Άνω- Κάτω ∆ολιανά ένας τόπος, δυο καρδιές…
4.8/5 κατάταξη (34 ψήφοι)
κείμενο : Αναστάσιος Ντόκος | φωτογραφίες : Κωνσταντίνος Ντόκος

Αγνή πλούσια βλάστηση, τρεχούμενα νερά και ποταμός με αρχαίες ρίζες. Χώματα ιστορικά και επινοητικοί, φιλόξενοι κάτοικοι που χουν
χωρίσει τη ζωή τους στα δύο λόγω των καιρικών συνθηκών,
συνθέτουν ένα παραμυθένιο σκηνικό για μια πρωτόγνωρη εξόρμηση.
Έλα και θα τα ερωτευτείς όπως κι εμείς…

Έχοντας κατά νου απ’ τη µια τη φυσική, παρθένα οµορφιά του, µιας κι αποτελεί τµήµα του Οικολογικού Πάρκου Πάρνωνα-Υγροτόπου Μουστού κι απ’ την άλλη την ιστορική του σηµασία, αποφάσισα να ξεκινήσω ένα τσουχτερό πρωινό του Γενάρη για τον πρώτο µου οδοιπορικό σταθµό, τον παραδοσιακό οικισµό των ∆ολιανών, ένα απ’ τα ωραιότερα χειµερινά καταφύγια της Πελοποννήσου.  
Η ονοµασία του χωριού, µας τραβάει αιώνες πριν. Εδώ στα 1684 ο ναύαρχος Φραγκίσκος Μοροζίνι σύµφωνα µε τον κ. Φρίξο Τζουτζόπουλο αφού κατέλαβε όλη την Πελοπόννησο, έφερε από την Ήπειρο και την Ακαρνανία φτωχό πληθυσµό για να καλλιεργήσει και να «αναστήσει» τη γη. Έτσι πολλά χωριά όπως τα ∆ολιανά της Ηπείρου απέκτησαν «αδερφάκια» στην Πελοπόννησο. Τον 20ο αι. το χωριό, όπως και άλλα ορεινά χωριά της Πελοποννήσου, πέρασε δύσκολες στιγµές. Αρκετοί κάτοικοι έφυγαν για την Αµερική αναζητώντας µια καλύτερη ζωή. Άλλοι πάλι κατέβηκαν στα πεδινά κι ανέβαιναν τα καλοκαίρια στο χωριό για να απολαύσουν το υγιεινό κλίµα του. Όµως τις τελευταίες δεκαετίες αποκτά και πάλι τη χαµένη του αίγλη, παρουσιάζοντας ραγδαία ανάπτυξη.
 


«το µπαλκόνι
της Αρκαδίας»

Χτισµένα αµφιθεατρικά στα ριζά του χιονισµένου Πάρνωνα, τα Άνω ∆ολιανά µας χαιρετούν περήφανα από µακριά. Πλησιάζοντας µια αίσθηση ελευθερίας µας κυριεύει. Ανεβαίνουµε στην κεντρική πλακόστρωτη πλατεία του χωριού µε το υψόµετρο να αγγίζει τα 1050µ., όπως µαρτυρεί και η καρφιτσωµένη πινακίδα στο γερο-πλάτανο και αφήνουµε το βλέµµα µας να χαθεί στα τέσσερα σηµεία του ορίζοντα, στον κάµπο της Τρίπολης αλλά και πιο µακριά στο Μαίναλο, το Αρτεµίσιο, το Χελµό και τον Ερύµανθο.

η πρώτη γνωριµία

∆ίπλα απ’ το γερο-πλάτανο το παραδοσιακό καφενείο της κυρά Βούλης δίνει την ευκαιρία για µια πρώτη γνωριµία µε τους κατοίκους. Με ζεστή σοκολάτα στην κούπα και µε τη σόµπα στο κέντρο να καίει αρχίζει η κουβέντα µε τους θαµώνες που µας διηγούνται µελιστάλαχτες ιστορίες. Για τα περίφηµα σαγµατοποιεία που παλαιότερα διαφήµιζαν το χωριό και για τα χειµαδιά τους στα Κάτω ∆ολιανά όπου µεταφέρονται πανηγυρικά οι κάτοικοι στις αρχές Νοέµβρη προκειµένου να αποφύγουν τα κρύα του χειµώνα, αλλά και για να καλλιεργήσουν τους απέραντους ελαιώνες τους.

