Σκαραμαγκάς Χριστούγεννα 2013
0.0/5 κατάταξη (0 ψήφοι)

Αγγίζοντας το χώρο: Σκουριά και αρμύρα

Μετά από ευγενική πρόσκληση των εργαζομένων, επισκεφθήκαμε το χώρο την Πέμπτη, 7 Νοεμβρίου 2013. Η νεκρική ησυχία, η αίσθηση ερημιάς και απώλειας ακολουθούσε τα βήματά μας σαν προέκταση του ψυχρού πρωινού με τη βαριά συννεφιά. Η σιωπή ήταν τόσο εκκωφαντική, που έφερνε στο μυαλό χολυγουντιανές ταινίες με άδειες πόλεις που τις έπληξε κάποια αδιανόητη καταστροφή. Βλέπουμε με δέος την φημισμένη δεξαμενή Νο.5 των 250.000 τόνων, τη μεγαλύτερη της Μεσογείου. Μπορούσε να φιλοξενήσει τρία πλοία ταυτόχρονα. Εδώ και χρόνια, με κατεστραμμένες στεγανοποιήσεις και σκουριασμένες πόρτες αποτελεί μια ιδιότυπη λιμνοθάλασσα. Οι γιγάντιοι γερανοί φαίνεται να αγγίζουν τα σύννεφα, αλλά στέκονται και αυτοί θύματα της απραξίας. Συρμοί τρένων τελειωμένων, ημιτελών, τεράστια υπόστεγα και στο βάθος τα μαύρα κουφάρια των υπερσύγχρονων υποβρυχίων U214 Πιπίνος και U209 AIΡ Ωκεανός. Στο εσωτερικό του υπόστεγου τα υπό κατασκευή «Κατσώνης» και Ματρώζος περιμένουν καρτερικά το χάδι του Αιγαίου. Του Αιγαίου που κλήθηκαν να διαφυλάξουν αλλά ποτέ δεν άγγιξαν. Στην άκρη της προβλήτας, η επεισοδιακή πλωτή Δεξαμενή Νο3 που δέκα μέρες πριν την επίσκεψή μας κινδύνευσε να ναυαγήσει λόγω της εγκατάλειψης και της έλλειψης συντήρησης και σώθηκε χάρη στις προσπάθειες των απλήρωτων εργαζομένων. Στην αντίπερα προβλήτα, τα δυο ρυμουλκά Ωκεανός και Ποσειδών που σύμφωνα με την καταγγελία των εργαζομένων ήταν απαραίτητα για την κατασκευή των υποβρυχίων αλλά εκπλειστηριάστηκαν για μικρές σχετικά οφειλές υπό την πλήρη αδράνεια της διοίκησης.

