Ορθοπεταλιές στα ορεινά της Πελοποννήσου
4.9/5 κατάταξη (9 ψήφοι)

“Μικρή Ελβετία”, “Αλπικό τοπίο” και άλλοι τέτοιοι χαρακτηρισμοί δίνονται συχνά για τους ορεινούς όγκους της βόρειας Πελοποννήσου. Σίγουρα μοδάτοι προορισμοί που συνδυάζουν γραφικούς οικισμούς, άγρια φύση, καθαρό αέρα, άφθονα τρεχούμενα νερά και καλό φαγητό. Τους επισκεφτήκαμε παίρνοντας μαζί και το ποδήλατό μας και εξερευνήσαμε πανέμορφες διαδρομές ιδανικές για αναβάτες όλων των επιπέδων.

Αφήνοντας την εθνική οδό Κορίνθου-Πατρών στο ύψος του Ξυλοκάστρου και αρχίζοντας την ανάβαση για τα ορεινά της Ζήρειας, το τελευταίο πράγμα που θα σκεφτεί κανείς είναι μάλλον το ποδήλατο. Δρόμος στενός σε πολλά σημεία, απότομες στροφές και συνεχής ανηφόρα μέχρι το υψόμετρο των 1500μm δεν δημιουργούν κανένα συνειρμό για πετάλι. Φτάνοντας όμως στο οροπέδιο του βουνού, τον κάμπο της Ζήρειας όπως πολλοί λένε, τα πράγματα αλλάζουν. Μια σχεδόν επίπεδη έκταση εκατοντάδων στρεμμάτων ξεδιπλώνεται μπροστά περιμένοντας να την εξερευνήσουμε. Δασικοί χωματόδρομοι, μεγάλη ποικιλία χλωρίδας με έλατα, μαυρόπευκα και θαμνώδεις εκτάσεις, λιβάδια με βοοειδή ελευθέρας βοσκής και (εποχιακή) λίμνη τους περισσότερους μήνες του χρόνου. Αν μάλιστα επισκεφτείτε την περιοχή μια από τις ήσυχες καθημερινές ημέρες δεν αποκλείεται να συναντήσετε μικρό κοπάδι ημιάγριων αλόγων που καταφθάνει από πιο απομακρυσμένες περιοχές για τροφή και νερό.        
Ο ασφαλτοστρωμένος χώρος στάθμευσης του αθλητικού κέντρου που βρίσκεται στην περιοχή είναι ιδανικός χώρος για συνάντηση, ενώ θα πρέπει να έχετε στο νου σας πως τα κινητά σπάνια πιάνουν σήμα στην ευρύτερη περιοχή! Από το parking ξεκινάνε πολλές επιλογές οι οποίες διαφοροποιούνται ανάλογα τη φυσική κατάσταση και την εμπειρία των ενδιαφερόμενων ποδηλατών. Ξεχωρίζουμε τρεις με διαφορετικό βαθμό δυσκολίας:

Εύκολη διαδρομή:  
Αθλητικό κέντρο Ζήρειας-λίμνη Δασίου
Συνολικό μήκος:
από 10 ως 20χλμ.
Πέντε χιλιόμετρα είναι απόσταση μεταξύ των δύο σημείων με ελάχιστες  υψομετρικές εναλλαγές. Αποτελείται από στρωμένο χωματόδρομο, είναι ιδανική για όσους έχουν μικρή επαφή με το σπορ και δεν απαιτεί εξεζητημένο ποδήλατο. Υπάρχουν ταμπέλες σε κάθε διασταύρωση και φυσικά αφού φτάσετε στη λίμνη μπορείτε να περιηγηθείτε στις όχθες της ανεβάζοντας τον αριθμό των χιλιομέτρων. Στην ανατολική της άκρη υπάρχει ξύλινο κιόσκι ιδανικό για ξεκούραση ή πικ-νικ. Στην επιστροφή  μόλις φτάσετε στην άσφαλτο αντί να κάνετε δεξιά (προς αθλητικό κέντρο) μπορείτε να κάνετε αριστερά και σε δύο χιλιόμετρα να συναντήσετε πηγή στα αριστερά σας. Επίσης στην απέναντι πλευρά του δρόμου ξεκινάει χωματόδρομος που μετά από δύο χιλιόμετρα καταλήγει στη νότια πλευρά του αθλητικού κέντρου. Αξίζει να τον προτιμήσετε καθώς ξετυλίγεται μέσα σε καταπράσινη έκταση που την άνοιξη είναι κατάφυτη με μαργαρίτες και παπαρούνες. Αν έχετε εξερευνητική διάθεση μπορείτε να κινηθείτε χωρίς δυσκολία και σε επίπεδα εδάφη εκτός δρόμου, ενώ στο τέλος της βόλτας να έχετε γράψει συνολικά περισσότερα από 20 ξεκούραστα χιλιόμετρα βόλτας στη γύρω περιοχή. Επίσης, αν στην παρέα σας υπάρχει κάποιος να μεταφέρει το αυτοκίνητο εκμεταλλευτείτε το για έξτρα βόλτα χωρίς πετάλι! Ακολουθήστε το χωματόδρομο που περνάει μπροστά από τη λίμνη Δασίου και σε έξι χιλιόμετρα θα φτάσετε στη Μεσαία Συνοικία των Τρικάλων.

Δύσκολη διαδρομή:
Γύρος Ζήρειας
Συνολικό μήκος: 25χλμ.
Απαιτεί καλή φυσική κατάσταση, καλό Mountain Bike με τουλάχιστον μπροστινή ανάρτηση και προτείνεται μόνο σε όσους έχουν συχνή επαφή με το ποδήλατο, καθώς υπάρχουν δύο σημεία με παρατεταμένη ανηφόρα. Από το parking του αθλητικού κέντρου ακολουθούμε κατεύθυνση προς τη λίμνη Δασίου. Αφήνουμε την άσφαλτο και εννιακόσια μέτρα μετά ακολουθούμε τον χωματόδρομο στο αριστερό μας χέρι. Ακολουθεί ανηφόρα για τέσσερα χιλιόμετρα και στη συνέχεια φτάνουμε σε διασταύρωση με τον μικρότερο δρόμο να οδηγεί σε τριακόσια μέτρα στη σπηλιά όπου σύμφωνα με τη μυθολογία γεννήθηκε ο Ερμής, ο αγγελιοφόρος των Θεών. Συνεχίζοντας τη διαδρομή στον κεντρικό χωματόδρομο μετά από λίγο θα βρεθούμε στη νότια μεριά του όρους Ζήρεια η οποία είναι πραγματικά μαγευτική και με ελάχιστα ίχνη ανθρώπινης παρέμβασης. Τα χώματα εδώ είναι πολύ μαλακά και επιτρέπουν τη “χάραξη αζιμούθιου”, αγνόηση δηλαδή των άσκοπων στροφών του δρόμου και κίνηση σε ευθεία γραμμή μέσα από καταπράσινα λιβάδια. Ακολουθεί κατάβαση 5,5 χιλιομέτρων και το οροπέδιο Σκαφίδια ξεπροβάλλει. Απολαύστε την επίπεδη διάσχισή του, γιατί στη συνέχεια ακολουθούν έξι δύσκολα χιλιόμετρα πριν φτάσετε και πάλι στο ίδιο υψομετρικό επίπεδο με αυτό της εκκίνησης της διαδρομής και την τελική ευθεία των πέντε χιλιομέτρων που προσφέρονται για αποθεραπεία.

