Η Αίγινα των Θεών και των Ανθρώπων
5.0/5 rating 1 vote
κείμενο: Χρίστος Φρούσιος | φωτογραφίες: Χρίστος Φρούσιος
Τόπος λατρείας πανάρχαιων Θεών. Τόπος ευλογημένος από το θαυματουργό χέρι του Αγίου Νεκταρίου και τη χάρη της Παναγίας..., η Αίγινα! Προορισμός χιλιάδων προσκυνητών και τουριστών. Ένα νησί όπου καλλιτέχνες δημιούργησαν τέχνη και συνεχίζουν... Εδώ καλλιεργείται το φιστίκι Αιγίνης! Το νησί μαζί με τους κατοίκους του σας ανοίγει την φιλόξενη αγκαλιά του και σας ζητά μόνο να ανταποδώσετε με ένα ζεστό χαμόγελο ίδιο με το δικό τους...
 
Μια ηρεμία και σιγουριά ζεσταίνει γλυκά το νου και την καρδία μου όταν σκέπτομαι το ταξίδι μου στην Αίγινα. Είναι τόσο κοντά στην πρωτεύουσα αλλά τόσο διαφορετική και ήσυχη που δεν βλέπεις την ώρα να καταφύγεις σε αυτήν και να κρυφτείς στους κατάφυτους πευκώνες και στα κτήματα με τις φιστικιές, να ανάψεις ένα κεράκι στις παλιές εκκλησίες αλλά και να βουτήξεις στα κρυστάλλινα νερά της. Οι αισθήσεις σου σε οδηγούν να γευτείς τις αμέτρητες λιχουδιές της ή απλά να απολαύσεις ξένοιαστα τον καφέ σου στο λιμάνι με θέα την ανοικτή θάλασσα. Αρχαίοι ναοί, εκκλησίες, αρχοντικά και αγροτο-κατοικίες εκπλήσσουν από την πρώτη ματιά τον περιηγητή, ενώ το φυσικό κάλος των ακτών και η εναλλαγή του πράσινου με το βραχώδες τοπίο σε καλεί να αποδράσεις στο όνειρο…
 
 

Έχω τη δική μου ταυτότητα!!!

 Είχε σχεδόν μεσημεριάσει όταν το πλοίο άρχισε να προσεγγίζει τις ακτές του νησιού. Το βλέμμα μου αιχμαλώτιζε το τοπίο και συνειδητοποιούσα όλο κι περισσότερο ότι τούτη η χώρα έχει το δικό της χαρακτήρα! Σε λίγα λεπτά θα βρισκόμουν στην Αίγινα, την πρώτη - και για 2 χρόνια - πρωτεύουσα νεοσύστατης Ελλάδας, ένα νησί γεμάτο ιστορία που αντάξια κέρδισε αυτή την τιμή καθώς είχε συμβάλει αποφασιστικά στον Απελευθερωτικό Αγώνα.
Η πρώτη εικόνα που αντίκρισα ήταν το κατάλευκο εκκλησάκι του Αγίου Νικολάου με τους δύο τρούλους του. Είναι χτισμένο πάνω στα απομεινάρια των αρχαίων πύργων που προστάτευαν κάποτε την είσοδο του λιμανιού. Λίγο πιο κάτω αριστερά στο λιμάνι, βρίσκεται η πιάτσα με τα ταξί και οι άμαξες με τα άλογα. Τα αμαξάκια είναι μια πολύ ωραία εικόνα αισθητικής για το νησί. Αν σκεφτεί όμως κανείς την ταλαιπωρία που περνάνε τα άλογα να σέρνουν τον κάθε υπέρβαρο επισκέπτη του νησιού για ώρες, τότε το μόνο που σου έρχεται στο νου είναι να τα λύσεις και να τα αφήσεις να τρέξουν ελεύθερα στα λιβάδια. Κάτι τέτοιο βέβαια δεν θα συνέφερε τους αμαξάδες που με αυτό τον τρόπο βγάζουν το ψωμί τους. Οι περισσότεροι από αυτούς όμως έχουν κι άλλες ενασχολήσεις όπως την καλλιέργεια της φιστικιάς, της ελιάς, το ψάρεμα, τη βοσκή ή έχουν κάποιο τουριστικό μαγαζάκι ή ακόμη και εστιατόριο ή καφέ. Από την άλλη, η συντήρηση των κάρων και η φροντίδα των αλόγων απαιτεί χρόνο και πολύ χρήμα. Όλοι οι κάτοικοι με κάθε τρόπο προσπαθούν να βελτιώσουν την οικονομική τους κατάσταση δουλεύοντας όπως μπορούν καλύτερα. Συνήθως το καλοκαίρι είναι η περίοδος της τουριστικής άνθησης, αλλά αρκετοί καταστηματάρχες – κυρίως έμποροι – με πληροφόρησαν ότι κερδίζουν περισσότερο κατά τη διάρκεια του έτους μιας και η Αίγινα έχει πολλούς επισκέπτες και το χειμώνα. Αρκετά ξενοδοχεία και άλλα καταλύματα, καφέ και εστιατόρια παραμένουν ανοιχτά όλο το χρόνο αλλά κυρίως τα σαββατοκύριακα. Η Αίγινα είναι κοντά και έχει πολλά πράγματα να δεις είτε έρχεσαι για μονοήμερη ή πολυήμερη εκδρομή. Ουκ ολίγοι είναι οι Αθηναίοι που έχουν τις εξοχικές τους κατοικίες εδώ, οπότε ανά πάσα στιγμή πετάγονται για μερικές στιγμές ανάπαυλας και ξεκούρασης. Αρκετοί από αυτούς κάνουν τις εκδηλώσεις και τις συγκεντρώσεις φίλων τους εδώ, με αποτέλεσμα το νησί να σφύζει από ζωή σε κάθε του σημείο… τουλάχιστον αυτό αποκόμισα εγώ από τις περισσότερες περιοχές που επισκέφθηκα.
 

Η πραγματικότητα ενός Μύθου…

Η Αίγινα ήταν η ωραιότερη από τις 20 κόρες του Θεού Ασωπού. Ο Δίας (όπως συνήθως) την ερωτεύτηκε και την απήγαγε. Μόνοι στο νησί της Οινώνης απέκτησαν ένα γιο, τον Αιακό, ενώ το νησί πήρε το όνομα “Αίγινα”. Ο Δίας έκανε τον Αιακό βασιλιά και μεταμόρφωσε τα μυρμήγκια του νησιού σε ανθρώπους για να αποκτήσει ο τελευταίος υπηκόους. Για αυτό τον λόγο οι κάτοικοι της Αίγινας ονομάστηκαν Μυρμιδόνες. Στη συνέχεια, ο Αιακός παντρεύτηκε 2 γυναίκες, την κόρη του Κενταύρου Χείρωνα, Ενδηίδα, από την οποία απέκτησε τον Πηλέα και τον Τελαμώνα, και την Νηρηίδα Ψαμάθη με την οποία έκανε τον Φώκο. Ο Πηλέας και ο Τελαμώνας όμως επειδή ζήλευαν τον Φώκο, τον δολοφόνησαν και τράπηκαν σε φυγή. Ο Πηλέας πήγε στην Θεσσαλία. Νυμφεύτηκε την Θέτιδα και έτσι γεννήθηκε ο Αχιλλέας. Ο Τελαμώνας πήγε στη Σαλαμίνα όπου παντρεύτηκε την Εριβοία και απέκτησε τον Αίαντα. Ο Αιακός που ήταν πολύ ευσεβής και δίκαιος δεν συγχώρησε ποτέ τον Πηλέα και τον Τελαμώνα. Όταν πέθανε έγινε δικαστής στον Aδη μαζί με τον Ραδαμάνθυ και τον Μίνωα.
 