στην αγκαλιά της πέτρας

Μετά τις υπέροχες στιγµές στο καφενείο και µε ορµητήριο την πλατεία, που το καλοκαίρι γεµίζει τραπέζια, περπατούµε στα πλακόστρωτα καλντερίµια, για να ρουφήξουµε κάθε σπιθαµή του αυθεντικού τοπίου. Σε κάθε µας βήµα η λευκή µαρµαρόπετρα µας συντροφεύει. Είναι η ίδια πέτρα που κόσµησε πολλά αρχαία µνηµεία και ναούς της Πελοποννήσου και που παράγεται από το αρχαιοτάτων χρόνων λατοµείο του χωριού. Πετρόχτιστες αρχοντικές οικίες µε αχνιστές καµινάδες και παραδοσιακούς φούρνους, µεγαλοπρεπείς εκκλησίες και πέτρινες κρήνες µε κρυστάλλινο γάργαρο νερό συνοδευόµενα από το καταπράσινο περιβάλλον, σου δηµιουργούν την αίσθηση πως ζεις σε παραµύθι όπου θα ξεπηδήσουν µπρος σου ρηγόπουλα και βασιλοπούλες. Λίγο πιο πάνω το παλιό δηµοτικό σχολείο µε τα κάρα να κοσµούν τον αύλειο χώρο  σε ταξιδεύει σε άλλες εποχές.  Χτίστηκε στις αρχές του περασµένου αιώνα µε χρήµατα των απόδηµων ∆ολιανιτών και µέχρι πριν λίγους µήνες  λειτουργούσε ως παραδοσιακός ξενώνας.

το ταµπούρι του Νικηταρά

Με συντροφιά την ιστορία κατεβαίνουµε χαµηλότερα, στην είσοδο του χωριού. Εκεί, στο ρέµα του Τσάκωνα θαυµάζουµε την προτοµή του γενναίου αγωνιστή Νικηταρά ο οποίος στις 18 Μαΐου 1821 µε τους άντρες του και µε 150 ψυχωµένους ∆ολιανίτες έβαλαν το δικό τους πελώριο λίθο στον αγώνα για λευτεριά. 6000 Τούρκοι υπέκυψαν στην πολεµική του δεινότητα που του χάρισε µετά τη µάχη το προσωνύµιο «Τουρκοφάγος». Η σύγκρουση αυτή όπως αναφέρει και ο Φωτάκος στα αποµνηµονεύµατά του ήταν καθοριστική για την ψυχολογία των Ελλήνων.
Απέναντι κραταιό στέκει ακόµα τ’ αρχοντικό του Χριστοφίλη όπου ταµπουρώθηκε ο Νικηταράς κατά τη µάχη. Η πλακόστρωτη σκεπή του και οι 11 πολεµίστρες  κρατούν καλά φυλαγµένα τα µυστικά του Αγώνα. Σύντοµα εδώ µε τη συνδροµή του Πολιτιστικού Συλλόγου θα λειτουργήσει µουσείο.

