∆ρακόλιµνη Τύµφης Η πριγκίπισσα των λιµνών
3.8/5 κατάταξη (4 ψήφοι)
ΚΕΙΜΕΝΟ-ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: Γιάννης Κοφινάς
Βεράντα µε λίµνη. Μόνο µε αυτόν τον τρόπο θα µπορούσε να χαρακτηρίσει κάποιος την απόκρηµνη τοποθεσία της ∆ρακόλιµνης της Τύµφης. Μπροστά και στα ψηλά στέκεται αγέρωχα η κάθετη ορθοπλαγιά της Γκαµήλας. Χαµηλά διακλαδίζεται µέσα στη χαράδρα του το αγριότερο ποτάµι της Ελλάδας, ο θρυλικός Αώος. Κι εσύ εκεί ανάµεσα, να αγναντεύεις µέσα από το καθρέφτισµα της λίµνης, µε διαύγεια πέρα από κάθε φαντασία, τις υπέροχες ανάγλυφες βουνοκορφές και τον καταγάλανο ουρανό. Είναι τόση η οµορφιά, που θες να ζητωκραυγάζεις για την τύχη σου να βρεθείς εδώ και να την απολαµβάνεις…
 
 
Η ανάβαση στη ∆ρακόλιµνη (ή ∆ρακολίµνη) της Τύµφης αποτελεί –όχι άδικα– έναν από τους πιο πολυσυζητηµένους ορειβατικούς προορισµούς. Το βουνό, που βρίσκεται στη 6η θέση σε υψόµετρο στην κατάταξη των ελληνικών ορεινών όγκων, µε υψηλότερη κορφή την Γκαµήλα (2.496 µ.), προσφέρεται για περιπέτεια και εξερεύνηση σπάνιων επίγειων αλλά και… υπόγειων αξιών. Το φαράγγι του Βίκου, που ξεπερνά σε πολλά σηµεία τα 1.000 µ. βάθος, και το βάραθρο της Προβατίνας στην κορυφή της Αστράκας, µε το εντυπωσιακό µονοκόµµατο βάθος που φτάνει τα 400 µ., θεωρούνται µοναδικά στον κόσµο. Τα σηµαντικά αυτά γεωλογικά δώρα δηµιούργησε η διαχρονική και µακραίωνη διαλυσιγενής πορεία των νερών. Η δράση των παγετώνων επέφερε και αυτή τα αποτελέσµατά της συντελώντας στον σχηµατισµό και της ∆ρακόλιµνης. 
Σύµφωνα µε µια λαϊκή παράδοση, στη ∆ρακόλιµνη του Σµόλικα και σε εκείνη της Τύµφης ζούσαν δύο δράκοι. Οι δράκοι είχαν έχθρα µεταξύ τους και κάθε φορά που αγρίευαν, πετούσαν πέτρες ο ένας στον άλλο. Ο µύθος εξηγεί, σύµφωνα µε τους ντόπιους, γιατί οι όχθες της ∆ρακόλιµνης του Σµόλικα έχουν άσπρο χρώµα µε διάσπαρτες µαύρες πέτρες, ενώ οι όχθες της λίµνης της Τύµφης έχουν µαύρο χρώµα µε διάσπαρτες λευκές πέτρες. Ωστόσο, είναι σύνηθες φαινόµενο σε αρκετές περιοχές να συνυπάρχουν το ασβεστολιθικά µε τα οφιολιθικά πετρώµατα. Αποµένει όµως ακόµη ένας «δράκος» που πρέπει κανείς να νικήσει προκειµένου να απολαύσει από κοντά το µοναδικό αλπικό τοπίο της ∆ρακόλιµνης: αυτός της πολύωρης κι επίπονης ανάβασης… 
 

Ανάβαση

 
Η πρόσβαση στη ∆ρακόλιµνη της Τύµφης γίνεται µέσω µονοπατιού που ξεκινά από το Μικρό Πάπιγκο, στα 1.115 µέτρα. Η αρχική πορεία είναι µέσα σε σκιερό δάσος µε ποικιλία φυλλοβόλου βλάστησης και όψιµων λουλουδιών. Νερό για τον εφοδιασµό µας υπάρχει και σε πέτρινη πηγή κατά την έξοδο του χωριού, στο ξεκίνηµα της πορείας. Μετά το δάσος, η βλάστηση χαµηλώνει και στη συνέχεια ανερχόµαστε στο γυµνό αλπικό τοπίο µε θέα το Μικρό Πάπιγκο πίσω µας. Μπορούµε να εκµεταλλευτούµε τη σκιά των τελευταίων δέντρων για ένα πεντάλεπτο διάλειµµα, που αποδεικνύεται αρκετά χρήσιµο για τον οργανισµό µας και τις βασικές του ανάγκες. 