Κατά μήκος του λιμανιού

Αφού ξεκουράστηκα για λίγο στο ξενοδοχείο μου, θέλησα να κάνω μια βόλτα στο λιμάνι και να θαυμάσω τον παραλιακό δρόμο με τις γραφικές κατοικίες. Ήταν η ώρα που ο περισσότερος κόσμος ήταν στα σπίτια του για την μεσημεριανή σιέστα. Σε αυτό το χώρο ήδη για δύο συνεχόμενες χρονιές στήνονται στις αρχές Σεπτεμβρίου τα περίπτερα των φιστικοπαραγωγών για τη μοναδική γιορτή φιστικιού στην Ελλάδα, το Aegina Fistiki Fest, γεγονός που πλαισιώνεται με πολλά παράλληλα πολιτιστικά δρώμενα. Έκανα μια βόλτα κατά μήκος του λιμανιού με τα προσαραγμένα κότερα, ιστιοπλοϊκά και τις ψαρόβαρκες που καρτερούσαν υπομονετικά την ανθρώπινη παρουσία. Στα αριστερά, τα αρχοντικά έκλεβαν συνεχώς την προσοχή μου. Προσεγμένα κτίσματα του 19ου αιώνα, δείγματα νεοκλασικής αρχιτεκτονικής με έντονο το λαϊκό τοπικό στοιχείο και διαφορετικούς χρωματικούς συνδυασμούς με γραφικά μπαλκονάκια από σφυρηλατημένο σίδερο. Σύμφωνα με τα αρχεία, τα παλαιότερα σπίτια είχαν αιγαιοπελαγίτικη μορφή. Όταν η Αίγινα έγινε Πρωτεύουσα το 1826, δημιουργήθηκε στεγαστικό πρόβλημα για τους βουλευτές. Έτσι ανεγέρθηκαν καινούργια. Τη σημερινή τους νεοκλασική όψη όμως την χρωστάνε στον πλούτο που ήρθε με την άνθηση του εμπορείου της σπογγαλιείας μετά τα μέσα του 19ου αιώνα. Όλο αυτό το μεγαλείο των σπιτιών και των καραβιών με ταξίδεψε μακριά μέχρι τα αρχαία χρόνια της θαλασσοκρατορίας της Αίγινας, όταν τα πλοία της εμπορεύονταν τον πλούτο του νησιού και κατακτούσαν με τον πολιτισμό της τα πέρατα της Μεσογείου. Ο ζεστός ήλιος μου θύμισε επίσης ότι χρειαζόμουν έναν δροσερό τονωτικό καφέ. Σταμάτησα στο γνωστό ιστορικό ζαχαροπλαστείο “Αιάκειον” και κάθισα κοντά σε μια παρέα νεαρών φίλων που έπαιζαν τάβλι. Ένιωθα τον θόρυβο της ζαριάς να σηματοδοτεί την έναρξή του καλοκαιριού. Μαζί με τον καφέ έφτασε και ένα τεράστιο κομμάτι κέικ πορτοκαλιού ικανοποιώντας άριστα τα επίπεδα γλυκόζης στον οργανισμό μου…   
Προς το τέλος του λιμανιού συνάντησα το Ναό της Παναγίας να δεσπόζει επιβλητικά που όταν πέσει το φως του ήλιου τον φωτίζουν ατμοσφαιρικά πολύχρωμα φαναράκια. Ο ίδιος δρόμος συνεχίζει κατά μήκος της ακτής μέχρι το νότο στο ψαροχώρι της Πέρδικας.           
 
 

=Περιδιαβαίνοντας τα σοκάκια της πόλης} 
Η καλύτερη ώρα για να νιώσεις τον παλμό της ζωής της πόλης είναι το πρωί. Οι εσωτερικοί δρόμοι από το λιμάνι καθώς και τα σοκάκια είναι γεμάτα από ανθρώπους κάθε ηλικίας που ψωνίζουν, κουβεντιάζουν, φωνάζουν, γελάνε ή απλά σε κοιτάζουν διερευνητικά αλλά σε χαιρετούν, γιατί ξέρουν ότι έχεις καλές προθέσεις και αγαπάς το νησί τους, και θέλουν να περάσεις όμορφα. Στην ψαραγορά γίνεται το αδιαχώρητο με τους ψαράδες να διαλαλούν την φρέσκια πραμάτεια τους. Πέρασα από το παντοπωλείο (πλέον super market) του κυρίου Γιώργου Πετρά που ήταν από τα παλαιότερα στην πόλη. Ο κύριος Γιώργος μου μίλησε για το νησί του με πολλή αγάπη. Από την πλευρά μου τον ρώτησα για το φιστίκι και την άξια του. Μου εξήγησε για την τεράστια σημασία του στην ανάπτυξη του τόπου, αλλά εξέφρασε την ανησυχία ότι οι νέοι άνθρωποι λόγω δυσκολιών στην καλλιέργεια του, δεδομένου ότι είναι ένας πολύ ευαίσθητος καρπός, εγκαταλείπουν αυτή την ενασχόληση και στρέφονται στην ελαιοκαλλιέργεια. Επίσης με την οικιστική έξαρση στο βόρειο τμήμα όπου βρίσκονται τα περισσότερα κτήματα με τις φιστικιές, θυσιάζονται πολλές γόνιμες εκτάσεις γης στο βωμό της τουριστικής ανάπτυξης. Αφού τον ευχαρίστησα συνέχισα τον περίπατό μου εσωτερικά, όλο και πιο βαθιά στην πόλη. 
Το πρώτο επιβλητικό οικοδόμημα που συνάντησα ήταν ο Πύργος του Μάρκελλου στην οδό Αιακού. Σύμφωνα με την παράδοση, κτίσθηκε κοντά στο 1802. Η φρουριακή του όμως μορφή με τους πυργίσκους και τις πολεμίστρες υποδηλώνει παλαιότερες εποχές όταν πρωτεύουσα του νησιού ήταν η Παλαιοχώρα και αυτός προστάτευε το λιμάνι από τις ξαφνικές επιδρομές των πειρατών. Το 1826 φιλοξένησε την Διοικητική Επιτροπή.
Αναζήτησα τη Μητρόπολη της Αίγινας. Στην είσοδο του προαύλιου χώρου της δύο πολύχρωμα μεγάλα φανάρια από γυαλί και μέταλλο. Αφού τα περιεργάστηκα για λίγο προχώρησα. Εντυπωσιάσθηκα αμέσως από τον πέτρινο αυτό τρισυπόστατο Ναό αφιερωμένο στην Κοίμηση της Θεοτόκου, τον Άγιο Διονύσιο και τον Άγιο Σπυρίδωνα. Εδώ στις 26 Ιανουαρίου 1828 έγινε η ορκωμοσία του Ιωάννη Καποδίστρια ως κυβερνήτη της Ελλάδος. Στο ναό βρίσκεται και το στασίδι στο οποίο καθόταν. Επιβλητικό το καμπαναριό που κτίσθηκε επί εποχής του με τη μεγάλη καμπάνα του από τη Ρωσία. Στο τέλος της οδού Καποδίστρια συνάντησα το Ορφανοτροφείο, τεράστιο ορθογώνιο οίκημα όπου συγκεντρώνονταν τα ορφανά του Αγώνα μέχρι το 1844. Κατόπιν λειτούργησε ως φυλακές. Τώρα βρίσκεται σε φάση αναπαλαίωσης προκειμένου να μετατραπεί σε μουσείο. Στα Καποδιστριακά κτήρια συγκαταλέγονται επίσης: το Κυβερνείο, στο ισόγειο του οποίου βρισκόταν το πρώτο Νομισματοκοπείο και σήμερα στεγάζεται το Ιστορικό Αρχείο Αίγινας. Το Ευνάρδειο όπου προετοιμάζονταν οι πρώτοι δάσκαλοι της Ελεύθερης Ελλάδας. Εδώ ορκίστηκε η πρώτη Ελληνική κυβέρνηση μετά την Επανάσταση του 1821. Το οίκημα του Δημοτικού Θεάτρου είχε διαμορφωθεί έτσι ώστε να καλύπτει κι αυτό τις εκπαιδευτικές ανάγκες που κατόπιν μετατράπηκε σε θέατρο.                          
 