τα µυστικά του δάσους

Αποφασίζουµε να αφήσουµε για λίγο το χωριό και κατευθυνόµαστε απέναντι προς το καστανόδασος, µε το εκκλησάκι του Αϊ Γιάννη να µας περιµένει για να µας προσφέρει µια πανοραµική θέα του χωριού. Περπατώντας µες στο χιονόνερο καστανιές, βελανιδιές, πλατάνια και καρυδιές µας συντροφεύουν σε κάθε µας βήµα. Χρυσαφένια φύλλα, πέτρινες κρήνες µε δροσερό νερό, παγκάκια και ξύλινα γεφυράκια µας προσφέρουν απλόχερα τη φιλοξενία τους. Μέσα στην πλούσια βλάστηση το ρέµα του Αϊ Γιάννη, ένας µικρός, εντυπωσιακός καταρράκτης σε συνεπαίρνει µε το κελάρυσµα του νερού του. Μερικά βήµατα πιο κάτω στο χείλος ενός βράχου χτισµένο το ξωκλήσι του Αϊ Γιάννη. Ανεβαίνοντας το µονοπάτι µια µαρµάρινη επιγραφή στην αυλή σ’  ενηµερώνει πως «Εδώ ξεκουράστηκε ο Νικηταράς µε τα παλικάρια του λίγο πριν τη µάχη των ∆ολιανών στις 18 Μαΐου 1821». Καθόµαστε στο µπαλκόνι του κι απολαµβάνουµε τη θέα απέναντι στο χωριό, που το βλέπουµε να βυθίζεται αργά-αργά στην οµίχλη. Νιώθουµε ένα βαθύ ήχο να φτάνει στ’ αυτιά µας. Αισθανόµαστε πως οι νύµφες τρέχουν και χορεύουν στους ήχους της σύριγγας του θεού Πάνα. Ξεπηδούν εικόνες στο µυαλό, τότε που θεοί κι άνθρωποι ζούσαν αντάµα.
 Κινούµενοι στο δάσος παρατηρούµε την προσεχτική ανθρώπινη παρέµβαση. Το ∆ασαρχείο Κυνουρίας µε σηµάνσεις και ξύλινες κατασκευές έχει διαµορφώσει κατάλληλα το χώρο, ώστε ο επισκέπτης να απολαύσει κάθε είδους δραστηριότητα. Από εδώ περνάει και το ευρωπαϊκό µονοπάτι Ε4, το διάσηµο πέρασµα για ορειβάτες και φυσιολάτρες.
Μετά από λίγες στροφές, σε υψόµετρο 1.180µ. θαµπώνεσαι από τη µαγεία της Χορευταρούς. Ο θρύλος θέλει εδώ τους αέρηδες να χόρευαν µε τις νεράιδες. Ατενίζεις τα βουνά που απλώνονται µπροστά σου και σαγηνεύεσαι από τη γοητεία της τοποθεσίας. Μέσα σ’ αυτό το βουκολικό τοπίο το ∆ασαρχείο Κυνουρίας σε συνεργασία µε το Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης κατασκεύασε ένα παραµυθένιο χωριό, το «∆ασικό χωριό» σφηνωµένο στο απέραντο πράσινο.

Οι ώρες κυλούν ευχάριστα και µεσηµέρι πια αποφασίζουµε να βαδίσουµε στα βήµατα των κατοίκων κατηφορίζοντας στα Κάτω ∆ολιανά. Φεύγοντας, νιώθουµε µια νοσταλγία να µας κυριεύει. Ο ήχος των τρεχούµενων νερών και το καταπράσινο του  δάσους που αφήνουµε πίσω, µας χαιρετούν και µας κλείνουν ραντεβού για να µας αποπλανήσουν και πάλι. Καθ’ οδόν ξεδιπλώνονται γύρω µας πανέµορφα τοπία άγριας οµορφιάς.


