Όλυμπος Εμπειρία Ζωής
4.0/5 κατάταξη (4 ψήφοι)

κείμενο: Ιφιγένεια Καμπουροπούλου| φωτογραφίες: Νίκος Λασκαρίδης

Το αεράκι του Ολύμπου χαϊδεύει το πρόσωπο, τα συναισθήματα ανάμικτα και βελούδινα, ένα γλυκό μούδιασμα στην ψυχή, απλή και αγνή χαρά, ανυπομονησία για τα μαγευτικά τοπία, που περιμένουν να τα ανακαλύψουμε, να τα ζήσουμε, να τα απολαύσουμε!Για τρίτη συνεχόμενη χρονιά, στα ίδια μονοπάτια του Ολύμπου προς τον ουρανό και η καρδιά τρέμει από την αγωνία για την επίτευξη του προσωπικού στόχου: κάθε χρόνο και ψηλότερα! Ακόμα και ο πιο έμπειρος ορειβάτης ατενίζει με δέος τις αγέρωχες κορυφές του Ολύμπου, που πάνω τους έχουν πατήσει τόσοι θνητοί και αθάνατοι!

Από τη θέση Πριόνια, έως το Καταφύγιο «Σπήλιος Αγαπητός»

Αφετηρία για την ανάβασή μας τα 1.100 μέτρα, στη θέση Πριόνια ονομασία που προήλθε προφανώς από το παλαιό εργαστήριο κοπής ξυλείας. Σήμερα στη θέση του υπάρχει εστιατόριο και θέσεις στάθμευσης για τα αυτοκίνητα. Η ομάδα συγκροτημένη με δύο έμπειρους οδηγούς ξεκινά μπαίνοντας κατευθείαν σε πυκνό δάσος από πανύψηλα πεύκα, φτελιές, οξιές και έλατα, που μετατρέπουν το έντονο φως του ήλιου σε φιλόξενο μισοσκόταδο. Ένα μαλακό χαλί από πεσμένα φύλλα στο χρώμα του χαλκού υποδέχεται τα βήματά μας και η υποβλητική σιωπή τονίζεται από το κελάηδισμα των πουλιών. Το ξύλινο γεφυράκι πάνω από τα νερά του ποταμού Ενιπέα και η θέα προς τον καταρράκτη κάνουν την πρώτη εισαγωγή του Ολύμπου στην έννοια «ιδανικό τοπίο». Οι ρίζες των δέντρων ανάγλυφες στο έδαφος γίνονται φυσικά σκαλοπάτια, οι ξύλινες κουπαστές, τα σχήματα, τα χρώματα, οι ήχοι, οι μυρωδιές, διαπερνούν όλες τις αισθήσεις και σε μεταφέρουν στην εποχή που θα περίμενες αέρινες θεότητες να εμφανιστούν μπροστά σου! Οι σκέψεις προσαρμόζονται στο τοπίο, η καρδιά γαληνεύει και κάθε βήμα κάνει τα προβλήματα της καθημερινότητας να ξεθωριάζουν όλο και περισσότερο. Είμαστε πια στο κεντρικό ευρωπαϊκό μονοπάτι Ε4, που διασχίζει όλη την ήπειρο, ένας κοινός μίτος που ενώνει τους λάτρεις της πεζοπορίας από τα Πυρηναία Όρη έως τη Κύπρο. Συνεχίζουμε την ανάβαση με σταθερό ρυθμό και με τις απαραίτητες στάσεις, ενώ ώρα με την ώρα οι ομιλίες και τα γέλια αραιώνουν, για να αφήσουν το περιθώριο στις σκέψεις να απορροφήσουν την προσωπική εμπειρία ανάβασης. Το ονειρικό τοπίο τονίζεται από την ομίχλη, που σύντομα φέρνει τις πρώτες ψιχάλες βροχής. Έκτακτη στάση, λοιπόν, και τα αδιάβροχα καλύμματα αναλαμβάνουν υπηρεσία. Το μονοπάτι γίνεται πιο γλιστερό, τα βήματα πιο αργά, πιο προσεκτικά. Όμως το λασπωμένο χώμα, τα βρεγμένα φύλλα, οι νοτισμένοι κορμοί μας συνεπαίρνουν με το άρωμά τους, οι σκέψεις χάνονται στις σταγόνες της βροχής και τα συναισθήματα δουλεύουν υπερωρίες: Λύτρωση, ελευθερία και οικειότητα σα να ήμασταν πάντα εδώ… Η πυκνή βλάστηση αρχίζει να αραιώνει, σημάδι ότι έχουμε ανέβει αρκετά ψηλά. Μαζί της αραιώνουν και τα πυκνά σύννεφα δίνοντας την ευκαιρία στο βλέμμα να αγκαλιάσει τις απέναντι πλευρές του βουνού. Το δειλινό πυρπολεί τον ορίζοντα με υπέροχα χρώματα, ενώ ψηλά ένα αχνό φως μαρτυρά τη θέση του καταφυγίου. Η νύχτα απλώνεται παντού και η υπόλοιπη διαδρομή ολοκληρώνεται απαιτητικά και δύσκολα υπό το φως των φακών. Σε λίγη ώρα, στο ζεστό και φιλόξενο καταφύγιο με ένα φλιτζάνι αχνιστό τσάι του βουνού στο χέρι, απολαμβάνουμε τον έναστρο ουρανό από το ύψος των 2.100 μέτρων, αναπολώντας τη μέρα που πέρασε, αδημονώντας για τη μέρα που έρχεται. Η σωματική κόπωση γίνεται περιττή πολυτέλεια, η ενέργεια του βουνού μας αγκαλιάζει δίνοντάς μας δύναμη και ενθουσιασμό.

