγελο στα χείλη, παρέα με τις τρεις της κόρες, ζυμώνει το ψωμάκι της, μαγειρεύει σαν στο σπίτι της, πειραματίζεται με γλυκά κι είναι εδώ χειμώνα-καλοκαίρι.

Μισοβυθισμένο σ’ έναν όρμο, το σκουριασμένο σκαρί του Ολύμπια κι έπειτα η Καλοταρίτισσα – μια τιρκουάζ αγκαλιά στο φόντο του πελάγους. Ο δρόμος τελειώνει στα Παραδείσια με την εκκλησιά της Αγίας Παρασκευής, όπου 26 Ιουλίου γίνεται το μεγαλύτερο πανηγύρι των Κυκλάδων.

Πριν κινήσεις για την Κάτω Μεριά θα περάσεις από τον Άγιο Γιώργη τον Βαλσαμίτη. Μετόχι κι αυτό της Χοζοβιώτισας, λαμποκοπά από καθαριότητα. Φροντίζει γι' αυτό η μοναχή Ειρήνη – η πρώτη κάτοικός του μετά σχεδόν τρεις αιώνες. Φωτεινή και πανέμορφη, την βρήκαμε να ζωγραφίζει. «Μέχρι και το National Geographic έχει περάσει από δω…»  Ίσως επειδή λέγεται πως εδώ ήταν ένα από τα σπουδαιότερα μαντεία της αρχαιότητας μαζί με αυτά των Δελφών και της Δωδώνης. Μας δείχνει το νερό που αναβλύζει σε μια σπηλιά μέσα στον ναό. «Λάλων ύδωρ» ή αγίασμα; Η φήμη πάντως σχετικά με τις μαντικές του ιδιότητες το ακολούθησε και στους Χριστιανικούς χρόνους. Αποφεύγει να μιλάει γι’ αυτό η Ειρήνη, η οποία μέχρι πριν λίγα χρόνια ζούσε στην Αθήνα, δούλευε σε διαφημιστική κι ερχότανε στην Αμοργό για διακοπές. Θα μας πει όμως κάτι καλύτερο: «Να αγαπάτε ό,τι κάνετε κορίτσια και να ‘στε πάντα ελεύθερες. Ελεύθερες μέσα σας…»

Προδιαγραφές

  • Πληροφορίες:

    Ευχαριστούμε τον Δήμο Αμοργού κι όλους όσους βοήθησαν την πραγματοποίηση του ρεπορτάζ.

    Thomas Auto-Moto Rental. Φαίνεται απίστευτο μα θες τουλάχιστον δέκα μέρες να γυρίσεις όλο το νησί, και το μεταφορικό μέσο είναι οπωσδήποτε απαραίτητο. Με τρία υποκαταστήματα στα Κατάπολα, την Αιγιάλη και τη Χώρα, ο Θωμάς είναι ο άνθρωπός σας.

    Τηλ.: 22850 71777, www.thomas-rental.gr

    Διαμονή

    Pension Chora. Σπιτάκια διαμορφωμένα στο πρότυπο του παραδοσιακού και μπαλκονάκια με θέα ως τα Κατάπολα. Μια από τις λίγες πανσιόν στο νησί που μένουν ανοιχτές ολόκληρο το χρόνο. Τηλ.: 22850 71882, 6938 303912, κ. Αργυρώ Γιαννάκου.

    Hotel Minoa. Κομψότατο, μικρό ξενοδοχείο στο κέντρο των Καταπόλων με λιτή, μοντέρνα διακόσμηση και μπαλκόνια με θέα το λιμάνι. Κάτω στο καφέ απολαμβάνουμε και τα περίφημα Γλυκά της Ποθητής -παραδοσιακά παστέλια και ξεροτήγανα, σιροπιαστά, απίθανα cheesecake και τις ανάρπαστες πίτες της που παρασκευάζει καθημερινά δίπλα στο εργαστήρι της. Ανοιχτά όλο τον χρόνο. Τηλ.: 22850 71480, 74055,www.hotelminoa.gr.

    Φαγητό

    «Στου Μαλανδράκη» όπως λένε οι Αμοργιανοί, ένα από τα εναπομείναντα παντοπωλεία –ουζομεζεδοπωλεία του νησιού θα απολαύσουμε φάβα παρέα με χταποδάκι,  άγρια χόρτα, τυριά, κρέατα, θαλασσινά – όλα ντόπια -  μαζί και καταπληκτικές σπιτικές πίτες με θέα τα απάνεμα νερά των Καταπόλων.

    PROTON Market, τηλ.: 22850 74254.

    Στον Πύργο. Ψωμί επτάζυμο ζυμωτό, ψημένο στον ξυλόφουρνο, κατσικάκι λαδορίγανη, νησιώτικα γιαπράκια κι ομελέτα με καβουρμά στο αυλιδάκι του στην Αρκεσίνη. Εξαιρετική φιλοξενία, κι οι καλύτεροι κεφτέδες που έχεις δοκιμάσει ποτέ.

    Τηλ.: 22850 72258.

    Αγορές

    ΚΑΤΟΙ SOAP Χειροποίητα σαπούνια της οικογένειας Κωβαίου. Με λεβάντα, κανέλλα, αλόη, γάλα καρύδας, θαλασσινά φύκια –η λίστα μοιάζει ατέλειωτη. Κρέμες προσώπου από μελισσοκέρι, ελαιόλαδο και αιθέρια έλαια, φυσικές αντικουνουπικές, balsam χειλιών με αμυγδαλέλαιο και λάδι μπανάνας, και πολλά ακόμη αγνά καλλυντικά, αποστέλλονται πανελλαδικώς λιανική και χονδρική. Τηλ.: 6971 739936.

    Amorgos Organic. Το μπρούσκο κρασάκι του ανάρπαστο στην Αμοργό, το γλυκό τριαντάφυλλο το ωραιότερο απ’ όσα έχω δοκιμάσει, μοσχοβολά η μαρμελάδα του από μανταρίνι χιώτικο. Φρεσκοκομμένα φρούτα κι οπωροκηπευτικά - όλα της εποχής, μεγαλωμένα βιολογικά με φροντίδα και αγάπη– σαν τα ντοματάκια του Νώντα δεν έχει! Τηλ.: 6945 793928.