Οι άνθρωποι πίσω από το μέταλλο

Μιλήσαμε με τον Πρόεδρο του Σωματείου Εργαζομένων στα Ναυπηγεία Σκαραμαγκά κ. Β. Καρακίτσιο όπου μας εξέθεσε τις απόψεις και τα προβλήματα των εργαζομένων. «Είμαστε απλήρωτοι για πάνω από 19 μήνες! Η κατάστασή μας είναι απελπιστική. Δεν είμαστε εργαζόμενοι, αλλά ούτε και άνεργοι και έχουμε εγκλωβιστεί σε μια ακαθόριστη ενδιάμεση κατάσταση. Οικογένειες έχουν διαλυθεί, άλλοι τρώνε από τα συσσίτια των Δήμων και των Εκκλησιών. Δεύτερη φορά Χριστούγεννα χωρίς δουλειά, χωρίς μισθό, χωρίς ζωή. Δεύτερα Χριστούγεννα στην αναμονή, στην ελπίδα ότι κάτι μπορεί να γίνει, χωρίς όμως να υπάρχει έστω και ένα παράθυρο αισιοδοξίας». Όσοι έχουν καμιά σύνταξη στην οικογένεια και κανένα σκόρπιο μεροκάματο ζουν… Οι υπόλοιποι… Μιλάμε για εργαζόμενους ειδικευμένους, για ανθρώπους που από τα χέρια τους περνούν θώρακες υποβρυχίων και καρίνες φρεγατών… Τώρα, παλεύουν για κάποιο σκόρπιο μεροκάματο σαν παράνομοι μετανάστες. Οι «εργαζόμενοι» αυτοί, στην Ελλάδα του 2013 είναι λιγότερο «ίσοι» από τους υπόλοιπους Έλληνες. Το σύστημα της εκ περιτροπής εργασίας ολοκλήρωσε το χρονικό ορίζοντα που δίνει ο νόμος. Δεν υφίσταται πλέον. Ούτε δουλειά υφίσταται όμως, ούτε μισθός. Ούτε απόλυση, ούτε αποζημίωση απόλυσης, ούτε επίδομα ανεργίας. Ούτε καινούρια εργασία πλήρους απασχόλησης μπορούν να βρουν, αφού στα χαρτιά θεωρούνται ήδη εργαζόμενοι. Είμαστε αιχμάλωτοι! φωνάζουν σε όλους τους τόνους οι εργαζόμενοι. Και μέσα σε όλα αυτά, πρέπει να περιφρουρήσουν το χώρο, τις εγκαταστάσεις, τις δεξαμενές, τα μηχανήματα, τα ίδια τα υποβρύχια που χτίστηκαν με το υστέρημα του ελληνικού λαού. Τα περιφρουρούν οι εργαζόμενοι, διότι οι ιδιοκτήτες ουδέποτε εμφανίστηκαν στο έρημο κτήριο της διοίκησης για να αναλάβουν τις ευθύνες τους. Φεύγοντας από τα ναυπηγεία σκεφτόμαστε ότι σήμερα ζούμε την επανάληψη (με εκπληκτικές ομοιότητες) σε μεγάλη κλίμακα του «πειράματος Σκαραμαγκά», δηλαδή του σπιράλ απαξίωσης, καταστροφής, διαπλοκής, χαριστικής μεταβίβασης δημόσιων αγαθών και ανεργίας όπου διάφοροι «δανειστές» και «επενδυτές» κάνουν μπίζνες σε συμφωνίες με τις ελληνικές κυβερνήσεις για τη δήθεν σωτηρία των θέσεων εργασίας. Η διαχείριση των Ελληνικών Ναυπηγείων ΑΕ δείχνει ξεκάθαρα πόσο αποτελεσματικοί επιχειρηματίες ήταν οι κάθε λογής «αιρετοί εκλεγμένοι» και «ξένοι επενδυτές» και πόσες ελπίδες θα πρέπει να βασίσουμε πάνω τους για την αντιστροφή της κατάστασης, χωρίς να χρησιμοποιούμε, χωρίς να πιστεύουμε, χωρίς να βοηθάμε την υγιή, ανταγωνιστική ελληνική επιχειρηματικότητα. Σκαραμαγκάς είναι πλέον ολόκληρη η «μνημονιακή» Ελλάδα. «Εργαζόμενοι Σκαραμαγκά» είμαστε όλοι οι Έλληνες. Σκαραμαγκάς, Χριστούγεννα, 2013