Από το καταφύγιοστο Οροπέδιο Μουσών και τις κορυφές του Ολύμπου

Το ξημέρωμα της επόμενης μέρας, με το πρωινό κρύο να «τσιμπάει» το δέρμα, βρίσκει ολόκληρη την ομάδα στη βεράντα, πιστή στη μαγευτική θέα, περιμένοντας τον ήλιο, που συνεπής κι αυτός στο ραντεβού του κάνει δειλά την εμφάνισή του πίσω από την πλαγιά σκορπώντας απλόχερα το φως του. Τα σύννεφα, σε μια εντελώς διαφορετική προοπτική – λόγω του υψομέτρου που βρισκόμαστε – ενισχύουν το μαγευτικό σκηνικό. Με λίγα αλλά απαραίτητα εφόδια, ξεκινάμε μέσα από βλάστηση, που προσπαθεί να γαντζωθεί στους βράχους, αλλά νομοτελειακά φθίνει δίνοντας τη θέση της στο δωρικό και ξεκάθαρο αλπικό τοπίο. Μετά από μια ώρα δρόμο, χωριζόμαστε σε δυο ομάδες. Η μια κατευθύνεται προς το Οροπέδιο των Μουσών και η άλλη προς τις κορυφές Σκάλα, Σκολιό και Μύτικας.

Οροπέδιο Μουσών

Ο προορισμός αυτός είναι ιδανικός για όσους ανεβαίνουν για πρώτη φορά. Στο τέλος της διαδρομής υπάρχει το μικρό αλλά κουκλίστικο καταφύγιο «Χρήστος Κάκαλος» μια όαση ξεκούρασης και καλού φαγητού στους ξύλινους πάγκους έξω ή μέσα στη ζεστή τραπεζαρία. Όσο για την ανάπαυλα στις ξύλινες σεζ λονγκ στη φυσική βεράντα του Οροπεδίου είναι η καλύτερη ανταμοιβή μετά από τόση πεζοπορία.Η πανοραμική θέα που αντικρίζει ο επισκέπτης κυριολεκτικά κόβει την ανάσα. Στα δεξιά του καταφυγίου η κορυφή «Στεφάνι» στέκει επιβλητική, και δίκαια είναι γνωστή ως «Θρόνος του Δία». Στα αριστερά η κορυφή του «Προφήτη Ηλία», ενώ πίσω στο βάθος οι πιο ψηλές κορυφές περιμένουν αγέρωχες τους επισκέπτες. Από μακριά, διάσπαρτες πολύχρωμες κουκίδες κινούνται προς το καταφύγιο από διαφορετικές κατευθύνσεις. Σε λίγη ώρα, θα μοιράζονται και εκείνοι τις δικές τους εμπειρίες στο φιλόξενο αυτό σημείο. Το Οροπέδιο των Μουσών είναι το ιδανικό μέρος για να χαλαρώσει κανείς τελείως και να χαθεί στις σκέψεις του, μέχρι να έρθει η στιγμή της επιστροφής.