∆εξιά, ξεχωρίζουν πλέον οι επιβλητικοί Πύργοι της Αστράκας. Μια εικόνα που χαράσσεται βαθιά στη µνήµη και την ψυχή του επισκέπτη… Να αντικρίζεις τους γιγάντιους ορεινούς όγκους µετέωρους, να ξεπροβάλλουν στα ουράνια, στεφανωµένοι µε νέφη και µε το Μικρό Πάπιγκο στη βάση τους – ένα µικρό κόσµηµα ανθρώπινης δηµιουργίας, που φαντάζει ταυτόχρονα ασήµαντο και πανέµορφο µπροστά στην απεραντοσύνη του βουνίσιου µεγαλείου. Το τοπίο της διαδροµής είναι ανοιχτό µπροστά και πίσω µας, αφού εξελίσσεται σε µια επιµήκη ανοιχτή λάκα, γι’ αυτό σύντοµα, καθώς συνεχίζουµε την ανάβαση, θα δούµε να προβάλλει σαν βιγλάτορας της περιοχής το καταφύγιο: πραγµατικός φάρος της ορεινής µας διαδροµής και µια µεγάλη ανάσα για όσους δεν έχουν πολύ καλή φυσική κατάσταση και ίσως κουραστούν σύντοµα. Ο Γιώργος, υπεύθυνος του καταφυγίου και έµπειρος ορειβάτης, προσφέρει τις υπηρεσίες του τα τελευταία χρόνια στους οδοιπόρους. 
Στο ανοιχτό αυτό τοπίο διακρίνονται από µακριά οι γαλάζιοι φανταχτεροί ανθοί της Gentiana cruciata, η οποία διακρίνεται µοναχική στο αλπικό τοπίο και ξεχωρίζει από τα άλλα τοπικά φυτά από το µέγεθος, την τρυφεράδα των φύλλων και των βλαστών της. 
Πριν από το καταφύγιο, αφού µας σκεπάζει πλέον η µεγάλη και δεύτερη σε ύψος κορφή της Αστράκας, κάποια σκληρή γεωλογική πλάκα διοχετεύει στην επιφάνεια τα νερά των σωθικών της σε µια πέτρινη ζαγορίτικη κρυστάλλινη πηγή. Εξαγνισµός το νερό της, µε τις αρχικές αποβολές των τοξινών του σώµατός µας. Ευκαιρία για µια δεύτερη µικρή στάση. Εκεί θα ανταµώσουµε την πινακίδα δύο διαδροµών. Συνέχεια µπροστά για το Καταφύγιο, τη ∆ρακόλιµνη και την κορφή της Γκαµήλας, δεξιά για την κατάκτηση της Αστράκας µε µικρή διακλάδωση για το στόµιο της Προβατίνας – ένα µονοκόµµατο βάραθρο µε παγκόσµια κατάταξη βάθους και µεγάλη φήµη για τους επίδοξους και µυηµένους της σπηλαιολογίας. 