µε συντροφιά τον Τάνο

Πλησιάζοντας την πεδιάδα της Θυρέας τα πρώτα σπίτια του χωριού δεν άργησαν να φανούν βυθισµένα στα ελαιόδεντρα και µε τον ποταµό Τάνο στα πόδια τους, τον περίφηµο ποταµό που πρώτος ο Ευριπίδης αναφέρει στο στίχο 410 της «Ηλέκτρας». Σε τούτα εδώ τα χώµατα, µόλις 103 µ. από την επιφάνεια της θάλασσας, οι ∆ολιανίτες αποφάσισαν να φτιάξουν τα χειµερινά σπιτικά τους, για να γλιτώσουν από το βαρύ κρύο του πάνω χωριού που επηρεάζει αρνητικά τα ζώα τους, αλλά και τις καλλιέργειές τους. Το χωριό έχει αναπτυχθεί ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια και σήµερα αριθµεί 1300 περίπου κατοίκους που ασχολούνται µε τη γεωργία, την ελαιουργία και την κτηνοτροφία. Γύρω απ’ το χωριό, πολλά λιοτρίβια παράγουν ένα εξαιρετικό ελαιόλαδο απαλό κι ανόθευτο.
Μπαίνοντας στον οικισµό το βλέµµα µας τραβούν οι φυσικές σπηλιές που έχουν δηµιουργηθεί εξαιτίας της διάβρωσης του εδάφους από τα νερά του ποταµού. Φτάνουµε στην πλακόστρωτη πλατεία στο κέντρο του χωριού που την κοσµούν υπεραιωνόβιοι φοίνικες και το ∆ηµοτικό Σχολείο. Γύρω απ’ αυτήν παραδοσιακά καφενεία και ταβέρνες, µας καλούν να κάτσουµε να ξαποστάσουµε. Ζεστοί κάτοικοι µάς µιλούν για τις ασχολίες τους και µας παροτρύνουν ν’ ανέβουµε στο ξωκλήσι της Αγίας Παρασκευής για να απολαύσουµε τη θέα.  
Μετά το σύντοµο διάλειµµα περιπλανιόµαστε στα γραφικά δροµάκια του παραδοσιακού αυτού οικισµού. Αναπαλαιωµένα πέτρινα σπίτια µε κεραµοσκεπή συνυπάρχουν αρµονικά µε τις νέες κατοικίες που χτίζονται µε σεβασµό στην αρχιτεκτονική του χωριού. Πέτρινοι φούρνοι στις αυλές σε οδηγούν χρόνια πίσω.
Πιστοί στις παραινέσεις των κατοίκων αποφασίζουµε να ανέβουµε στο ξωκλήσι της Αγίας Παρασκευής που είναι χτισµένο στην έξαρση ενός επιβλητικού βράχου. Από δω πάνω το βλέµµα σου αγγίζει το απέραντο γαλάζιο του Αργολικού κόλπου.