 

Ο αρχαιολογικός χώρος της Κολώνας

Μόλις λίγα μέτρα από το λιμάνι της πόλης και την παραλία της Αύρας, βρίσκεται ο αρχαιολογικός χώρος της Κολώνας. Εδώ άνθισε στο μεγαλείο της η Ακρόπολη της Αρχαίας Αίγινας. Ο Ναός του Δελφίνιου Απόλλωνα δωρικού ρυθμού αποτελεί το βασικό οικοδόμημα. Έχει σχήμα ορθογώνιο παραλληλόγραμμο με 11 κίονες κατά μήκος και 6 κατά πλάτος όπου σώζεται μόνο ένας σπασμένος κίονας από το εσωτερικό του. Μια σειρά προϊστορικών τειχών και υστερο-ρωμαϊκών βυζαντινών κτισμάτων περιστοιχίζουν τον Ναό.   
Η περιοχή έχει πολλαπλό αρχαιολογικό ενδιαφέρον δεδομένου ότι αποτελούσε θρησκευτικό κέντρο στην αρχαιότητα. Στο λόφο, διέκρινα τα ερείπια δύο μικρότερων ναών αφιερωμένων στην Άρτεμη και το Διόνυσο. Πιο νότια, τα απομεινάρια βωμού αφιερωμένο στον Αιακό. Οι ανασκαφές, όπως μου εξήγησαν, ανέδειξαν θεμέλια οικισμού ήδη από το 3.500 π.Χ. κατά την πρώιμη εποχή του χαλκού. Επίσης ήρθε στο φως νεκροταφείο. Η μεγάλη ποσότητα χρυσών κοσμημάτων που περιείχαν οι λαξευτοί τάφοι εκτίθεται σήμερα στο Βρετανικό Μουσείο. 
Βορειότερα κάτω από το λόφο ξεχωρίζουν ακόμη και σήμερα τα ίχνη των μόλων του “Κρυπτού Λιμένα”, του αρχαίου πολεμικού λιμανιού. Η είσοδος του ήταν οχυρωμένη με πυργίσκους και αλυσίδες, ενώ τεχνητοί ύφαλοι καθιστούσαν απροσπέλαστη την προσέγγιση του.  Εδώ φυλάσσονταν οι 400 τριήρεις που διέθετε η Αρχαία Αίγινα την εποχή της ακμής της. Στο ίδιο σχεδόν σημείο βρίσκονταν Στάδιο και Θέατρο από τα οποία δεν έχουν απομείνει σαφή ίχνη. 
 

Η ακμή της Αρχαίας Αίγινας

 
Η Αίγινα αρχίζει να συναγωνίζεται εμπορικά τις πόλεις της Μ. Ασίας από το 734 έως το 459 π.Χ. Γύρω στα 650 π.Χ. κόβει τη “χελώνη”, το πρώτο αργυρό νόμισμα στον ελλαδικό χώρο. Ο πληθυσμός της αγγίζει τους 40.000 ελεύθερους και τους 400.000 δούλους. Το 500 π.Χ. μονοπωλούσε το εμπόριο της Ανατολικής Μεσογείου και του Εύξεινου Πόντου. Το 480 π.Χ. παίρνει μέρος στην Ναυμαχία της Σαλαμίνας μαζί με τους υπόλοιπους Έλληνες 
ενάντια στους Πέρσες. Παρά την τότε συνεργασία τους με τους Αθηναίους, οι Αιγινήτες βρίσκονταν σε αντίθεση μαζί τους λόγω ναυτικών συμφερόντων. Δεδομένης της φιλίας τους με τη Σπάρτη, το 459 π.Χ. συμμαχούν με την Κόρινθο γεγονός που εξοργίζει τους Αθηναίους. Οι τελευταίοι επιτίθενται στο στόλο, καταλαμβάνουν την πόλη και υποχρεώνουν την Αίγινα να γκρεμίσει τα τείχη της, να παραδώσει τα πλοία και να πληρώνει φόρο υποτέλειας στην Αθήνα.
 
Η περιοχή πήρε το όνομα Κολώνα από τους Ενετούς που χρησιμοποιούσαν τον κίονα του Ναού του Απόλλωνα ως σημείο προσανατολισμού για τα πλοία τους.    
 
 