Ανάβαση προς τις κορυφές Σκάλα, Σκολιό και Μύτικα

Η υπόλοιπη ομάδα συνεχίζει στο ανηφορικό και πιο απαιτητικό τμήμα του μονοπατιού προς τις πιο ψηλές κορυφές. Το έδαφος εδώ, γίνεται όλο και πιο επικλινές και σαθρό, ρημαγμένο από τους παγετούς, και χρειάζεται περισσότερη προσοχή. Και ενώ το βλέμμα επικεντρώνεται στις απαιτήσεις του μονοπατιού, η θέα τριγύρω ζητά και αυτή το μερίδιο του θαυμασμού που της αναλογεί. Οι μικρές στάσεις είναι απαραίτητες, για να συνειδητοποιήσει το μυαλό πόσο όμορφη και προικισμένη είναι η χώρα μας. Ένα κουβάρι βουνό, κάμπος και θάλασσα, μπερδεύονται γλυκά αντικατοπτρίζοντας σε τιτάνια κλίμακα το περιεχόμενο της έννοιας «άνθρωπος». Η «Σκάλα» είναι η πρώτη κορυφή που συναντάμε στα 2.866 μέτρα. Η δυσκολία ανάβασης αγγίζει τα όρια μας. Και ναι, ο πρώτος στόχος έχει επιτευχθεί και η ικανοποίηση φαίνεται ξεκάθαρα στα πρόσωπά μας, παρόλη την κούραση και την προσπάθεια. Η θέα γύρω από την κορυφή, μας κόβει την ανάσα, και σε αυτό το υψόμετρο, σε αυτή τη θέση, όλα φαίνονται διαφορετικά, υπέροχα, μοναδικά. Σα να πετάμε με ένα μαγικό χαλί ανάμεσα στο γαλάζιο του ουρανού και της θάλασσας και το πανέμορφο ανάγλυφο της στεριάς. Δεν θες να μιλήσεις, θες να ανοίξεις τα χέρια σου και να τα χωρέσεις όλα σε μια αγκαλιά, και να τα φυλάξεις καλά μέσα σου. Να κρατήσεις αυτές τις εικόνες για πάντα και να τις ανασύρεις κάθε φορά που η ζωή σε περιπαίζει. Γιατί εδώ καταλαβαίνεις ότι όλα είναι τόσο ασήμαντα μπροστά στο μεγαλείο της ίδιας της ζωής! Εδώ θα ξαποστάσεις, θα αφήσεις τη ματιά σου να αγγίξει τον ορίζοντα και θα αναρωτηθείς για τη σοβαρότητα της καθημερινότητάς σου. Ίσως αποφασίσεις να δεις τη ζωή αλλιώς, σαν ένα παιχνίδι που θέλεις να παίξεις και να απολαύσεις. Τα ίδια συναισθήματα επαναλαμβάνονται στην αμέσως ψηλότερη κορυφή, στο «Σκολιό», στα 2.911 μέτρα. Η προσωπική ικανοποίηση για την επίτευξη και του δεύτερου στόχου δίνει ακόμα μεγαλύτερη ένταση στις σκέψεις και στα χαμόγελα… Για τους λίγους και τολμηρούς της αποστολής το πέρασμα στο «Μύτικα», την ψηλότερη κορυφή του Ολύμπου, είναι ο τρίτος στόχος. Οι υπόλοιποι επιστρέφουμε στη «Σκάλα» για να παρακολουθήσουμε με κομμένη ανάσα την παράτολμη προσπάθεια. Το μονοπάτι που ενώνει τη «Σκάλα» με το «Μύτικα» ξεκινά με απότομη κάθοδο σε μια στενή και σαθρή κορυφογραμμή, όπου και το παραμικρό στραβοπάτημα μπορεί να αποβεί τραυματικό ή μοιραίο. Η αγωνία εναλλάσσεται με ανακούφιση αφού ολοκληρώνεται η διάβαση και από τον τελευταίο της παρέας. Τα βράχια γεμίζουν πολύχρωμες κουκίδες, που κινούνται αργά αλλά σταθερά μέχρι την πολυπόθητη κορυφή, στα 2.918 μέτρα! Χαρούμενες φωνές απλώνονται στο βουνό, ενθουσιασμός που παρασύρει και εμάς στην απέναντι κορυφή. Αυτό ήταν λοιπόν. Στην κορυφή της Ελλάδας! Θα χρειαστεί λίγος χρόνος ξεκούρασης και φωτογράφισης δίπλα στη σημαία για να ξαναβουτήξουν στο πέρασμα και να δεχτούν από κοντά αμέτρητα «μπράβο». {tabΗ επιστροφή} Ο δρόμος προς το καταφύγιο, μας βρίσκει αρκετά κουρασμένους σωματικά, αλλά γεμάτους ψυχική δύναμη απαραίτητη, για να αντεπεξέλθουμε στις απαιτήσεις. Το μονοπάτι είναι πολύ κατηφορικό με κλίση έως και 30 μοίρες σε κάποια σημεία και πολλές φορές νιώθουμε το σαθρό έδαφος να υποχωρεί κάτω από τα πόδια μας. Το αλπικό τοπίο σιγά σιγά δίνει τη θέση του στη βλάστηση και για μια ακόμα φορά το πυκνό δάσος, μας ανοίγει την αγκαλιά του με μεθυστικά αρώματα και γλυκούς ήχους. Η ατμόσφαιρα στο καταφύγιο παίρνει γιορτινό χαρακτήρα με μοναδικά στολίδια τις εμπειρίες μας και την καλή διάθεση. Καλό φαγητό, πολύβουες συζητήσεις και ο ήχος μιας κιθάρας να συνοδεύει γλυκά τις αναμνήσεις από το τελευταίο βράδυ στο καταφύγιο. Λίγο πριν σβήσουν τα φώτα, με ζεστά ρούχα και ζεστή καρδιά, τα τραγούδια συνεχίζονται στον απόηχο του φεγγαριού. Η τρίτη μέρα είναι η μέρα της επιστροφής. Στα γνώριμα πλέον μονοπάτια, στο φθινοπωρινό δάσος με τα γοητευτικά χρώματα, το ξύλινο γεφυράκι πάνω από τα νερά του Ενιπέα και στο σημείο εκκίνησης, που τώρα γίνεται σημείο αποχαιρετισμού. Ατενίζοντας το βουνό, δυσκολευόμαστε να συνειδητοποιήσουμε πόσο ψηλά ανεβήκαμε. Σε αρκετά σημεία βρεθήκαμε αντιμέτωποι με τον εαυτό μας, τους φόβους και τις αδυναμίες μας, τα ψυχολογικά μας όρια, που όλα όμως έπρεπε να τα παραμερίσουμε και να βρούμε τη δύναμη να συνεχίσουμε. Και τη δύναμη αυτή την αντλήσαμε από μέσα μας βαθιά και από το ίδιο το βουνό! Για μια τελευταία φορά για φέτος, θα αφήσουμε το βλέμμα να περιπλανηθεί ψηλά στις κατάφυτες πλαγιές και θα δώσουμε μια υπόσχεση για να διώξουμε τη γλυκιά μελαγχολία, που πάντα εμφανίζεται στο τέλος μιας τόσο ξεχωριστής μέρας. Στην επόμενη ανάβαση, λοιπόν! Ακόμα πιο ψηλά!