εκεί που η αρχαιότητα
συναντά το Βυζάντιο

Έχοντας γεµίσει ψυχικά από την επιβλητική αυτή θέα, κατεβαίνουµε και κατευθυνόµαστε λίγα βήµατα έξω απ’ το χωριό. Πάνω στο δρόµο που οδηγεί στο Άστρος, στην περιοχή της Εύας όπου σύµφωνα µε τον Παυσανία βρισκόταν «η Εύα, η µεγίστη των θυρεατικών κωµών», συναντά κανείς τα ερείπια της Έπαυλης του Ηρώδου του Αττικού και την ονειρική Μονή Λουκούς.  
 Πρώτος σταθµός η Έπαυλη που αποτελεί ένα από τα πλουσιότερα αρχαιολογικά µνηµεία της Ευρώπης µε πληθώρα εξαιρετικών αρχιτεκτονικών, γλυπτών και ψηφιδωτών ευρηµάτων. Εδώ ο σοφιστής Τιβέριος Κλαύδιος Αττικός Ηρώδης που υπήρξε ταυτόχρονα µανιακός συλλέκτης έργων τέχνης, θέλοντας να γευτεί την πλούσια βλάστηση του τόπου, επέκτεινε την έπαυλή του, που ξεπερνά τα 20.000 τµ, µε λαµπρά οικοδοµήµατα, καθιστώντας την ένα απ’ τα σηµαντικότερα ρωµαϊκά κέντρα της Πελοποννήσου. Η πρώτη οικοδοµική φάση της έπαυλης υπολογίζεται στον 2ο αι. µ.Χ.. Τα πρώτα ευρήµατα ήρθαν στο φως στις αρχές του 19ου αι.. Μέχρι σήµερα έχουν αποκαλυφθεί το Αίθριο, η τεχνητή τάφρος-ποταµός που µετέτρεπε την έπαυλη σε νησίδα, τρεις στοές µε εκπληκτικά ψηφιδωτά, η Εξέδρα, το Μέγαρο, το λουτρικό συγκρότηµα κι άλλα ερείπια. Οι συστηµατικές ανασκαφές συνεχίζονται στον εξαίσιο αυτό αρχαιολογικό χώρο προκειµένου ν’ αναδειχτεί εξ’ ολοκλήρου το µεγαλείο του. Παράλληλα αρχιτεκτονικά της µέλη και αγάλµατα έχουν µεταφερθεί απέναντι στη Μονή Λουκούς αλλά και στο Αρχαιολογικό Μουσείο Άστρους και Τρίπολης.
Απ’ την άλλη πλευρά του δρόµου, «κουρνιασµένη» στα βουνά του «µεγάλου» Πάρνωνα, βρίσκεται η Μονή Μεταµόρφωσης του Σωτήρος Λουκούς, ένα από τα ωραιότερα µοναστήρια της Αρκαδίας. Εδώ κατά την αρχαιότητα θεωρείται πως υπήρχε το Ιερό του Πολεµοκράτους, εγγονού του Ασκληπιού. Ο σηµερινός ναός προς τιµήν της Μεταµόρφωσης του Σωτήρος χτίστηκε το 1117 πάνω στα ερείπια παλαιοχριστιανικού ναού του 5ου αι. µ.Χ. και ανήκει στον τύπο του σύνθετου τετρακιόνιου εγγεγραµµένου σταυροειδούς µε τρούλο. Το χαρακτηριστικό και συνάµα εντυπωσιακό στοιχείο είναι η χρησιµοποίηση υλικού από τα κτίσµατα της γειτονικής έπαυλης  του Ηρώδου του Αττικού, που εντοιχίστηκαν τόσο στο καθολικό της µονής όσο και σε άλλα κτίσµατα.
Μέσα στο ναό το βλέµµα σου αρχικά τραβάει το δάπεδο όπου αποτελείται από πολύχρωµα µαρµαροθετήµατα κι ένα  δικέφαλο αετό, µαρτυρώντας πως η Μονή υπήρξε Πατριαρχική-Σταυροπηγιακή. Εξαιρετικές τοιχογραφίες του 17ου αι. κοσµούν τους τοίχους και το ξυλόγλυπτο τέµπλο. Μισοφωτισµένες από τα κεριά οι µορφές των  αγίων  και ποτισµένες µε το άρωµα του λιβανιού, νιώθεις πως ξυπνούν και διεισδύουν στα µύχια της ψυχής σου.    
Στον προαύλιο χώρο η συνύπαρξη του βυζαντινού στοιχείου µε τους αρχαϊκούς και ρωµαϊκούς χρόνους είναι εµφανής παντού. Γλυπτά που προέρχονται από την παρακείµενη έπαυλη και από το αρχαίο ιερό δένουν αρµονικά µε την κατάνυξη που αποπνέει ο χώρος. Εντυπωσιακή είναι και η  βιβλιοθήκη της Μονής µε εκατοντάδες βιβλία, χειρόγραφους κώδικες και πατριαρχικά σιγίλια.
Καθόµαστε µε τις  8 µοναχές και την ηγουµένη Νεκταρία κι ακούµε πανέµορφες ιστορίες για τη Μονή. Μας εξιστορούν πως κατά τη διάρκεια της Επανάστασης προσέφερε σηµαντικά στον Αγώνα για την Απελευθέρωση. Όµως το πλήρωσε ακριβά καθώς στις 5 Αυγούστου 1826 ο Ιµπραήµ της έβαλε φωτιά. Μαθαίνουµε επίσης και για το σηµαντικό έργο που επιτελούν σήµερα, καθώς ασχολούνται µε χειροτεχνικές και αγροτικές εργασίες.
Λίγα µέτρα πιο πίσω, στο ρέµα της Λουκούς συναντούµε ένα εξαιρετικό ρωµαϊκό υδραγωγείο-γέφυρα µε δύο τόξα, η «Μάνα του νερού» όπου και σήµερα διοχετεύει άφθονο νερό στο χώρο της µονής και στην ευρύτερη περιοχή.   
Με το φεγγάρι ν’ αρχίζει να ξεπροβάλλει δειλά-δειλά στον αρκαδικό ουρανό, αποφασίζουµε να πάρουµε το δρόµο της επιστροφής. Μπορεί το ταξίδι µας να διήρκησε µία ηµέρα, όµως οι µοναδικές του εικόνες θα µας συντροφεύουν µια ζωή. Γυρνάµε το βλέµµα πίσω και υποσχόµαστε να επιστρέψουµε σύντοµα. Έλα κι αφέσου στη µαγεία…

