Τσιµέντο να γίνει...
5.0/5 rating 1 vote

Μ’ αυτό το µήνυµα, δεκάδες χιλιάδες χρήστες του διαδικτύου καλούν όλο τον κόσµο να συνυπογράψει τα σχετικά κείµενα διαµαρτυρίας εναντίον του ξεπουλήµατος
του πλέον ανεκτίµητου κοµµατιού της ελληνικής φύσης: των εκατοντάδων
χιλιοµέτρων ακτών και αιγιαλού, που µέσω ενός ισοπεδωτικού νοµοσχεδίου
σκοπεύει να εκποιήσει η κυβέρνηση, µε αντάλλαγµα µια αµφισβητήσιµη
–αν µη τι άλλο– τουριστική αξιοποίηση.

Μέσω ενός νοµοσχεδίου που ακόµα κι αν, λόγω της κατακραυγής του κόσµου και των περιβαλλοντικών οργανώσεων, «προσωρινά αποσύρθηκε», εξακολουθεί να στοιχειώνει τον ύπνο όσων έχουν µάθει να κολυµπούν ελεύθερα στις παραλίες, χωρίς να χρειάζεται να πληρώσουν οποιοδήποτε αντίτιµο σε κάποιον που εν µιά νυκτί θα βαφτιστεί «διαχειριστής» της. Ενός νοµοσχεδίου που θέλει να δει το τσιµέντο να φτάνει µέχρι τη θάλασσα.
Εγκλωβισµένοι σε µια στείρα και κοντόθωρη λογική, τόσο οι εµπνευστές όσο και οι υπερασπιστές του εγκληµατικού αυτού σχεδίου δείχνουν να αγνοούν τις συνέπειες της συγκεκριµένης «αναπτυξιακής πολιτικής». Αγνοούν την περίπτωση της Ισπανίας όπου οι µπουλντόζες πιάνουν δουλειά για να γκρεµίσουν τα πολυώροφα κατασκευάσµατα πλάι στις ακτές, που πια ερήµωσαν από αυτούς για τους οποίους υποτίθεται ότι φτιάχτηκαν… Κι είναι αυτοί ακριβώς οι επισκέπτες που προτιµούν πλέον τις ελληνικές ακτές, γιατί απλά σιχάθηκαν το τσιµέντο.
Αυτή είναι λοιπόν η ανάπτυξη που µας υπόσχονται; Τερατώδεις ξενοδοχειακές µονάδες πάνω στο κύµα, ξαπλώστρες να καταλάβουν κάθε τετραγωνικό εκατοστό παραλίας, γκαρσόνια να πηγαινοέρχονται, ρακέτες, µουσικές στη διαπασών, λύµατα να πέφτουν στη θάλασσα και πλαστικά ποτήρια µισοχωµένα στην άµµο, µε 5-10-20 (ποιος ξέρεις άραγε πόσα) ευρώ είσοδο; ∆ιότι παρά τις διαβεβαιώσεις που ανακοίνωσε το Υπουργείο, περί προστατευτικών ρυθµίσεων, κανείς δεν αµφιβάλλει ότι αυτή θα είναι η µελλοντική εικόνα των πανέµορφων ακρογιαλιών µας, όπου µόνο το κύµα και τα τζιτζίκια «σπάνε» την απόλυτη σιγή της φύσης.
Ευτυχώς υπάρχουν και οι άλλοι. Είναι αυτοί που έχουν κοιµηθεί σε παραλία, έχουν δώσει µάχη µε τα κουνούπια, έχουν κάνει βραδινό µπάνιο, έχουν δει τον Γαλαξία στο απόλυτο σκοτάδι, έχουν ξυπνήσει από τις πρώτες ακτίνες του ήλιου, έχουν κοιµηθεί µε την ανατολή, έχουν γεµίσει άµµο σε κάθε σηµείο του κορµιού, έχουν κάνει έρωτα πάνω στα βότσαλα, έχουν ανάψει φωτιά, έχουν φάει κονσέρβα και φρυγανιές το µεσηµέρι, µπισκότα για πρωινό, έχουν αφήσει το καρπούζι στη θάλασσα να δροσιστεί... Αυτοί που έχουν µισοκοιµηθεί στον ίσκιο ενός δέντρου µε το δροσερό αεράκι, έχουν κάψει τους ώµους τους στον ήλιο περπατώντας για να βρουν την παραλία, έχουν ξυπνήσει σε µια σκηνή µούσκεµα στον ιδρώτα, για να ριχτούν κατευθείαν στο νερό. Έχουν τραγουδήσει µε κιθάρες κι έχουν ερωτευτεί µια τέτοια βραδιά, έχουν ψαρέψει για να φάνε, έχουν απλώσει φλασκιά στον ήλιο για να ζεστάνουν λίγο νερό και να ξεπλύνουν την αλµύρα από τα κορµιά και τα ποτήρια τους. Και αυτά δεν αποτιµώνται σε χρήµα, δεν πουλιούνται ούτε αγοράζονται.
ΚΑΝΕΙΣ δεν µπορεί να πουλήσει τις παραλίες, γιατί απλά δεν ανήκουν σε κανέναν. Είναι «δηµόσιο αγαθό», δύο λέξεις που φαίνεται να φέρνουν την ελληνική πολιτεία σε αµηχανία. Οι παραλίες ανήκουν σε όλους, είναι εκεί για να τις χαίρονται όλοι, ελεύθερα, όπως το Σύνταγµα ορίζει. ∆εν είναι ιδιοκτησία κανενός.
Για ακόµα µία φορά δύο κόσµοι, δύο αντιλήψεις συγκρούονται. Η αντίληψη που βλέπει το περιβάλλον σαν το µέσο που θα αποφέρει περισσότερο χρήµα. Που δεν καταλαβαίνει από οµορφιά, παρά µόνο από χαρτονοµίσµατα και νούµερα σε λογαριασµούς. Που θέλει κέρδη και µετά περισσότερα κέρδη, ακόµα και αν αύριο δεν θα έχει µείνει τίποτα για τα παιδιά και τα εγγόνια του. Θέλουν τον τόπο µας αποικία, µε τους ξένους να έρχονται ως κατακτητές – αγοραστές του ήλιου, της θάλασσας, του αέρα, του τοπίου.
Η άλλη αντίληψη είναι αυτή που µας θέλει να ζούµε σαν άνθρωποι, να µοιραζόµαστε µε τους άλλους όλη αυτή την οµορφιά –να νιώθουµε µε όλες τις αισθήσεις µας την εικόνα του ήλιου που σβήνει στον ορίζοντα ή τη θέα ενός ψηλού άγριου βουνού– χωρίς να την εκποιούµε, χωρίς να την κατακερµατίζουµε για να πουλήσουµε ένα ένα τα κοµµάτια της. Η αντίληψη, ή µάλλον η συνείδηση, που λέει πως κάθε φορά, µε κάθε κοµµάτι που θα πουλάµε, θα είναι σαν να πουλάµε λίγη από την ψυχή µας. Και αυτή δεν είναι προς πώληση…