Διαδρομή:
Ζήρεια-Ζαρούχλα
Συνολικό μήκοςς: 42χλμ.
Μόνο για ανήσυχους…. Τη διαδρομή αυτή πολλοί δεν θα συζήταγαν να την κάνουν ούτε με Ι.Χ., οπότε αν το πάρετε απόφαση προετοιμαστείτε κατάλληλα. Κιτ επισκευής ελαστικών, έξτρα σαμπρέλα και νερό είναι άκρως απαραίτητα. Μην την επιχειρήσετε μόνοι σας και έχετε στο μυαλό σας πως η εξωτερική βοήθεια από φίλο είναι δύσκολη σε αρκετά σημεία λόγω του δύσβατου της περιοχής. Επίσης η επιστροφή είναι αδύνατον να γίνει την ίδια μέρα, οπότε καλό είναι να έχετε στον τερματισμό όχημα υποστήριξης σε αναμονή ή να έχετε κάνει αντίστοιχο προγραμματισμό για διανυκτέρευση.
Ξεκινώντας από το Αθλητικό κέντρο Ζήρειας στρίβουμε αριστερά στο χωματόδρομο που διασχίζει το οροπέδιο. Αγνοούμε την πρώτη διασταύρωση στα τετρακόσια μέτρα και συνεχίζουμε ευθεία. Στη συνέχεια αντί να κατευθυνθούμε δεξιά προς τη λίμνη Δασίου, συνεχίζουμε στον κεντρικό χωματόδρομο. Το τοπίο μετά από έξι περίπου χιλιόμετρα αλλάζει και γίνεται πεδινό, ενώ μόλις ξεπροβάλει το οροπέδιο Σκαφίδια στρίβουμε δεξιά προς το εκκλησάκι του Αγίου Νικολάου. Από εκεί ξεκινάμε την κατάβαση για το χωριό Γκούρα το οποίο προσφέρεται για ξεκούραση και ανεφοδιασμό. Από άσφαλτο συνεχίζουμε προς το χωριό Στενό και στη συνέχεια ανηφορίζουμε προς Φενεό. Σε λίγο η άσφαλτος τελειώνει και ακολουθεί χωματόδρομος με δύο επιλογές. Η αριστερή έχει μήκος πέντε χιλιόμετρα και οδηγεί στη λίμνη Δόξας και η δεξιά ανηφορίζει και μετά από εφτά χιλιόμετρα φτάνει στο ψηλότερο σημείο πριν ξεκινήσει η κατάβαση για τη Ζαρούχλα. Χρειάζεται προσοχή, καθώς υπάρχουν πολλές διακλαδώσεις και απαιτείται καλός χάρτης της περιοχής.

Βόλτες με αφετηρία τη Ζαρούχλα

Αν για βάση των ποδηλατικών σας εξορμήσεων προτιμήσετε το χωριό της Ζαρούχλας, καθόλου δεν θα το μετανιώσετε. Κτισμένη σε υψόμετρο 1100 μέτρων είναι “βυθισμένη” στις καστανιές, τα πεύκα και τα έλατα, ενώ τα νερά τρέχουν από παντού. Βρίσκεται κυριολεκτικά μέσα στο δάσος και εντυπωσιάζει με τη γραφικότητά της. Τα τελευταία χρόνια η εικόνα της βελτιώθηκε σημαντικά χάρη στα έργα ανάπλασης του κύριου λιθόστρωτου δρόμου, ενώ έχει αυξηθεί η τουριστική επισκεψιμότητά της με αποτέλεσμα να διαθέτει πολλές επιλογές για φαγητό και διαμονή. Σε απόσταση μόλις τεσσάρων χιλιομέτρων βρίσκεται η λίμνη Τσιβλού που του χρόνου θα κλείσει εκατό χρόνια “ζωής”, χωρίς ωστόσο να είναι τεχνητή! Το μοναδικό αυτό χαρακτηριστικό οφείλεται σε κατολισθήσεις που έφραξαν τον ποταμό Κράθι δημιουργώντας έναν μοναδικό υδάτινο κόσμο με βάθος ογδόντα μέτρων! Τα τελευταία χρόνια συγκεντρώνει πλήθος εναλλακτικών τουριστών και το ποδήλατο δεν θα μπορούσε να λείπει από την κορυφή των προτιμήσεων. Με αφετηρία τη Ζαρούχλα μπορείτε να επισκεφτείτε πολύ εύκολα τη λίμνη Τσιβλού ή να κουραστείτε λίγο παραπάνω ώστε να επισκεφτείτε τη λίμνη Δόξας. Για τη δεύτερη διαδρομή θα πρέπει να υπολογίσετε πως σας περιμένει ανηφόρα τόσο στο πήγαινε όσο και στην επιστροφή.

Το ποδήλατο στην Ελλάδα

Περίπου 300.000 υπολογίζονται οι πωλήσεις των ποδηλάτων στην Ελλάδα το 2010 συνεχίζοντας το συνεχή ανοδικό ρυθμό των τελευταίων ετών. Από αυτές τα 2/3 αφορούν ποδήλατα εισαγωγής και το -διόλου  ευκαταφρόνητο- 1/3 ποδήλατα που έχουν κατασκευαστεί στην Ελλάδα. Ναι, καλά διαβάσατε… την εποχή που εισάγουμε λεμόνια από την Αργεντινή και πορτοκάλια από την Ισπανία, υπάρχουν ελληνικές εταιρείες ποδηλάτων που με τα προϊόντα τους όχι μόνο καταφέρνουν να ανταγωνιστούν στην εγχώρια αγορά ξένες εταιρείες αλλά και να εξάγουν σημαντικές ποσότητες στο εξωτερικό. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η Ideal που ανήκει στη Ν. Μανιατόπουλος Α.Ε. και διατηρεί τις εγκαταστάσεις της στην Πάτρα. Η εταιρεία ιδρύθηκε πριν από 85 χρόνια ως εισαγωγική και από το 1977 σχεδιάζει, συναρμολογεί και εξάγει τα δικά της μοντέλα καταφέρνοντας να εδραιωθεί σε είκοσι  ευρωπαϊκές χώρες μεταξύ των οποίων και η Ιταλία, μια χώρα με βαριά βιομηχανία και μακρά παράδοση στο χώρο του ποδηλάτου. Δύο ακόμη γνωστές εταιρείες είναι η Sector και η Orient, αλλά πόσοι γνωρίζουν πως πρόκειται για ποδήλατα που έχουν κατασκευαστεί στην Ελλάδα; Η πρώτη αποτελεί ιδιοκτησία της γνωστής εταιρείας εμπορίας Gatsoulis με μονάδα συναρμολόγησης στα Οινόφυτα Βοιωτίας, ενώ η δεύτερη ανήκει στην Αφοί Αθ. Κοκότη Α.Ε.Β.Ε. με έδρα τη Λάρισα.
Σημαντική θέση κατέχει η χώρα μας και στον κλάδο των χειροποίητων - αγωνιστικών ποδηλάτων.  Μια από τις ελάχιστες εταιρείες στην Ευρώπη και η μοναδική στην Ελλάδα που δραστηριοποιείται στον συγκεκριμένο τομέα είναι η Fidusa με έδρα τη Ρόδο. Ιδρύθηκε πριν από είκοσι χρόνια από τον βαλκανιονίκη ποδηλάτη Γιώργο Βογιατζή και από τότε μέχρι σήμερα έχει κατακτήσει 235 χρυσά μετάλλια σε όλο τον κόσμο καταφέρνοντας να ανταγωνιστεί πολυεθνικές μεγαθήρια. Τα ποδήλατά της τυγχάνουν παγκόσμιας αναγνώρισης και κυκλοφορούν σε δύσκολες αγορές όπως αυτές των Η.Π.Α., της Αυστραλίας και της Ευρώπης. Το όνομά της προέρχεται από το παλιό όνομα της Ρόδου (Φιδούσα) η οποία τη δεκαετία του ’70 και του ’80 είχε το μοναδικό ποδηλατοδρόμιο στη χώρα μας και χιλιάδες Ροδίτες θεατές να παρακολουθούν το συγκεκριμένο άθλημα.

Χαράλαμπος Ραφαηλίδης
Η ζωντανή ιστορία του ελληνικού ποδηλάτου

Ένας Έλληνας που έχει εργαστεί σε εργοστάσια όπως η Sachs, η Piaggio, η Hercules. Ένας άνθρωπος που ξέρει από ποδήλατο, γιατί πολύ απλά ήταν αυτός που κατασκεύασε ένα ελληνικό.

