Φωκίδα

Ιτέα-Της ελιάς, της θάλασσας…

Ιτέα-Της ελιάς, της θάλασσας…

Πρώτα διασχίζεις τους απέραντους ασημένιους ελαιώνες. Παράκτιες πόλεις και λιμάνια κοσμοπολίτικα σε υποδέχονται· σε ταξιδεύουν στις ανοιξιάτικες θάλασσες του Κορινθιακού. Ανταμώνεις την αρχαία σοφία των Δελφών κι ύστερα χάνεσαι στην πλούσια λαογραφία του τόπου με τα παραδοσιακά επαγγέλματα, τις τέχνες, τα ρετρό καφενεία. Τσουγκρίζεις τα ποτήρια στα ταβερνάκια δίπλα στους μόλους, τα λιμάνια, τις ακτές, ανηφορίζεις για τις κατάλευκες κορυφές του Παρνασσού κι έπειτα αγγίζεις το κόκκινο του βωξίτη σε μια βόλτα 200 μέτρα κάτω απ’ τη γη…

Χάρµαινα Στην τέχνη  της βυρσοδεψίας

Χάρµαινα Στην τέχνη της βυρσοδεψίας

Οι πόλεις πρέπει να έχουν επίπεδα, πάνω
και κάτω, όπως η ζωή. Να έχουν ένα µέρος
να κρυφτούν τα µυστικά αλλά και σκάλες,
πολλές σκάλες, για να κρατάνε επαφή. Ένα τέτοιο µέρος είναι και η Χάρµαινα, συνοικία παραδοσιακή µα ιδιαίτερη, που προσέχει
από ψηλά την ιερή πόλη της Άµφισσας.

Γκιώνα, Βαρδούσια, Οίτη

Γκιώνα, Βαρδούσια, Οίτη

Στο μονοπάτι του Ηρακλή


Είθισται κάτι καινούργιο να πηγάζει, να έχει απαρχή. Στη δική μας διαδρομή, συμβαίνει το αντίθετο. Ως θνητοί κι αποδυναμωμένοι απόγονοι του Ηρακλή, θα ξεκινήσουμε ένα ταξίδι από την καρδιά του γαλαζοπράσινου Μόρνου, τη λίμνη του. Θα περιπλανηθούμε στo σώμα των μυθικών ογκόλιθων της Γκιώνας, των Βαρδουσίων και της Οίτης, ακολουθώντας τις αρτηρίες του ποταμού, και θα καταλήξουμε στην πηγή, κάπου εκεί κοντά στο ανθρώπινο τέλος του Ηρακλή, ελπίζοντας κι εμείς για προσωπική ανύψωση σε ολύμπια αθανασία. 

Στα µονοπάτια των ∆ελφών

Στα µονοπάτια των ∆ελφών

Γλυκιά βραδιά, εαρινή... Κοντοστέκοµαι µπροστά στο άγαλµα του αφαιρετικού Προµηθέα Πυρφόρου. Μια µατιά ψηλά και γίνοµαι µάρτυρας φωτεινού δίαυλου επικοινωνίας µεταξύ ενός λαµπερού αστεριού και της δάδας. Χρυσαφίζει η φλόγα της ελευθερίας και της γνώσης.


Πού και πού αυτές οι υπηρεσίες της Google φαίνονται χρήσιµες. Είναι ο πλανήτης ∆ίας που θαρρείς πως άφησε κατά µέρος τους θυµούς και συνηγορεί µε τον Προµηθέα να µας φωτίσει τη στράτα εκεί, στο αλλοτινό αντάµωµα δυο αετών, που σηµατοδότησαν µια για πάντα το κέντρο της γης. Με βήµα σεµνό πάνω σε ασηµένια ψήγµατα µιας αντανακλώµενης απερίγραπτης αστροφεγγιάς κατηφορίζουµε στον δρόµο της απολλώνειας ηθικής µέχρι την Κασταλία πηγή. Ο τόπος ευωδιάζει πεύκο και αν και φύλλο δεν κουνιέται, δυο ρέµατα, αυτό της Ροδινής κι εκείνο της Κασταλίας, είναι ικανά να µας εναρµονίσουν µε τον ρυθµό της γης. Οι ∆ελφοί, ένα από τα ισχυρότατα ενεργειακά πεδία, λειτουργούν θα λέγαµε σαν µπαταρία, σαν συσσωρευτής. Και αν παραδεχτούµε πως έτσι είναι, τότε εδώ, στον αρχαιολογικό χώρο, βρισκόµαστε αναµφισβήτητα στον θετικό της πόλο.