Σε λίγο η απόσταση για το καταφύγιο µικραίνει αρκετά, κι εκείνο ορθώνεται µπροστά µας επάνω στο διάσελο, στην κορυφή της πλαγιάς. Από το σηµείο αυτό αγναντεύουµε τη διαδροµή που αφήσαµε πίσω µας: το Μικρό Πάπιγκο µε τα λευκά και περίτεχνα σπίτια του να ξεχωρίζει χωµένο στην πυκνή βλάστηση, και στο βάθος ο Γράµµος µε τις κορφές του να χαµηλώνει από το υψόµετρο των 1.950 µέτρων όπου βρισκόµαστε. Φτάνοντας όµως στο τέλος της διαδροµής, µια πραγµατική έκπληξη µας περιµένει. Μπροστά από το καταφύγιο, το βουνό κόβεται µαχαίρι και αντικρίζουµε µια θέα που σε αφήνει άφωνο: 200 µέτρα πιο χαµηλά µια εποχική λίµνη, η µεγάλη Λάκκα του Τσουµάνη, και στο βάθος η ψηλότερη κορφή της Τύµφης, η Γκαµήλα, να δεσπόζει ανάµεσα στα σύννεφα. Η εκπληκτική θέα σε συνδυασµό µε τη δυνατότητα διαµονής δίνει µια ιδιαίτερη αίγλη στο καταφύγιο και πολλοί το επιλέγουν γι’ αυτό τον λόγο ως στάση-ορµητήριο για τους κοντινούς ορειβατικούς προορισµούς. Από εδώ ξεκινά και το ευκρινές µονοπάτι που οδηγεί στην περιβόητη ∆ρακόλιµνη. Έχουµε ακόµα µιάµιση ώρα διαδροµή. 
Κατηφορική πορεία µε οµαλή τραβέρσα µάς οδηγεί αρχικά στη Λάκκα του Τσουµάνη. Τα καλοκαίρια, γύρω από τα νερά της αβαθούς λίµνης εµφανίζεται η έντονη πρασινάδα του µικρού υγροβιότοπου. Συχνά βρίσκουµε εδώ άλογα να βόσκουν και να ποτίζονται στολίζοντας ακόµη περισσότερο το τοπίο µε τη χάρη και την οµορφιά τους. Συνεχίζουµε την ανάβαση και πάλι και όταν το διάσελο χαλαρώνει την ανηφορική πορεία µας, αντικρίζουµε τη ∆ρακόλιµνη µε την κορυφή της Τύµφης να καθρεφτίζεται στα βαθυγάλαζα νερά της...
Αρκετοί επισκέπτες χαλαρώνουν ξαπλώνοντας στο δροσερό χορτάρι του αλπικού λιβαδιού για να ξεκουραστούν, άλλοι συνεχίζουν τον περίγυρο της λίµνης χωρίς να τη χορταίνουν και άλλοι κάνουν την οµορφότερη των επιλογών: ανεβαίνουν στον λόφο αριστερά της και την απολαµβάνουν µαζί µε το τοπίο, στο οποίο επιβάλλονται οι κορφές των «αντιµαχόµενων δράκων», της Τύµφης και του Σµόλικα, απέναντι. Το ξάπλωµα στο αλπικό λιβάδι, µε τα αµέτρητα γαλάζια µενεξεδάκια να γεµίζουν τα πνευµόνια µας µε το γλυκύτατο άρωµά τους, και το χάδι του ήλιου στο µεγάλο αυτό υψόµετρο είναι για όσους φτάσουν ως εδώ ανεκτίµητη ανταµοιβή. 
Η ορνιθοπανίδα της περιοχής αποτελείται από σπάνια αρπακτικά αλλά και µικροπούλια των ψηλών κορφών. Θα δεις να πετούν χρυσαετοί, φιδαετοί, γερακίνες, πετρίτες, χρυσογέρακες, καθώς και σπάνια είδη από τσίχλες και κότσυφες που ζουν σε αλπικές θερµοκρασίες. 
Στα αστραφτερά κρυστάλλινα νερά της ∆ρακόλιµνης, που συνεχώς ανανεώνονται, οι ακτίνες του ήλιου µπλέκονται µε τα επιπλέοντα φύλλα ενός σπάνιου φυτού που µοιάζει µε τις θαλασσινές ποσειδωνίες (τα φύκια της θάλασσας). Είναι το Sparganium angustifolium, που ευδοκιµεί στη χώρα µας αποκλειστικά εδώ στη ∆ρακόλιµνη και άλλα δύο σηµεία της Βόρειας Ελλάδας, γι’ αυτό είναι χαρακτηρισµένο ως τρωτό της ελληνικής χλωρίδας στο Βιβλίο των Ερυθρών ∆εδοµένων. Σε αυτό βρίσκουν την ευκαιρία να κρύβονται οι αλπικοί τρίτωνες, τα δρακόµορφα προϊστορικά πλασµατάκια που ζουν αποκλειστικά σε αλπικά υψόµετρα, και όταν µας δουν, τροµάζουν! 
