Δήμος Καλαμάτας

Στις θάλασσες της Μεσσηνίας. Από την Τριφυλία εώς τη Μάνη.

Στις θάλασσες της Μεσσηνίας. Από την Τριφυλία εώς τη Μάνη.

Από τις αμμουδερές ακτές του Ιονίου ως τις πολυποίκιλες εναλλαγές του υπέροχου μεσσηνιακού κόλπου, οι παραλίες της Μεσσηνίας δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτα από αντίστοιχες διάσημων νησιωτικών προορισμών. Παχιές αμμουδιές με γαλαζοπράσινα νερά, χρυσαφένιες αχανείς ακτές, ενάλια κάστρα, ονειρεμένοι κολπίσκοι, γραφικά ταβερνάκια, και πράσινες σκιερές γωνιές. Διάσπαρτα μικρά νησιά, απότομα ακρωτήρια, πελάγη αστείρευτα και κοσμοπολίτικα στέκια … Όλα θα τα βρεις εκεί. Άπλα κι απομόνωση, στριμωξίδι και μουσικές, γαλήνη σ’ ονειρεμένες δύσεις, παιχνίδι στην άμμο κι άφθονη αδρεναλίνη στα ψηλά, άγρια κύματα…

Καλαμάτα Πόλη να ζεις

Καλαμάτα Πόλη να ζεις

Εμπρός της οι ομορφιές της θάλασσας, πίσω της οι χάρες του βουνού. Στο μυχό του Μεσσηνιακού κόλπου, σε θέση άκρως προνομιακή, μια ανάσα από τον θρυλικό Ταΰγετο και τη φημισμένη Μάνη, η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Πελοποννήσου παρά τις φυσικές ομορφιές και την πλούσια ιστορία της δεν αρκέστηκε αποκλειστικά εκεί. Έχει το βλέμμα της στραμμένο στο μέλλον. Όπου μέλλον, σημειώσατε πολιτισμός.

Αλαγονία Ξεχασµένη Εδέµ

Αλαγονία Ξεχασµένη Εδέµ

Αλαγονία
Ξεχασµένη Εδέµ

Με αφετηρία την Καλαµάτα, ακολουθώ τον δρόµο προς Σπάρτη. Μια πράσινη και εκπληκτική διαδροµή απ’ όλες τις απόψεις! Αρχικά µε µοναδική θέα προς τον Mεσσηνιακό κόλπο και στη συνέχεια µε φιδίσιο τρόπο ο δρόµος τρυπώνει στις απόκρηµνες κατάφυτες χαράδρες του δυτικού Ταϋγέτου, συντροφιά µε τον ποταµό Νέδοντα. Πολύ σύντοµα αντιλαµβάνεσαι ότι έχεις εισχωρήσει σε µια ξεχασµένη Εδέµ, µόλις 30 χιλιόµετρα από τη µεγάλη πόλη…

Πύλος - Στα ίχνη του Νέστορα

Πύλος - Στα ίχνη του Νέστορα

Εκεί στον Νότο, το φως περισσεύει και όλα φαντάζουν δυνατά, όσο εγώ αποτυπώνω, µε ίχνη, το περίγραµµα αυτής της σαγηνευτικής ακτής της Πελοποννήσου, της Βοϊδοκοιλιάς, που παραµένει ανέγγιχτη από σύγχρονες παρεµβάσεις. Μέχρι το τέλος της αµµουδιάς έχω σχηµατίσει ένα τέλειο κεφαλαίο Ωµέγα. Σύµβολο απείρου στον αντικατοπτρισµό του, µα και κύκλος ανοιχτός για να µπορεί η µνήµη να πηγαινόερχεται στον χώρο και τον χρόνο. Και είναι κι αυτή η κοκκινωπή αλυσίδα συνεχώς µπλεγένη στα πόδια µου, εύθραυστα καµωµένη από ελαφριά µικροσκοπικά πετραδάκια που ξεβράζει το κύµα, σαν τα ταξιδεύει στην στεριά. Είναι ο απόηχος αιώνων τούτο το σκοτωµένο χρώµα τους, αποµεινάρια βασιλικής θυσίας, την οποία κάποτε τραγουδούσε ο ποιητής Όµηρος.