Προδιαγραφές

  • Πληροφορίες:

    Αρχικά θα πρέπει να τονιστεί ότι η ανάβαση στον Όλυμπο σε καμία περίπτωση δεν είναι μια απλή βόλτα, λόγω των ιδιαιτεροτήτων μικροκλίματος, του μεγάλου υψομέτρου και του σκληρού πεδίου ανάβασης. Γενικός κανόνας είναι: ποτέ μόνοι και ειδικά για τους αρχάριους (ανεξαρτήτως φυσικής κατάστασης) καθοδήγηση από έμπειρους ορειβάτες με γνώση στην περιοχή.Η απόσταση του Λιτόχωρου από την Αθήνα είναι 412 χλμ και 90 χλμ. από τη Θεσσαλονίκη. Το κόστος της δράσης είναι σχετικά χαμηλό και αφορά κυρίως εξοπλισμό που θα σας μείνει και στο μέλλον. Τα κινητά τηλέφωνα παραμένουν εντός εμβέλειας μόνο σε ορισμένα σημεία, έτσι θα χρειαστεί να έχετε ενημερώσει τους οικείους σας για τη διαδρομή σας. Ευχαριστούμε θερμά τους έμπειρους ορειβάτες και οδηγούς μας, Ορέστη και Αρίωνα, για τη μοναδική αυτή ευκαιρία

  • Χάρτης: