Προ των πυλών των Ιωαννίνων η ιστορία επαναλαµβάνεται
0.0/5 κατάταξη (0 ψήφοι)

 

Τότε: 410 π.Χ.. Οι πολεµικοί στόλοι Αθήνας και Σπάρτης συγκρούονται στην Κύζικο. Οι υπό τον Αλκιβιάδη Αθηναίοι νικούν. Νεκρός ο Σπαρτιάτης Ναύαρχος Μίνδαρος. Οι ακέφαλοι πλέον Λακεδαιµόνιοι περιέρχονται σε δεινή θέση. Ο Ιπποκράτης, γραµµατέας του Μίνδαρου, αναγγέλλει στις αρχές της Σπάρτης τη συµφορά µε την εξής κρυπτογραφηµένη λακωνικότατη επιστολή στη δωρική διάλεκτο:
«Ερρει τα κάλα Μίνδαρος απεσύα πεινώντι τώνδρες απορίοµες τι χρη δραν…» δηλ. «Χάσαµε όλα τα πλοία ο Μίνδαρος εφονεύθη οι άνδρες πεινούν απορούµε τι πρέπει να πράξουµε…». Η επιστολή αυτή περιήλθε στα χέρια των Αθηναίων αφού συνέλαβαν αιχµάλωτο το Σπαρτιάτη αγγελιαφόρο.
2323 χρόνια µετά, το 1913, Ο Συνταγµατάρχης Φ. ∆ιαλέτης, εκεί στο µέτωπο της Ηπείρου, ευρισκόµενος σε δεινή και αυτός θέση και έχοντας υπερβεί το ακρότατο όριο της ανθρώπινης αντοχής, περιγράφει τις αντίξοες και ακραίες συνθήκες που βιώνει στο µέτωπο. Ανθίσταται και αναφέρει:

Λόφος Αυγό 8-1-1913 ώρα 1.50
ΙΙ αν Μεραρχίαν

«… Άνδρες εντελώς νήστεις υπό κρουνούς βροχής. ∆ιοικητής ΙΙου Τάγµατος του του 7ου πεζικού Συντάγµατος, δηλώσας ασθένειαν απεχώρησε χωρίς να τον ίδω. ∆ιοικητής ΙΙου Τάγµατος 1ου Συντάγµατος ∆.Ν., δηλοί ασθένειαν, ως και άλλοι Αξιωµατικοί. Έκαµα τας δεούσας συστάσεις και παρατηρήσεις υποµνήσας καθήκον εκάστου….. Ολόκληρος η πεδιάς πληµµυρίσασα κατέστη αδιάβατος».

Στην πρώτη γραµµή πάλι:

Προφυλακαί 8-1-1913
« … Αναφέρω προς τούτοις ότι καθ΄ όλην την νύκτα και σήµερον, η πίπτουσα βροχή επέδρασε µεγάλως επί του ηθικού των ανδρών και διότι στερούµεθα τροφής µη δυνάµενοι να παρασκευάσωµεν συσσίτιον ως εκ της καταστάσεως εις ην ευρισκόµεθα».  
3ον Σύνταγµα Τσιριγώτης.

Είναι η µοίρα όσων υπερασπίζονται Θερµοπύλες. Η εθελοθυσία τους, η αυταπάρνησή τους, η πίστη τους σε αξίες και ιδανικά, η κοχλάζουσα αγάπη τους προς ό,τι ευγενές και ανώτερο, διέρχεται από το χωνευτήρι της ταπεινώσεως και της δοκιµασίας.

Το Φεβρουάριο του 1913, µια δράκα «λεόντων», αψηφήσασα στερήσεις, δυσµενείς καιρικές συνθήκες, κακουχίες κι αντιξοότητες, υπερέβη εαυτόν και έφερε το χάρµα της ελευθερίας στους αλύτρωτους Έλληνες. Η παράδοση του άλλοτε τουρκικού στρατού των Ιωαννίνων και του υπερόπτη διοικητή του Εσσάτ Πασά, επετεύχθη χάρις στην καρτερία, τον ηρωισµό, την ανδρεία και τη φιλοπατρία των ενδόξων εκείνων προµάχων του γένους µας. Το ένδοξο, το δαφνοστεφές πυροβολικό µας, συνετέλεσε τα µέγιστα στην επιτυχία του σκληρού τούτου αγώνα. Οι πυροβολητές, από του Αξιωµατικού βολής έως του προκεχωρηµένου παρατηρητή, του ηµιονηγού, του γεµιστή, του αρχηγού στοιχείου, επέτυχαν, µε τη βοήθεια της προστάτιδας του όπλου, µεγαλοµάρτυρος Αγίας Βαρβάρας, αλλά και τη σύµπνοια και το συντονισµό τους, ευστοχία πυρών και συνεπεία τούτου, συνεργούντων και των σκληροτράχηλων ανδρών του πεζικού µας, ανατροπή των εχθρικών θέσεων.
«… Ερρίφθησαν εν όλω περί τας δέκα χιλιάδας οβίδες, αι δε ζηµίαι των Τούρκων υπήρξαν, καθώς εγένετο αντιληπτόν, σηµαντικότατοι… »
«…Εκ του παρατηρητηρίου του πυροβολικού το θέαµα της φυγής του εχθρού µετέχει αληθώς τραγικού µεγαλείου…»

Και η ευαρέσκεια του αρχιστρατήγου:

∆ιαταγή
Αξιωµατικοί, Υπαξιωµατικοί και Στρατιώται,
«Η άλωσις του φρουρίου των Ιωαννίνων προσέθεσε µίαν ακόµη περίλαµπρον νίκην εις τα ένδοξα κατορθώµατά σας. Αφού διεσχίσατε την Μακεδονίαν ολόκληρον και συνετρίψατε δύo εχθρικάς στρατιάς, ηλώσατε εις επισφράγισιν των κατορθωµάτων τούτων και φρούριον όπερ εθεωρείτο απόρθητον. Αι µεγάλαι στερήσεις και αι κακουχίαι τας οποίας µετά τοιαύτης καρτερίας υπέστητε, αµιλλώνται προς την ανδρείαν σας. Εις τα Μακεδονικά τρόπαια προσεθέσατε νέα τοιαύτα. Πλέον των εκατό πυροβόλων και µία ακόµη εχθρική στρατιά µε τους Στρατηγούς της, τα επιτελεία της και τας σηµαίας της ευρίσκονται αιχµάλωτοι υπό την κυριαρχίαν σας. Αι σηµαίαι σας εκαλύφθησαν µε νέαν δόξαν. Ολόκληρον το Έθνος θαυµάζει το νέον τούτο κατόρθωµά σας, εγώ δε υπερήφανος διότι ηγούµαι τοιούτου στρατού σας εκφράζω την ευαρέσκειάν µου.»

Ιωάννινα 23-2-1913
Κωνσταντίνος

Ας είναι αµάραντα ο κισσός και η αγράµπελη που φύτρωσαν εκεί στα οχυρά του Μπιζανίου κι ανθίζουν από τότε κάθε άνοιξη. Έχουν τις ρίζες τους στο αιµατοβαµµένο χώµα της ιερής τούτης γης. Τα λουλούδια τους, µυρωµένες πολύχρωµες ανθοδέσµες, συνοδεύουν τους λυγερόκορµους τούτους τσολιάδες που έπεσαν εκεί « … Τοις κείνων ρήµασι πειθόµενοι».

Κείμενο : Φίλης Κ. Νικόλαος, Συντ/χος Δάσκαλος

Προδιαγραφές

  • Πληροφορίες:

    ΠΗΓΕΣ: ∆ιεύθυνση Ιστορίας Στρατού