Στο δρόμο για τη Σουβάλα μέχρι και την Αγία Μαρίνα

Αν ακολουθήσεις το δρόμο δυτικά του λιμανιού, αφήνοντας πίσω σου την Κολώνα και τις παραλίες της, θα σε οδηγήσει στις ομορφιές του βορά. Πρώτος σταθμός της δικής μου διαδρομής ήταν η μικρή εκκλησία των Αποστόλων Πέτρου και Παύλου. Βρίσκεται στη στροφή επάνω στο δρόμο ενώ υπάρχει μεγάλος προαύλιος χώρος πριν την ακτή. Στο βάθος ο γνωστός Φάρος της Αίγινας. Από εδώ το ηλιοβασίλεμα θεωρείται ένα από τα καλύτερα της Ελλάδας. Ένα σας λέω… η φωτογραφική μου μηχανή το τίμησε αχόρταγα! Συνεχίζοντας την πορεία μου, συνάντησα πολλούς ήσυχους κολπίσκους με μικρές παραλίες και φυσικά απάνεμα λιμανάκια με μικρές βάρκες και φουσκωτά. 
Πάνω από ένα τέτοιο όρμο, μου “έγνεψε” να την προσέξω η “Μάνα”, το μεγάλων διαστάσεων ορειχάλκινο γλυπτό του Καπράλου. Στραμμένο προς την είσοδο του Μουσείου Καπράλου σου θυμίζει τη διαχρονική της ύπαρξη και αξία. Εδώ ο πολιτισμός νιώθει σαν το σπίτι του! Μπήκα στον κήπο του μουσείου και αναζήτησα την είσοδο του. Μια κυρία λίγο αναμμένη από την καλοκαιρινή ζέστη και το πότισμα των δέντρων και των λουλουδιών, με υποδέχθηκε και με ξενάγησε στο μουσείο που αποτέλεσε καλοκαιρινό εργαστήριο του γλύπτη Χρήστου Καπράλου από το 1963 μέχρι και το 1993. Εδώ ο καλλιτέχνης δούλεψε επί το πλείστον σε ξύλο και πωρόλιθο. Πολλά τα εκθέματα με σημαντικότερο το αντίγραφο της ζωφόρου “Μνημείο της Μάχης της Πίνδου”. Το γνήσιο κοσμεί το Περιστύλιο της Βουλής των Ελλήνων από το 2002 και είναι δουλεμένο σε ντόπιο πωρόλιθο.
Όλος αυτός ο δρόμος ονομάζεται Ακτή Καζαντζάκη όπου και έκανε τη βόλτα του ο μεγάλος Έλληνας συγγραφέας. Στην περιοχή Λιβάδια βρίσκεται το σπίτι όπου έμενε και σήμερα αποτελεί ιδιωτική κατοικία. Στην παράλια αυτή περιοχή έχουν βρεθεί πολλοί αρχαίοι τάφοι που αποδίδονται στους πεσόντες Σαλαμινομάχους. Δεξιά στην ενδοχώρα, εκτείνεται η Κυψέλη, η δεύτερη σε πληθυσμό κοινότητα του νησιού. Σταμάτησα για λίγο στην Καβουρόπετρα με την παραλία και το μικρό της λιμανάκι. Γνώρισα το Θοδωρή και τον Κυριάκο που έπαιζαν τάβλι κάτω από τα αρμυρίκια. Είχαν καταγωγή από την Αίγινα αλλά έμεναν στον Πειραιά. Με κάλεσαν στο εξοχικό τους πάνω στο δρόμο για ένα μεζέ στα κάρβουνα που έψηναν με επιμέλεια οι κυρίες τους. Αντιστάθηκα όμως γιατί είχα δρόμο μπροστά μου… Ο επόμενος σταθμός μου η Σουβάλα μόλις 10 χλμ από την πόλη μέσω της παραλιακής οδού. Αποτελεί το δεύτερο λιμάνι του νησιού και βρίσκεται ακριβώς απέναντι από τον Πειραιά. Ο δρόμος συνεχίζει για τον μικρό οικισμό των Αγίων. Λίγο πριν, συνάντησα τα Θερμά, μια παραλία με ιαματικά νερά, χωρίς όμως κατάλληλες εγκαταστάσεις. Συνέχισα τη διαδρομή μέχρι τη Βαγία, ένα χωριουδάκι με ήσυχη παραλία και λιμανάκι. Εκεί συνάντησα τον Δημήτρη να επισκευάζει το μικρό του καΐκι. Με ανακούφιση μου εξομολογήθηκε ότι νιώθει πολύ όμορφα που βλέπει απέναντι - και μόνο - την Αθήνα χωρίς να κατοικεί εκεί, από τότε που μετακόμισε μόνιμα εδώ στον τόπο καταγωγής του. Ο δρόμος συνεχίζει και φτάνει στον Τούρλο όπου βρίσκεται Βάση του Πολεμικού Ναυτικού. Πήρα την κατεύθυνση προς την Αγία Μαρίνα. Εδώ συναντάς τα περισσότερα και μεγαλύτερα ξενοδοχειακά συγκροτήματα. Μέχρι το 1960 ήταν ένα μικρό χωριό. Η μεγάλη τουριστική ανάπτυξη ήρθε τη δεκαετία του 70, αλλά θα έλεγα ότι η περιοχή δεν έχει ανανεώσει το στυλ της και παραμένει ακόμη δέσμια εκείνης της εποχής. Στην άκρη της μεγάλης αμμουδερής παραλίας της θα δείτε το εκκλησάκι της Αγίας Μαρίνας που έδωσε το όνομα στην περιοχή.              
 
 

Στη Μονή του Αγίου Νεκταρίου και την Παλαιοχώρα

Το πρώτο πράγμα που σκέφτεται κάποιος όταν επισκεφτεί την Αίγινα είναι να προσκυνήσει τα ιερά λείψανα του Αγίου Νεκταρίου που φυλάσσονται στο Μοναστήρι της Αγίας Τριάδας ή αλλιώς του Αγίου Νεκταρίου που είναι κτισμένο απέναντι από τον λόφο της Παλαιοχώρας. Άφησα το αυτοκίνητο μου στο μικρό προαύλιο χώρο και κινήθηκα με ευλάβεια. Ευτυχώς για μένα, δεδομένου ότι ήταν μεσημέρι δεν είχε ασφυκτική κοσμοσυρροή. Αφού προσκύνησα το ιερό σκήνωμα, την κάρα και τον τάφο του Αγίου, κάθισα σε ένα πεζούλι και διάβασα για τη Μονή. Είναι γυναικεία και ζουν εδώ 14 μοναχές. Στην ίδια θέση υπήρχαν τα ερείπια ενός Βυζαντινού μοναστηριού αφιερωμένου στην Ζωοδόχο Πηγή. Ο Άγιος έκτισε γύρω στα 1904-1910 το καινούργιο μοναστήρι όπου μόνασε για 13 χρόνια, εκοιμήθη και ετάφη. Ο μαρμάρινος τάφος του βρίσκεται σε παρεκκλήσι δίπλα στην Εκκλησία κάτω ακριβώς από την σκιά ενός πεύκου που είχε φυτέψει ο ίδιος. Ο τάφος του Αγίου Νεκταρίου και τα ιερά λείψανα αποτελούν σήμερα Πανελλήνιο θρησκευτικό προσκύνημα και χιλιάδες πιστοί τον επισκέπτονται καθημερινά για να προσκυνήσουν και να ζητήσουν την βοήθεια του θαυματουργού Αγίου, αφήνοντας πολλά τάματα και αφιερώματα. Διάβασα επίσης πως κάποιοι έχουν ακούσει κτύπους που μοιάζουν με καρδιάς από το εσωτερικό του. Πίσω από το παρεκκλήσι υπάρχει το σπίτι του. Την ημέρα των εορτασμών, οι καλόγριες ανοίγουν ένα μικρό δωμάτιο με όλα τα ρούχα του Αγίου. Ο Άγιος Νεκτάριος αποτελεί τον προστάτη και πολιούχο της Αίγινας.
Κατηφόρισα τις μεγάλες τσιμεντένιες σκάλες ακριβώς κάτω από το παλιό μοναστήρι και ένιωθα να με περιβάλει το αρχιτεκτονικό μεγαλείο της Χριστιανοσύνης. Αντίκρισα το σύγχρονο και επιβλητικό Ναό, αφιερωμένο στον Άγιο, που θεμελιώθηκε το 1973 και εγκαινιάσθηκε το Μάιο 1994. Δέος μου δημιούργησαν και τα πανύψηλα κωδωνοστάσια ύψους 42 και 27 μέτρων αντίστοιχα. Ο πελώριος βυζαντινός τρούλος του καθώς και το εσωτερικό του Ναού με άφησε άφωνο. Όμως με τις σκαλωσιές και τα έργα στον τρούλο δεν κατάφερα να θαυμάσω το εσωτερικό του διάκοσμο. 
Επέστρεψα για να πάρω το αυτοκίνητό μου και κατευθύνθηκα στο λόφο απέναντι από τον Άγιο Νεκτάριο. Ανηφορίζοντας, είχα την αίσθηση ότι βρισκόμουν μπροστά από μια μικρογραφία του “Μυστρά” γεμάτη με μεγάλες και μικρές εκκλησίες και ερείπια κατοικιών. Βρισκόμουν στην Παλαιοχώρα. Οι αρχαιολόγοι τοποθετούν στην ίδια θέση, την αρχαία πόλη της Αίγινας, Οίη. Πάρκαρα κοντά στο ξωκλήσι του Σταυρού. Περπάτησα μέχρι την καρδιά του παλιού οικισμού και την διπλή βασιλική της Αγίας Κυριακής και της Ζωοδόχου Πηγής. 
Είχα διαβάσει ότι η περιοχή πρωτοκατοικήθηκε τον 9ο αιώνα όταν οι κάτοικοι του νησιού εγκατέλειψαν τις παράλιες περιοχές λόγω επιδρομών των Σαρακηνών κουρσάρων και αναζήτησαν ένα χώρο δυσπρόσιτο και σχεδόν αόρατο από τη θάλασσα. Εδώ λοιπόν έκτισαν την νέα τους πρωτεύουσα και παρέμειναν ως το 1800. Ήδη όμως το 1537 καταλήφθηκε από τον Βαρβαρόσα και το 1654 από τούς Ενετούς. Σύμφωνα με πηγές Ευρωπαίων περιηγητών του 18ου αιώνα, η ακμάζουσα κάποτε Μεσαιωνική αυτή πόλη, είχε μετατραπεί σε ένα μισοερειπωμένο χωριό. 
Σύμφωνα με την παράδοση υπήρχαν 365 εκκλησίες όσες και οι ημέρες του χρόνου. Σήμερα σώζονται ή έχουν αναπαλαιωθεί 33 εκκλησίες. Συνέχισα να περπατάω μέχρι τον Καθεδρικό Ναό του Αγίου Διονυσίου, ο οποίος ήταν Επίσκοπος του νησιού από το 1576 μέχρι το 1579. Ο Άγιος ζούσε σε ένα κελί που σώζεται μέχρι σήμερα. Επίσης μεταξύ των πολλών εκκλησιών, η σταυροειδής εκκλησία του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου και η εκκλησία του Αγίου Γεωργίου. Στην κορυφή του λόφου, σε υψόμετρο 355μ, υπάρχουν τα ερείπια του κάστρου που έχτισαν οι Ενετοί. 
 