Αυτός είναι ο Χαράλαμπος Ραφαηλίδης που μέχρι και σήμερα ζει και αναπνέει για το ποδήλατο.
Τον συναντήσαμε στο Ναύπλιο, στην πόλη όπου γεννήθηκε, μεγάλωσε και δημιούργησε. Στα 75 του χρόνια και με σοβαρά προβλήματα υγείας συνεχίζει να ασχολείται ακόμη με το ποδήλατο στο κατάστημα που διατηρεί η κόρη του στο Ναύπλιο (Nαύπλιο Bike). Το μεγάλο παράπονό του είναι πως δεν τον βοήθησε ποτέ το ελληνικό κράτος, αντιθέτως έβαζε τρικλοποδιές σε ένα τόσο μεγάλο και ελπιδοφόρο εγχείρημα. Η ενασχόληση της οικογένειας Ραφαηλίδη με το ποδήλατο αρχίζει το 1928. Σε ένα μικρό μαγαζί νοίκιαζαν ποδήλατα και διατηρούσαν συνεργείο μοτοποδηλάτων. Ο ίδιος ο Χαράλαμπος Ραφαηλίδης άνοιξε το πρώτο του κατάστημα στο Κρανίδι το 1955 και ποτέ δεν σταμάτησε να δουλεύει (μας είπε πως δούλευε κάτω από έναν ευκάλυπτο πριν ανοίξει δικό του κατάστημα!). Τον διακόψαμε από την ακτινολόγηση μιας ζάντας και μας παραχώρησε την παρακάτω συνέντευξη.
Ε: Πότε αρχίζει η κατασκευή των ποδηλάτων Hermes:
Χ.Ρ.: Η κατασκευή των Hermes άρχισε το 1978 στο κατάστημά μας στον παραλιακό δρόμο Ναυπλίου – Νέας Κίου (εκεί βρίσκεται σήμερα το κατάστημα του γιου του κ. Ραφαηλίδη). Εκεί γινόταν η κατασκευή σκελετών, τιμονιών και η βαφή. Ζάντες και ελαστικά ήταν εισαγωγής. Για τα μέρη που κατασκευάζαμε δίναμε εγγύηση εφ’ όρου ζωής. Η επιχείρηση ήταν οικογενειακή: εργαζόταν σε αυτήν η σύζυγός μου, ο γιος μου και οι δύο κόρες μου.
Ε: Πόσα ποδήλατα κατασκευάζατε τον χρόνο;
Χ.Ρ.: Κατασκευάζαμε σχεδόν 50 ποδήλατα την εβδομάδα. Τον χρόνο 2.000 με 3.000 ποδήλατα.
Ε: Συνεργαστήκατε ποτέ με το ελληνικό κράτος;
Χ.Ρ.: Δώσαμε 300 ποδήλατα στα ελληνικά ταχυδρομεία, 300 στα διυλιστήρια Ασπροπύργου, 130 στον ΟΤΕ
Ε: Βοήθησε η ελληνική πολιτεία το εγχείρημά σας;
Χ.Ρ.: Αυτό είναι το μεγάλο παράπονό μου. Δεν με βοήθησαν σε τίποτα. Αντιθέτως, προέβαλλαν κάθε λογής προφάσεις και αντί να βοηθήσουν έβαζαν “τρικλοποδιές” σε μια καθαρά ελληνική και πρωτοπόρα επιχείρηση. Το αποκορύφωμα ήταν σε έναν διαγωνισμό για τα Διυλιστήρια Ασπροπύργου. Τα ποδήλατα που ήταν υποψήφια ήταν όλα Hermes στα οποία είχαν κολλήσει αυτοκόλλητα με τη φίρμα τους αυτοί που τα είχαν παραγγείλει από εμάς. Όταν απέδειξα αυτήν την απάτη, φτιάξαμε 300 ποδήλατα για τα ελληνικά διυλιστήρια.
Ε: Η ποιότητα των ποδηλάτων Hermes ήταν εφάμιλλη με ξένα και πιο ακριβά ποδήλατα;
Χ.Ρ.: Τα ποδήλατά μας ήταν πολύ ποιοτικά και αξιόπιστα. Χρησιμοποιούσαμε τα καλύτερα υλικά και λόγω της τεχνογνωσίας που απέκτησα στα εργοστάσια που εργάστηκα ήξερα τι έπρεπε να κάνω ώστε τα  Hermes να είναι εφάμιλλα ακριβότερων ποδήλατων και ταυτόχρονα οικονομικότερα. Δεν πίστευαν πως τα Hermes ήταν ελληνικά χειροποίητα ποδήλατα. Μάλιστα στο διαγωνισμό των ελληνικών διυλιστηρίων ήθελαν να με διώξουν, γιατί πίστευαν πως το ποδήλατο ήταν γερμανικό.
Ε: Είχαν αποσπάσει διακρίσεις τα Hermes;
Χ.Ρ.: Είχαν πάρει την πρώτη θέση σε μια έκθεση με συμμετοχές ποδηλάτων των ΕΛΤΑ απ’ όλη την Ευρώπη. Επίσης, το 1982 κάναμε επίδειξη του πρώτου Hermes (16άρι)  στο γερμανικό εργοστάσιο της Hercules. Τους άρεσε τόσο πολύ που μας ξενάγησαν στη γραμμή παραγωγής του εργοστασίου.
Ε: Ποιο είναι το όνειρό σας για το ποδήλατο στη χώρα μας;
Χ..Ρ: Το ποδήλατο πρέπει να μπει στη ζωή του Έλληνα. Σε πόλεις επίπεδες όπως το Ναύπλιο πρέπει οι περισσότεροι να κυκλοφορούν με ποδήλατο. Θα θέλαμε επίσης να φτιάξουμε ένα Μουσείο Ποδηλάτου στο Ναύπλιο.