Ο Σύλλογος και οι εκδηλώσεις
Στον παραδοσιακό τους ξενώνα «Εράσµειον», στα Άνω ∆ολιανά, είχαµε τη χαρά να συναντήσουµε δύο µέλη του Πολιτιστικού Συλλόγου, τον κ. Στράτη και την κα Μαρία. Μας µίλησαν για την πορεία του Συλλόγου όλα αυτά τα χρόνια. Ο Πολιτιστικός Σύλλογος, που αποτελεί συνέχεια του Τουριστικού Συλλόγου, ιδρύθηκε το 1995 από την αγάπη µιας παρέας φίλων για τον τόπο τους και σήµερα αριθµεί 75 µέλη. Όλα αυτά τα χρόνια ο σύλλογος προσπαθεί να αναβιώσει τα ήθη και τα έθιµα του τόπου, ενώ τα τελευταία 15 χρόνια λειτουργούν χορευτικά παραδοσιακά τµήµατα. Παράλληλα κάθε χρόνο διοργανώνει µια σειρά εκδηλώσεων που προσελκύουν χιλιάδες κόσµου. Το πρώτο Σάββατο του Νοεµβρίου πραγµατοποιείται η «Γιορτή του Καστάνου» όπου οι γυναίκες του χωριού µε µαεστρία φτιάχνουν εδέσµατα µε βάση το κάστανο. Την άλλη ηµέρα, Κυριακή, πραγµατοποιείται η µεταφορά της εικόνας του προστάτη Αγ. Γεωργίου µε τα πόδια στα Κάτω ∆ολιανά. Αυτό το έθιµο έχει τις ρίζες του πολλές δεκαετίες πριν και υποδηλώνει τη µετακίνηση των κατοίκων από τα Άνω στα Κάτω ∆ολιανά για να περάσουν το χειµώνα αλλά και για ασχοληθούν µε τις γεωργικές τους εργασίες. Η πανηγυρική τους επιστροφή πραγµατοποιείται του Αγίου Γεωργίου. Επίσης τις Απόκριες διοργανώνει εναλλάξ κάθε χρόνο καρναβάλι ή το θρυλικό βλάχικο γάµο. Ανά 4 χρόνια το Μάιο στα Άνω ∆ολιανά γίνεται αναπαράσταση της νικηφόρας µάχης. Σηµαντική εκδήλωση αποτελούν τα «Ηρώδεια», τριήµερες πολιτιστικές εκδηλώσεις που πραγµατοποιούνται ανά 2 χρόνια στον αρχαιολογικό χώρο της Έπαυλης του Ηρώδου του Αττικού. Επίσης στο έργο του Συλλόγου εντάσσεται και η λειτουργία προσεχώς του «Μουσείου Ιστορικής και Εθνογραφικής Τεκµηρίωσης ∆ολιανών» στο σπίτι όπου ταµπουρώθηκε ο Νικηταράς και όπου θα εκτίθενται µεταξύ άλλων όπλα του Αγώνα και αντικείµενα από επαγγέλµατα των κατοίκων. Μεγάλος στόχος του Συλλόγου είναι η δηµιουργία «Μουσείου Λατοµικής Τέχνης και Ιστορίας» προκειµένου να αναδειχτεί το περίφηµο από αρχαιοτάτων χρόνων µάρµαρο ∆ολιανών.
Πληροφορίες 697 6992800

Τα «Ονειροµαζέµατα»
Μια παρέα νέων ανθρώπων, του καφέ «Ονειρολόγιο», δηµιούργησε τα τελευταία χρόνια µια ξεχωριστή γιορτή που την βάφτισε «Ονειροµαζέµατα». Χαριστικό παζάρι, έκθεση φωτογραφίας, µουσική, χορός, τραγούδι, τσίπουρο και µεζεδάκια και πολλά άλλα, µε φαντασία και κέφι και τόπο συνάντησης το ξωκκλήσι του Αγιάννη. Ένα εναλλακτικό, παρεϊστικο και στο πνεύµα των καιρών αντάµωµα για δηµιουργική χαλάρωση και ξεφάντωµα, εκεί κοντά στα τέλη του Σεπτέµβρη.