Άγιος Νεκτάριος ο Θαυματουργός!

Το κατά κόσμο όνομά του Αναστάσιος Κεφαλάς. Γεννήθηκε στη Σηλυβρία της Ανατολικής Θράκης το 1846 και κοιμήθηκε στις 8 Νοεμβρίου 1920 σε ηλικία 74 ετών. Ήταν το πέμπτο από τα επτά παιδιά φτωχής οικογένειας. Από μικρός έδειχνε την ιερατική του κλίση για προσευχή καθώς και μεγάλη έφεση στα γράμματα. Σε ηλικία 14 ετών πηγαίνει στην Κωνσταντινούπολη, όπου εργάζεται σκληρά και συγχρόνως παρακολουθεί με διάκριση το σχολείο. Στα 20 περίπου χρόνια του διορίστηκε παιδονόμος στο εκεί σχολείο του Μετόχιου Πανάγιου Τάφου. Όταν έγινε 22 ετών, υπηρέτησε διδάσκαλος στη Χίο. Μετά από 7 χρόνια έγινε δόκιμος μοναχός στη "Νέα Μονή" Χίου. Ως μοναχός ονομάστηκε Λάζαρος, ενώ το 1877 που χειροτονήθηκε ιεροδιάκονος, μετονομάστηκε σε Νεκτάριο. Ήδη από τότε πολλοί τον θεωρούσαν Άγιο για την πνευματικότητά του. Το 1886 χειροτονείται πρεσβύτερος μετά από λαμπρή ποιμαντική και διοικητική δραστηριότητα, και φιλανθρωπικά έργα. Το 1889 ο Πατριάρχης Αλεξανδρείας Σωφρόνιος τον χειροτονεί Αρχιερέα υπό τον τίτλο του Μητροπολίτου της τότε Μητροπόλεως Πενταπόλεως καθώς είχε συμβάλει καθοριστικά στον εξωραϊσμό του ιερού Πατριαρχικού Ναού του Αγίου Νικολάου Καΐρου και για τα λοιπά κοινωφελή έργα του. Σύντομα όμως έπεσε σύντομα θύμα συκοφαντίας από ραδιούργους συναδέλφους του που έπεισαν τον Πατριάρχη ότι ο Άγιος Νεκτάριος εποφθαλμιούσε τον Πατριαρχικό θρόνο της Αλεξάνδρειας. Έτσι ο Άγιος διατάχτηκε να εγκαταλείψει την Αλεξάνδρεια. Μετά από μια περίοδο θλίψης και οικονομικής εξαχρείωσης, γίνεται ιεροκήρυκας στους Νομούς Ευβοίας, Φθιώτιδας και Φωκίδας. Το 1894 γίνεται Διευθυντής στη Ριζάρειο Εκκλησιαστική Σχολή Αθηνών. Κοιμήθηκε στο Αρεταίειο Νοσοκομείο Αθηνών βαριά ασθενής και άπορος αλλά με γαλήνια συνείδηση και πλούτο θείων χαρισμάτων. Αμέσως φάνηκαν τα σημεία της Αγιότητάς του, αφού το δωμάτιο ευωδίασε και άρχισε το ιερό του σκήνωμα να μυροβλύζει και να θαυματουργεί. Το ιερό του σκήνωμα έμεινε άφθαρτο για 30 χρόνια. Αργότερα όταν διαλύθηκε, τμήματα του μοιράσθηκαν σε ιερά προσκυνήματα. Στις 20 Απριλίου του 1961 έγινε η επίσημη Αγιοποίηση του. Η μνήμη του τιμάται στις 3 Σεπτεμβρίου ως ανάμνηση της ανακομιδής των Αγίων Λειψάνων του και στις 9 Νοεμβρίου ως ανάμνηση της Κοιμήσεώς του. 
 
 

Ο Ναός της Αφαίας Αθηνάς

Σημαντικός σταθμός του ταξιδιού μου αποτέλεσε ο Ναός της Αφαίας Αθηνάς. Έπειτα από τον Άγιο Νεκτάριο συνάντησα το μεγάλο οικισμό του Μεσαγρού γνωστού για τα εργαστήρια αγγειοπλαστικής από τα παλαιά χρόνια. Μετά από μια υπέροχη διαδρομή μέσα από ένα πευκόφυτο δάσος και λίγο πριν την Αγία Μαρίνα, συνάντησα το Ναό να δεσπόζει στο ψηλότερο σημείο ενός μικρού λόφου. Η ενέργεια του χώρου που σε περιβάλει τεράστια, ενώ σε κατακλύζει η αίσθηση της τελειότητας της ανθρώπινης δημιουργίας εμπνευσμένης από την τελειότητα της Θείας υπόστασης. Δεν είναι τυχαίο που θεωρείται ότι ο Ναός δημιουργεί ισοσκελές τρίγωνο με την Ακρόπολη και το Ναό του Ποσειδώνα στο Σούνιο, αν χαράξουμε μια νοητή γραμμή. Η θέα αντίστοιχα σε μαγεύει και σε μεταφέρει μέχρι την Αττική γη.
Ο Ναός είναι από τους καλύτερα διατηρημένους κλασικούς σε δωρικό ρυθμό. Κτίσθηκε γύρω στο 490 π.Χ. στη θέση ενός προγενέστερου του 570 π.Χ. όταν ο τελευταίος καταστράφηκε από πυρκαγιά το 510 π.Χ. Ένας μικρότερος προϋπήρχε από το 700 π.Χ. αφιερωμένος στην θεότητα Αφαία που αργότερα ταυτίσθηκε με την Αθηνά. Διασώζονται 24 από τους 34 κίονες από ντόπιο πωρόλιθο. Τα γλυπτά από τα αετώματα που έφεραν χρώματα, ήταν από παριανό μάρμαρο. Δυστυχώς το 1811 ο Άγγλος Cockerell και ο Γερμανός Von Hallerstein τα λεηλάτησαν και τα πούλησαν στον Λουδοβίκο Α΄ της Βαυαρίας. Σήμερα εκτίθενται στην Γλυπτοθήκη του Μονάχου.
 

Αφαία η πανέμορφη!

Ο μύθος λέει πως μια πανέμορφη κοπέλα, η Βριτόμαρτις, κόρη της Κάρμης και του Δία θέλησε να γλιτώσει από το Βασιλιά Μίνωα που την ερωτεύτηκε όταν την είδε να κυνηγά. Η κοπέλα έπεσε στη θάλασσα αλλά μπλέχτηκε στα δίχτυα ψαράδων. Αυτοί την πήραν μαζί τους στη βάρκα. Ένας από αυτούς με τη σειρά του έπεσε θύμα της γοητείας της. Αυτή για να ξεφύγει, όταν περνούσαν από την Αίγινα, κολύμπησε μέχρι την ακτή. Καθώς ο φόβος της κοπέλας ήταν μεγάλος, ανηφόρησε μέσα στο δάσος για να κρυφτεί τελικά σε μια σπηλιά. Οι ψαράδες όταν την έβλεπαν να χάνεται θεώρησαν πως υπήρξε θεϊκή παρέμβαση. Τότε της έδωσαν τον τίτλο “Αφαία”, δηλαδή αφανής.  
       

Από τις Πόρτες μέχρι ψηλά στο Ελλάνιο Όρος

Η διαδρομή από την Αγία Μαρίνα με κατεύθυνση προς τα νότια γίνεται πιο περιπετειώδης, γεμάτη στροφές σε ένα πάραυτα καλοστρωμένο δρόμο που αγγίζει όμως τα όρια του στο ακρινό του σημείο πάνω από τη θάλασσα. Το τοπίο πιο άγριο και απόκρημνο μέχρι τα κύματα, εναλλάσσεται με τις πευκόφυτες χαράδρες που συναντάς στο διάβα σου. Σταμάτησα λίγο να θαυμάσω τη θέα προς το γαλάζιο και διέκρινα από ψηλά τον κολπίσκο της Βλυχάδας. Συνέχισα μέχρι το γραφικό ψαροχώρι στις Πόρτες. Όμορφη και ήσυχη η μικρή παραλία και το λιμανάκι. Μεγάλη επίσης η καρδιά του, καθώς κτυπάει με ζωντάνια στις λιγοστές ταβέρνες του και καλεί όλους όσους έχουν ανάγκη για καλό σπιτικό φαγητό, θαλασσινούς μεζέδες, χορό και αληθινή διασκέδαση μέχρι αργά. Ο δρόμος με οδήγησε ψηλότερα στο Ανιτσαίο, ένα ορεινό παραδοσιακό οικισμό. Εδώ καταλαβαίνεις ότι η Αίγινα δεν αποτελείται μόνο από παραλίες. Το βουκολικό τοπίο, ο μισογκρεμισμένος μύλος και τα δύο ταβερνάκια προσδίδουν τη δική τους ατμόσφαιρα. Τα ζεστά χαμόγελα και τα καλωσορίσματα από τους ντόπιους μπορούν να σε αιχμαλωτίσουν για ώρες. Συνέχισα όμως το ταξίδι μου μέχρι το σημείο που βρέθηκα σε μία διασταύρωση με ένα χωμάτινο δρόμο και κάποιες μικρές λίμνες στα δεξιά. Τον ακολούθησα… Ανέβαινα το Ελλάδιο Όρος. Το υψόμετρο του βουνού είναι 532μ. Σύμφωνα με το μύθο, ο βασιλιάς Αιακός έκτισε εδώ ιερό προς τιμή του Ελλάδιου Δία για να τον ευχαριστήσει για τις βροχές που του έστελνε σε περίοδο ξηρασίας. Πράγματι, γύρω από την πέτρινη εκκλησία του Αγίου Ταξιάρχη υπάρχουν τα θεμέλια ενός μεγάλου οικοδομήματος. Αν ανηφορήσει κάποιος μέχρι την κορυφή, θα βρεθεί στον Προφήτη Ηλία και θα θαυμάσει την υπέροχη θέα ως την Πέρδικα, το νησί της Μονής και τις ακτές της Πελοποννήσου. Βγήκα πάλι στον κεντρικό δρόμο και πήρα την κατεύθυνση προς δυτικά. Σταμάτησα στο ΕΚΠΑΖ, το Ελληνικό Κέντρο Περίθαλψης Άγριων Ζώων και Πουλιών. Η εμπειρία που βίωσα με το να δω τα πληγωμένα ζώα να βρίσκουν ένα ζεστό καταφύγιο με σκοπό τη θεραπεία τους ήταν μοναδική. Πλημμυρισμένος με εικόνες φύσης πλούσιες σε αξία και ευαισθησία κατευθύνθηκα πίσω στην πόλη και το ξενοδοχείο μου.  
 
 

Μια βουτιά μέχρι τα νότια του νησιού δεν βλάπτει…

 
Με τόσα μέρη που είχα να επισκεφθώ, ντρέπομαι να σας πω ότι δεν κατάφερα να κάνω ούτε μία βουτιά στα υπέροχα νερά που περιλούζουν το όμορφο αυτό τριγωνικό νησί του Αργοσαρωνικού. Ελπίζω εσείς να φανείτε πιο τυχεροί! Ξεκινώντας από την πόλη, δίπλα στο λιμάνι βρίσκεται η παραλία της Αύρας. Ιδανική αμμουδερή παραλία ειδικά για τους εκδρομείς της μιας ημέρας. Θυμάστε την Ελληνική ταινία “Διακοπές στην Αίγινα”; Εδώ κολυμπούσε ο Λάμπρος Κωνσταντάρας και η Σπεράντζα Βρανά. Κάτω από τον αρχαιολογικό χώρο της Κολώνας βρίσκεται η αμμουδιά της Κολώνας ή Κρυφό Λιμάνι κατά την αρχαία προέλευση του ονόματος. Κοντά στην Εκκλησία της Παναγίας νότια του λιμανιού βρίσκεται η μικρή παραλία της Παναγίτσας. Στο δρόμο για την Πέρδικα συνάντησα τις οργανωμένες παραλίες στον Άγιο Βασίλη και πιο κάτω στο χωριό Μαραθώνας, τις παραλίες Α΄ και Β΄ Μαραθώνα, κατά κύριο ρόλο οικογενειακές με ρηχά νερά. Και λίγο ιστορικό κουτσομπολιό… Εδώ καλλιεργήθηκε η πατάτα για πρώτη φορά στην Ελλάδα όταν ο Καποδίστριας προσπάθησε να αντιμετωπίσει το πρόβλημα σίτισης της πρώτης πρωτεύουσας. Λίγο νοτιότερα πέρασα από την αμμουδιά της Αιγινήτισσας. Ήρεμος κλειστός κόλπος με θέα προς την Πέρδικα και τη Μονή που κατακλύζεται περισσότερο από νέους κατά τις μεσημεριανές ώρες. Η Πέρδικα είναι ένα όμορφο παραδοσιακό ψαροχώρι με ένα πολύ γραφικό λιμανάκι. Μπορείτε άνετα να κάνετε μια στάση και να δοκιμάζετε την ντόπια κουζίνα στα εστιατόρια με θέα τις ψαρόβαρκες και τα σκάφη. Γύρω από το χωριό έχουν αναπτυχθεί πολλές σύγχρονες ξενοδοχειακές μονάδες με πολλές ανέσεις. Απέναντι βρίσκεται το νησί της Μονής. Χρειάζονται μόλις 10 λεπτά και ένα καϊκάκι θα σας μεταφέρει στον εξωτικό αυτό παράδεισο και την παραλία του. Στο νοτιότερο άκρο του νησιού βρίσκεται το Κλίμα. Τα τελευταία χρόνια θεωρείται η πιο ωραία “μοδάτη” παραλία με ήσυχα σμαραγδένια νερά. Τα σαββατοκύριακα γεμίζει με κόσμο και φουσκωτά. Λίγο δυτικότερα μπορείτε να χαλαρώσετε στην ήσυχη παραλία της Σάρπας. Αυτές οι παραλίες θα είναι ο επόμενος προορισμός μου όταν θα επισκεφτώ και πάλι την Αίγινα.                
 
Προτίμησα να επιστρέψω στον Πειραιά με ταχύπλοο καθώς ήταν το μοναδικό μέσο που έφευγε από το νησί τελευταίο και φυσικά ήθελα να μείνω όσο το δυνατόν περισσότερο. Ο ήλιος είχε αρχίσει να πέφτει και να κρύβεται πίσω από τα λιγοστά σύννεφα, δημιουργώντας γλυκούς χρωματισμούς στον ουράνιο καμβά του Σαρωνικού. Καθώς περπατούσα στο θερμό τσιμέντο του λιμανιού, εικόνες από τη διαμονή μου στο νησί πλημμύριζαν κάθε βήμα μου. Είχα περπατήσει στην πατρίδα του Αχιλλέα και του Αίαντα, των ένδοξων ηρώων του Τρωικού πολέμου. Είχα διαβεί τα μονοπάτια των Θεών, των Αγίων και των ανθρώπων που ο καθένας τους άφησε το δικό του χνάρι στο χρόνο και είχε βάλει το δικό του λιθαράκι στην ιστορία αυτού του τόπου…
Τότε Θυμήθηκα τον ήχο της ζαριάς στο καφέ στο λιμάνι. Μια ήταν η σκέψη: ζούμε τωρινά μια δύσκολη κατάσταση στη χώρα μας για την οποία ίσως είμαστε όλοι υπεύθυνοι… Με μιας, μια ευχή σχηματίσθηκε στα χείλη μου: μακάρι όλοι να βρούμε την ισορροπία που απαιτείται ώστε να ζούμε πάντα στιγμές που θα χαρίζουν νόημα στην ύπαρξη μας. Το αξίζουμε! Καλό μας ταξίδι!!
 
                                                          
               
 

Προδιαγραφές

  • Πληροφορίες:
    Μετακίνηση στο νησί
    Θα μετακινηθείτε άνετα με αυτοκίνητο, δίκυκλα και γουρούνες. Το οδικό δίκτυο είναι καλό, απλά θέλει προσοχή στις στροφές στην Ακτή Καζαντζάκη, στην Αφαία και στο δρόμο λίγο πριν και μετά τις Πόρτες.
    Χιλιομετρικές αποστάσεις από την πόλη της Αίγινας:  Άγιος Νεκτάριος 7 χλμ, Σουβάλα 8,5 χλμ, Αγία Μαρίνα 15 χλμ, Βαγία 13 χλμ, Μαραθώνας 5 χλμ, Πέρδικα 9 χλμ, Ανιτσαίο 9,5 χλμ, Πόρτες 12,5 χλμ.
    Στο νησί υπάρχουν επίσης πολλά ταξί. Στην πόλη, η πιάτσα είναι στο λιμάνι.
    Στην Αίγινα υπάρχουν αρκετά γραφεία ενοικίασης οχημάτων
     
    ΔΙΑΜΟΝΗ
    Τα περισσότερα ξενοδοχεία βρίσκονται στην πόλη της Αίγινας, την Αγία Μαρίνα και τη Σουβάλα, αλλά τουριστικά καταλύματα για κάθε βαλάντιο θα βρείτε σε ολόκληρο το νησί. Η οικονομική κρίση των τελευταίων ετών έχει προσαρμόσει τις τιμές σε χαμηλότερα επίπεδα τα οποία μπορείτε και να διαπραγματευτείτε εκ νέου. Το νησί διαθέτει και αρκετά ενοικιαζόμενα δωμάτια και διαμερίσματα.
     
    ΦΑΓΗΤΟ ΚΑΙ ΠΡΟΪΟΝΤΑ
    Η Αίγινα αποδεικνύεται άξια κάτοχος αριστείων στη γεύση! Πλούσια πιάτα με νόστιμους μεζέδες για τους λάτρεις του κρέατος, ενώ για τους εραστές του ψαριού, το νησί αποτελεί ιδανικό τόπο για θαλασσοφαγεία και ουζοθεραπεία καθ΄ όλη τη διάρκεια της ημέρας. Για όσους προτιμούν τα λαχανικά, ντόπια αγαθά συνθέτουν πολλαπλές εύγευστες ποικιλίες και σας ταξιδεύουν στη χώρα της διαχρονικής γαστρονομικής απόλαυσης, ενώ υπόσχονται να βάλουν τη δική τους ευχάριστη πινελιά στον καμβά των διακοπών σας στο νησί. Μπορείτε επίσης να δοκιμάσετε πρωτοποριακές συνταγές με το κύριο παραγόμενο προϊόν, το φιστίκι Αιγίνης, και να νιώσετε τη διαφορά στη γεύση της έμπνευσης. Και μην ξεχάσετε να αγοράσετε φιστίκια πριν πάρετε το πλοίο της επιστροφής. Εδώ είναι πιο νόστιμα και θα τα βρείτε σε χαμηλότερη λιανική τιμή!
     
     
    ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ - ΑΞΙΟΘΕΑΤΑ
    Μοναστήρι Παναγίας της Χρυσολεόντισσας. Βρίσκεται στο κέντρο του νησιού με πρόσβαση από δρόμο κοντά στον Άγιο Νεκτάριο. Χτίστηκε στις αρχές του 17ου αιώνα με ψηλούς τοίχους ώστε να μοιάζει περισσότερο με φρούριο για προστασία των μοναχών κατά των πειρατών. Ο πύργος του είναι του 1600. Η εκκλησία είναι νεότερη του 1800 στη θέση παλαιότερης που κάηκε. Μπορείτε να θαυμάσετε το περίτεχνο σκαλιστό τέμπλο, τις αγιογραφίες και να προσκυνήσετε την εικόνα της Παναγίας. Από το 1935 λειτουργεί ως γυναικείο όπου ζουν 10 μοναχές. Γιορτάζει το Δεκαπενταύγουστο όπου γίνεται το μεγαλύτερο πανηγύρι του νησιού.
    Κατακόμβη Παναγίας της Φανερωμένης. Ημιτελές κτίσμα χωρίς σκεπή στο δρόμο για την Κυψέλη. Αποτελεί μετόχι της Μονής της Χρυσολεόντισσας. Κάτω από το κτίριο βρίσκεται σπήλαιο σαν λαβύρινθος. Τον 19ο αιώνα καλόγεροι θέλησαν να κτίσουν ναό αφιερωμένο στην Παναγία πάνω από τις κατακόμβες. Μια δοξασία λέει πως το καράβι που μετέφερε τα υλικά βούλιαξε και το θεώρησαν όχι καλό σημάδι. Έτσι δεν συνέχισαν. Πιστεύεται ότι η ανοικοδόμηση σταμάτησε από φόβο μήπως καταρρεύσει η κατακόμβη. 
    Αρχαιολογικό Μουσείο. Βρίσκεται στον αρχαιολογικό χώρο της Κολώνας. Θα δείτε αγγεία, γλυπτά και αναπαραστάσεις της οχυρωματικής ζώνης της πόλης σε διάφορες περιόδους. Την προσοχή σας θα τραβήξει το γλυπτό της Σφίγγας του 460 π.Χ. της πρώιμης κλασικής περιόδου. Πλούσιες οι προθήκες με τα κεραμικά της προϊστορικής και γεωμετρικής εποχής.  
    Μουσείο Αφαίας. Βρίσκεται στον περιβάλλοντα χώρο του Ναού. Εδώ θα δείτε το αναστηλωμένο αέτωμα, το αντίγραφο του αγάλματος της Θεάς Αθηνάς και την αναθηματική πλάκα του 560 π.Χ. που αναγράφεται ότι ο Ναός είναι αφιερωμένος στην Αφαία.
    Λαογραφικό Μουσείο. Στεγάζεται στο νεοκλασικό κτήριο του 1828 στην οδό Ρόδη 16. Αποτελεί κληροδότημα της Πολύμνιας Ηρειώτη στο Δήμο Αίγινας. Στον 1ο όροφο έχει διαμορφωθεί το “Αστικό Αιγινήτικο Σπίτι” με παλαιά έπιπλα, γκραβούρες, φορεσιές και δαντέλες από κοπανέλι. Στο ισόγειο θα δείτε το “Σπίτι του Ψαρά” με είδη αλιείας και σπογγαλιείας, και το “Χωριάτικο Σπίτι” με χρηστικά αντικείμενα και είδη γεωργίας. 
    Δημόσια Βιβλιοθήκη. Βρίσκεται δίπλα στο Κυβερνείο και διαθέτει 35.000 βιβλία. Κτίσθηκε κατά την Γερμανική Κατοχή όταν το δεύτερο λειτουργούσε ως αρχηγείο και χρειάστηκαν ένα χώρο αναψυχής. 
    Μονή Αγίου Μηνά. Βρίσκεται κοντά στον αρχαιολογικό χώρο της Αφαίας, κρυμμένο μέσα στα πεύκα και αποτελεί το απόλυτο ησυχαστήριο. Κάποτε υπήρχε μόνο ένα μικρό εκκλησάκι αφιερωμένο στον Άγιο Μηνά τον Αιγύπτιο. Τώρα έχει κτισθεί στη μνήμη του μεγαλύτερος ναός, ενώ ο μικρός αφιερώθηκε στον Άγιο Ονούφριο, Αιγύπτιος κι αυτός.   
    Άγιοι Θεόδωροι. Βρίσκεται στην περιοχή Αγίων Ασωμάτων. Λέγεται και “Όμορφη Εκκλησία”. Είναι μονόκλιτο εκκλησάκι του 1289 και παρουσιάζει μεγάλο αγιογραφικό ενδιαφέρον.
    Ελαιώνας. Θα φτάσετε στην κοιλάδα του από τον ανηφορικό δρόμο απέναντι από τη Β΄ παραλία Μαραθώνα. Υπεραιωνόβιες ελιές ηλικίας 1.500-2.000 ετών δημιουργούν ένα μοναδικό μνημείο της φύσης! Σύμφωνα με το Ερευνητικό Κέντρο του Δημόκριτου, μόνο ο εξωτερικός φλοιός του κορμού έχει ηλικία 400 ετών.  
    Ναυπηγεία. Εάν έχετε σκάφος και θέλετε κάποιος να σας το φυλάει… να η λύση! Τα Ναυπηγεία στην Καβουρόπετρα. Ας αφήσουμε όμως τα αστεία… όντως εδώ παρέχουν επισκευή και φύλαξη. Απλά σας τα προτείνω γιατί είναι πιο προσιτή λύση να δει κάποιος μικρά ναυπηγεία από κοντά και να τα φωτογραφίσει, ιδίως αν έχει “φάει πόρτα” σε Πέραμα ή Ελευσίνα.  
    “Aegina Fistiki Fest”. Η μοναδική μεγάλη γιορτή φιστικιού στην Ελλάδα. Διοργανώθηκε για πρώτη φορά το 2009. Γίνεται στις αρχές Σεπτεμβρίου και πλαισιώνεται με πολλές εικαστικές και πολιτιστικές εκδηλώσεις ήδη από το τέλος Αυγούστου. Εδώ θα δοκιμάσετε – δωρεάν – φιστίκια από χιλιάδες φιστικιές του νησιού! www.aeginafistikifest.gr.
     
     
  • Πρόσβαση:

     

     

    Θα χρειασθείτε μόλις 40 λεπτά με τα ταχύπλοα από τον Πειραιά (Πύλη 8) για να φτάσετε στο λιμάνι της Αίγινας. Με τα συμβατικά πλοία δεν θα ξεπεράσετε τα 80 λεπτά. Υπάρχουν δρομολόγια και για τη Σουβάλα. Επίσης μικρότερα πλοία προσεγγίζουν και την Αγία Μαρίνα. Η Αίγινα απέχει 16 ναυτικά μίλια από τον Πειραιά.
    Πληροφορίες για τις ακτοπλοϊκές εταιρείες:  
    Hellenic Seaways: 210 4199000
    Nova Ferries: 210 4126181
    Aegean Flying Dolphins: 210 4121654
    Πλοίο “Άγιος Νεκτάριος”: 210 4225625
    Αλέξανδρος Cruises: 210 4821002
     

Χάρτης