Στον λόφο γύρω από τη ∆ρακόλιµνη παρατηρήθηκε ένα µικρό φυτό µε λευκά άνθη, που τα φύλλα του έµοιαζαν άγνωστα µε τα συνήθη δεδοµένα. Είχε µόλις δύο άνθη να προβάλει, που ήταν τα τελευταία για την εποχή. Είναι η ενδηµική Minuartia pseudosaxifraga αυτής της περιοχής και της συνοριακής Μερόπης, που ανήκουν στη βοτανική περιοχή της Βόρειας Πίνδου και µάλιστα µε ανάπτυξη των µικρών πληθυσµών της στα 1.600-2.300 µ. Στις κορφές Επάνω Αρρένες του Γράµµου, Σηµείο του Ασκίου, Αστράκα και Γκαµήλα εδώ της Τύµφης βρίσκεται σε απερίγραπτες πανοραµικές θέσεις το µικρό ενδηµικό του Βιβλίου Ερυθρών ∆εδοµένων Prometheum tymphaeum (Προµηθέας της Τύµφης), που είναι χαρακτηρισµένο ως τρωτό. Πολλά ακόµη σπάνια και ενδηµικά λουλούδια της Πίνδου ανθίζουν εδώ κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, προσελκύοντας δεκάδες βοτανολόγους κάθε χρόνο. Είναι συχνό άλλωστε το φαινόµενο, την εποχή του καλοκαιριού να συναντάµε στο καταφύγιο συντροφιές ακόµη και από το εξωτερικό µε περιβαλλοντικά ενδιαφέροντα. Άλλοι ασχολούνται µε τη σπάνια ενδηµική χλωρίδα της περιοχής, άλλοι µε τα βαθύτατα βάραθρα της αθλητικής σπηλαιολογίας, αρκετοί µε την πανίδα, τα έντοµα, τις πεταλούδες κ.λπ. Καθόλου σπάνια συναντάς επίσης και άτοµα που απολαµβάνουν την ιδιαιτερότητα των αλπικών διακοπών στο καταφύγιο. Ξεκουράζονται µερικές ηµέρες απολαµβάνοντας το τοπίο, τις υπηρεσίες και τις τοπικές διαδροµές και αναβάσεις, που προσφέρουν πλήρη αποτοξίνωση σε διαφορετικές συνθήκες και προπαντός χαµηλότερους δείκτες θερµοκρασιών σε σχέση µε τις παραθαλάσσιες επιλογές. 
Ξεκούραστοι πλέον και ολόγεµοι µε τις απερίγραπτες εικόνες που ρουφήξαµε στην ανάβαση αυτή, επιστρέφουµε κατηφορικά και µε λίγη ανάβαση για ζέσταµα στο καταφύγιο, και αποµένει η υπόλοιπη κατηφορική πορεία µέχρι το Μικρό Πάπιγκο. 
Οι περισσότεροι πεζοπόροι διανύουν την κατάβαση κατά το ήµισυ του χρόνου της ανάβασης. 
Μετά από ένα πανέµορφο ηλιοβασίλεµα µε τον κατακόκκινο δίσκο να κρύβεται πίσω από τον Γράµµο, κατέβηκα στο Πάπιγκο, µε χρήση φακού, όπου πρόλαβα ένα δροσερό παγωτό µε την τελευταία παρέα να πίνει σε ένα καφενείο τα τσιπουράκια της. Η απόλαυση όµως της αλπικής και ήρεµης αστροφεγγιάς µε διανυκτέρευση στο καταφύγιο δεν περιγράφεται. Όµοια και η απεραντοσύνη κατά την ανατολή µε τη σχετική υγρασία της ατµόσφαιρας να ξαποσταίνει σε κάµπους και πλαγιές. Όσο θυµάµαι µάλιστα το ολόγιοµο φεγγάρι να καθρεφτίζεται στα νερά της αντίπερα ∆ρακόλιµνης του Σµόλικα και την ανατολή από τα 2.637 µέτρα της κορφής του, το µόνο που µπορώ να κάνω είναι να υποσχεθώ σύντοµη επιστροφή στην… πριγκίπισσα των λιµνών µε το γυµνό τοπίο, τα καταπράσινα αλπικά λιβάδια και τις εντυπωσιακές κορυφές, που αποτελεί αναµφισβήτητα ένα από τα µαγευτικότερα µέρη της χώρας.

Προδιαγραφές

  • Πληροφορίες:

    Χρήσιµες πληροφορίες

    Η πορεία µέχρι το καταφύγιο της Αστράκας στα 1.950 µέτρα χρειάζεται περίπου τρεις ώρες, αφού µε σταθερή ορειβατική ανάβαση καλύπτονται 300 µέτρα υψοµετρικής διαφοράς ανά ώρα. Στη συνέχεια, για την κατάβαση στην εποχιακή λίµνη Τσουµάνη και από εκεί για την ανάβαση στη ∆ρακόλιµνη, στα 2.050 µέτρα, χρειάζεται ακόµη µιάµιση ώρα πορείας. Η επιστροφή στο χωριό απαιτεί λιγότερο χρόνο λόγω κατωφέρειας, οπότε η συνολική διαδροµή είναι εφικτή µε µονοήµερη επιλογή. Η καλύτερη επιλογή, όταν συζητάµε για καλοκαιρινή εποχή, είναι να γίνει η ανάβαση απογευµατινές ώρες µε τα απόσκια των Πύργων της Αστράκας, το ηλιοβασίλεµα από το διάσελο του καταφυγίου, τις γαστρονοµικές απολαύσεις του και διανυκτέρευση κάτω από τον καθαρό έναστρο ουρανό. Πρωινή ανατολή µε την απεραντοσύνη του αλπικού τοπίου κι έπειτα χαλαρή απολαυστική ανάβαση στη ∆ρακόλιµνη. Επιστροφή για γεύµα στο καταφύγιο και κάθοδος πάλι µε τα απόσκια του µαγευτικού ορεινού όγκου. 
    Φεύγοντας από το χωριό υπάρχει πέτρινη πηγή µε δροσερό νερό για τον εφοδιασµό παγουριού ενάµισι λίτρου, που είναι το βασικότερο µέληµά µας, αλλά δεν χρειάζεται να µας αγχώνει, αφού ψηλότερα υπάρχει και άλλη πηγή αλλά και η δυνατότητα προµήθειας νερού και από το καταφύγιο. Στις καλοκαιρινές αναβάσεις, στο µικρό µας σακίδιο χωρητικότητας µέχρι 40 λίτρων, είναι απαραίτητο ένα βασικό φαρµακείο, λίγη τροφή, αδιάβροχο για κάθε ενδεχόµενο του µικροκλίµατος των βουνών αυτών µε τις µικρές τοπικές και απρόβλεπτες βροχές ή τους τοπικούς ανέµους, φθινοπωρινό µπουφάν και χαρτοµάντιλα. Απαραίτητο τόσο για την ανάβαση όσο και για την κατάβαση είναι το µπαστούνι, που ξεκουράζει το σώµα και το φέρνει σε ισορροπία προστατεύοντάς µας παράλληλα από παρεκκλίσεις και γλιστρήµατα. Φυσική προστασία µε καπέλο και γυαλιά για τον ήλιο, µακριά πουκαµίσα µε σηκωµένο γιακά και γενικά ρουχισµός ανοικτών χρωµάτων είναι η καλύτερη επιλογή. Τέλος, ένα ελαφρύ φουλάρι για τον ιδρώτα και ορειβατικές καλοκαιρινές µπότες για να µη χτυπηθούν οι αστράγαλοι (ηµιάκαµπτες για να µην κουραστούν τα πόδια από τα πετρώµατα).
    {?tabs}
     

Χάρτης