Προδιαγραφές

  • Πληροφορίες:

    Φαγητό-Προϊόντα

    Εξαιρετικά αρκαδικά εδέσµατα µε γνήσια τοπικά προϊόντα σερβίρουν οι ταβέρνες του χωριού. Ό,τι τραβάει η όρεξή σου µπορείς να το γευτείς εδώ. ∆οκίµασε χοιρινό µε σέλινο, κόκορα µε χυλοπίτες, αρνάκι ψητό, το περίφηµο λαγωτό(αρκαδικό κουνέλι µε σκόρδο), µοσχάρι στιφάδο, καγιανά  και άφθονες σπιτικές χειροποίητες πίτες.

    Καφενείο µε παράδοση ενός αιώνα
    Στην κεντρική πλακόστρωτη πλατεία των Άνω ∆ολιανών, δίπλα από το γερο-πλάτανο επισκέψου το Παραδοσιακό Καφενείο «η Κυρά Βούλη». Μέσα σε µία φιλική ατµόσφαιρα η κυρία Αρετή µε χαµόγελο θα  σου σερβίρει ό,τι λαχταράς. Αχνιστός καφές, τσίπουρο και µεγάλη ποικιλία από λικέρ µε πιο ξεχωριστό το «αντιψυκτικό ανθρώπων». ∆οκίµασε παραδοσιακά γλυκά, όπως καρυδόπιτα, πορτοκαλόπιτα, όλα φτιαγµένα µε µεράκι.  Άνω ∆ολιανά Αρκαδίας
    Τηλέφωνο: 2710234107, 697 7018255

    Φεύγοντας απ’ τα Άνω ∆ολιανά πάρε µαζί σου κάστανα και κεράσια, χειροποίητες χυλοπίτες και γλυκά του κουταλιού. Στα Κάτω ∆ολιανά αγόρασε αγνό, βιολογικό ελαιόλαδο και ελιές.


    ∆ιαµονή

    Στα Άνω ∆ολιανά υπάρχουν ζεστοί παραδοσιακοί ξενώνες πλήρως εναρµονισµένοι µε το τοπίο που παρέχουν υψηλού επιπέδου υπηρεσίες.     


    ∆ραστηριότητες
    Κάνε πεζοπορία στο όµορφο καστανόδασος απέναντι από τα Άνω ∆ολιανά. Ακολούθησε το Ευρωπαϊκό µονοπάτι Ε4 και τα όµορφα µονοπάτια που έχει ανοίξει το ∆ασαρχείο Κυνουρίας. ∆οκίµασε να κάνεις ιππασία µε τα άλογα του Ιππικού Οµίλου ∆ολιανών,-µια εµπειρία που θα σου µείνει αξέχαστη-, mountain bike και τοξοβολία.
    Από τα Κάτω ∆ολιανά υπάρχει πρόσβαση στο φαράγγι της Λεπίδας µε τους εντυπωσιακούς καταρράκτες.

  • Πρόσβαση:

    - Το χωριό Άνω ∆ολιανά απέχει από την Αθήνα περίπου 200χλµ. ∆ιανύεις την ΕΟ Αθηνών-Τριπόλεως και στη συνέχεια ακολουθείς το δρόµο για Σπάρτη. Σε απόσταση 2χλµ από την Τρίπολη στρίβεις αριστερά και κατευθύνεσαι προς τα χωριά της Ορεινής Κυνουρίας. Από Τρίπολη απέχουν 25χλµ και από Άστρος 45χλµ.
    - Το χωριό Κάτω ∆ολιανά βρίσκεται στην πεδιάδα της Θυρέας πάνω στον οδικό άξονα Τρίπολης-Άστρους. Από Τρίπολη η απόσταση είναι περίπου  38χλµ και από Άστρος 7χλµ.

Χάρτης