Ιστορική πορεία ναυπηγείων

Αρχές 20ου αιώνα έως Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο: Αρχικές εγκαταστάσεις για τις ανάγκες συντήρησης του Βασιλικού Ναυτικού. Οι εγκαταστάσεις καταστράφηκαν στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. 1958 Παραχώρηση εγκαταστάσεων στον Σταύρο Νιάρχο. 1958 – 1980: Επενδύσεις και ανάπτυξη του ναυπηγείου. 1980 – 1985: Διεθνής κάμψη ναυτιλιακής δραστηριότητας, έντονος ανταγωνισμός και έντονη συνδικαλιστική δράση δημιουργούν αρνητικό περιβάλλον. Τον Απρίλιο 1985 τα Ναυπηγεία τερματίζουν τη λειτουργία τους, παραμένουν σε καθεστώς κατάληψης από τους εργαζόμενους και τελικά κρατικοποιούνται μέσω της ΕΤΒΑ. 1985 - 1995 Διοίκηση της επιχείρησης με καθεστώς προβληματικής εταιρείας. Κακοδιαχείριση, υπέρογκες μισθολογικές δαπάνες και «αλεξιπτωτιστές – σύμβουλοι» που απασχολούνταν για μερικούς μήνες και απολύονταν με αποζημιώσεις ετών… Για πάρα πολλά χρόνια που τα Ναυπ. Σκαραμαγκά λειτουργούσαν υπό κρατικό έλεγχο παρουσίαζαν ζημίες που πληρώνονταν άμεσα ή έμμεσα από τα κρατικά ταμεία (έλληνες φορολογούμενους). Παρόλα αυτά λειτουργούσαν προσφέροντας έργο, ειδικά σε σκάφη του πολεμικού ναυτικού. 1995 Προσπάθεια ιδιωτικοποίησης των Ναυπηγείων Σκαραμαγκά που ανεστάλη εν μέσω κυβερνητικών συγκρούσεων. Τα χρέη προς το κράτος εκτιμούνται στα 44 δις δραχμές (ισοδύναμο 130 εκ. ευρώ). Η ΕΤΒΑ μεταβιβάζει τη διοίκηση στην αμερικανική Brown&Root (51%) και το 49% στους εργαζόμενους. Η λύση αυτή εγκαταλείπεται με την αποχώρηση της Brown& Root το 1998. 1998 Με απευθείας ανάθεση στην γερμανική HDW συμφωνείται η κατασκευή 4 υποβρυχίων τύπου 214, ένα στο Κίελο και 3 στα ναυπηγεία Σκαραμαγκά με αρκετές καταγγελίες για υπερτιμολόγηση του έργου. 1998: Την ίδια περίοδο με την ανάθεση των Ολυμπιακών αγώνων, ανατίθεται έργο 52 δις δραχμών (ισοδύναμο 150 εκατ. ευρώ για βαγόνια και μηχανές, από ΟΣΕ και ΗΣΑΠ σε Διεθνείς Κοινοπραξίες που συμμετείχαν τα ΕΝΑΕ (και η Siemens)… 2001 Με μια σκανδαλώδη πώληση που προκάλεσε θύελλα αντιδράσεων, τα Ναυπηγεία Σκαραμαγκά πωλούνται στη γερμανική HDW/Ferrostaal αντί 1 δις δραχμών (περίπου 2,9 εκατ. ευρώ). Σύμφωνα με δηλώσεις των εργαζομένων η αξία της επιχείρησης κατά τη συγχώνευση της ΕΤΒΑ με την Πειραιώς είχε αποτιμηθεί στο ποσό του 1 δις ευρώ! Οι παραγγελίες των υποβρυχίων υπερέβαιναν τα 2 δις ευρώ, χωρίς να υπολογίσουμε τις επιπλέον παραγγελίες από ΟΣΕ και ΗΛΠΑΠ για το τροχαίο υλικό! Χαρακτηριστικό είναι ότι μερικές μέρες μετά την πώληση των 2,9 εκατ. ευρώ, ο ΟΣΕ κατέβαλλε το ποσό των 4,5 δις δραχμών (περίπου 13,2 εκ. ευρώ!) 2001 – 2010 Η Γερμανική εταιρεία (συμπεριλαμβανομένου και των Ναυπηγείων Σκαραμαγκά) δεν τήρησε τα χρονοδιαγράμματα κατασκευής του τροχαίου υλικού και οι Ολυμπιακοί αγώνες έγιναν με «δανεικά» βαγόνια παρόμοιων προδιαγραφών. Με τη συμφωνία του Αμβούργου, τα Ναυπηγεία Σκαραμαγκά αυτοαναγορεύθηκαν ως αποκλειστικά υπεύθυνη εταιρεία για τις καθυστερήσεις και τα προβλήματα, και στη συνέχεια η κατασκευή του έργου κατανεμήθηκε σε άλλες «παρθένες» εταιρείες της κοινοπραξίας.Επίσης θα πρέπει να αναφερθεί ότι ο Ελληνικός λαός επιβαρύνθηκε με το ποσό των 36 εκατ. ευρώ για το πρόγραμμα «εξυγίανσης» και μείωσης του προσωπικού, ώστε η επιχείρηση να είναι περισσότερο συμφέρουσα για τη νέα γερμανική διοίκηση. Το πρώτο υποβρύχιο «Παπανικολής» που ναυπηγήθηκε στο Κίελο κατά τη δοκιμή του το 2006 «έγερνε» και οι υπεύθυνοι έλληνες αξιωματικοί αρνήθηκαν να το παραλάβουν. Η απάντηση της γερμανικής πλευράς δίδεται επί ελληνικού εδάφους, με «λουκέτο» στα Ναυπηγεία και άρνηση παράδοσης του υπολοίπου έργου το οποίο στο μεγαλύτερο μέρος του είχε προπληρωθεί! Το σκάφος τελικά παραλήφθηκε με τροποποιήσεις και αλλαγές, μεγάλες καθυστερήσεις στην παραλαβή του και αρκετά ερωτηματικά που έφτασαν και ως ερωτήσεις στην Βουλή όσον αφορά τις δυνατότητές του. 2010 έως σήμερα: Με δεδομένη τη βούληση της Γερμανικής εταιρείας να αποχωρήσουν από τα Ναυπηγεία Σκαραμαγκά η εταιρεία μεταβιβάζεται στην Abu Dhabi Mar με ιδιοκτήτη το Λιβανέζο Ισκαντάρ Σάφα. Η «προίκα» των Ναυπηγείων «εμπλουτίζεται» με την παραγγελία δύο ακόμα υποβρυχίων. Ο «επενδυτής» ουσιαστικά δεν επένδυσε τίποτα στις εγκαταστάσεις, και αποκλειστικό έργο των ναυπηγείων ήταν η περαίωση του έργου των υποβρυχίων. Τον Μάιο του 2012 η σύμβαση με το δημόσιο καταγγέλλεται, το έργο κατασκευής των υποβρυχίων σταματά και οι εργαζόμενοι εντάσσονται σε εκ περιτροπής εργασία. Η ελληνική πλευρά ισχυρίζεται ότι το έργο που έχει πραγματοποιηθεί δεν αντιστοιχεί στα χρήματα που έχουν δοθεί. Ο ιδιοκτήτης των ΕΝΑΕ από την άλλη πλευρά θεωρεί ότι ο νόμος δεν προβλέπει καταβολές χρημάτων αντίστοιχες του έργου. Ο «επενδυτής» σύμφωνα με τον πρόεδρο των εργαζομένων έχει λάβει ήδη 365 εκ. ευρώ και διεκδικεί πλέον όχι μόνο άλλα 75 που προβλέπονταν, αλλά 250 εκ. ευρώ με την αιτιολογία απαξίωσης των εγκαταστάσεων λόγω της διακοπής των εργασιών και καταγγελίας της σύμβασης. Παράλληλα με όλα τα παραπάνω, από το 1998 έως σήμερα, η Ευρωπαϊκή Ένωση διαπίστωσε παράνομες επιχορηγήσεις προς τα Ναυπηγεία Σκαραμαγκά από το Ελληνικό κράτος και απαιτεί την επιστροφή περίπου 500 εκ. ευρώ. Επειδή αυτό προφανώς δεν είναι δυνατό, τα Ναυπηγεία Σκαραμαγκά έχουν αποκλειστεί από έργα εντός Ε.Ε. και έργα που έχουν σχέση με την εμπορική ναυτιλία για 15 χρόνια. Το γεγονός αυτό ουσιαστικά έθεσε την εταιρεία στο περιθώριο των εξελίξεων και περιέπλεξε με διάφορους τρόπους την πώληση της εις βάρος της αξίας του Ναυπηγείου και του Ελληνικού Δημοσίου. Με απλά λόγια, ο Σκαραμαγκάς επί 27 χρόνια σέρνει μαζί του τις κατάρες της κρατικής κακοδιοίκησης που κατέληξαν στην Ευρωπαϊκή καταδίκη - αποκλεισμό και τις ευλογίες των χρυσοφόρων παραγγελιών του Ελληνικού Δημοσίου. Το θέμα είναι πως αυτές τις «ευλογίες» τις πλήρωσε ο ελληνικός λαός και τις εισέπραξαν κάποιοι, κάπως, κάπου, κάποτε…. Πηγές: Δηλώσεις εργαζομένων, ΤVXS, δημοσιεύσεις.

Προδιαγραφές

  • Χάρτης: