Ειδοποίηση
  • Google Geocoding API error: The request was denied.
Αγία Φωτεινή Μαντινείας Ένα ταξίδι προς το µέσα σου…
5.0/5 κατάταξη (10 ψήφοι)
ΚΕΙΜΕΝΟ: Βασίλης Οικονόμου Ι ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: Νίκος Υφαντής

Αν τρέχεις προς το φως, µην περιµένεις να δεις
αυτό που συνάντησες χθες…
Άφησε τα µάτια ανοιχτά και προσπάθησε
να καταλάβεις ότι το σήµερα έχει κάτι από το χθες και κάτι από το αύριο…

Το τάµα του Κωνσταντίνου Καλτεζιώτη και του Μαντινειακού Συνδέσµου άρχισε να θεµελιώνεται το 1969 µε πρωτοµάστορα τον αρχιτέκτονα, ζωγράφο και αγιογράφο Κωνσταντίνο Παπαθεοδώρου. Τάµα και όραµα ενώθηκαν στη µορφή ενός κτίσµατος µε στόχο κοινό, τον διάλογο µε τον Θεό… και ο αρχιτέκτονας δούλευε ζώντας για µήνες σε ένα αντίσκηνο, δίπλα στο κτίσµα του, ώστε να µη χάνει πολύτιµο χρόνο – τον χρόνο που ήθελε να νικήσει, να δώσει, να ερµηνέψει µέσα από τα µάτια του, τα µάτια του σύγχρονου Έλληνα που ψάχνει για την ταυτότητά του. Η ∆ικτατορία το παρόν του κτίστη, το χθες περήφανο και µη εξελισσόµενο και το αύριο να περιµένει. Σαν θέατρο (από το ρ. θεώµαι, που σηµαίνει βλέπω µε προσοχή) του παραλόγου, που γεννήθηκε µέσα από πολέµους και πολιτική αναρχία, και προσπαθεί να επαναπροσδιορίσει αξίες µέσα από την αποδόµησή τους θέλοντας να δώσει ελπίδα για τη συνέχεια, για µια νέα αρχή... Και τα λόγια του Παπαθεοδώρου να επιβεβαιώνουν: «Οι µετόπες δεν είναι οι κλασικές τρίγλυφες αλλά τετράγλυφες, για να περιλαµβάνουν όλα τα προηγούµενα συν το σήµερα, οι άγιοι είναι φτιαγµένοι προσηνείς µε ανθρώπινες µορφές, ενώ πριν από µερικά χρόνια στις αγιογραφίες ο Ιησούς, οι άγιοι, ο Ιούδας παρουσιάζονταν µε καθηµερινά σύγχρονα πρόσωπα “δανεισµένα” από την περιοχή της Τρίπολης, φορώντας τζιν και ρούχα της εποχής»…
Το ερώτηµα που τίθεται παρατηρώντας αυτό το πολυπολιτισµικό αρχιτεκτόνηµα είναι εάν µπορούν να γεφυρωθούν σε ένα κτίσµα η αρχαία ελληνική αισθητική µε τη νεοελληνική αρχιτεκτονική παράδοση, ή καλύτερα εάν αυτό µπορεί να γίνει αντιληπτό ή και πολλές φορές ανεκτό. ∆εν σταµατούν µέχρι σήµερα οι αντικρουόµενες κριτικές και διαφωνίες, ενώ στο παρελθόν υπήρχε και η επέµβαση της επίσηµης Εκκλησίας, η οποία επέβαλε την µερική αντικατάσταση των αγιογραφιών. Η απάντηση, όµως, κρύβεται ξανά στα λόγια του αρχιτέκτονα: «Ήθελα µε τις ελαφρώς οξείες και αµβλείες γωνίες της κατόψεως να βρω την ελπίδα ότι σιγά σιγά θα φθάσω στην ορθή γωνία, δηλαδή σε έναν συµβολισµό της πίστεως»…
Χωρίς ορθές γωνίες και τσιµέντο, ο ναός δίνει την εντύπωση ότι θα πέσει… Είναι αυτό το τρεµούλιασµα που θα συναντήσεις ανά τον κόσµο µόνο σε µοναδικούς δηµιουργούς, όπως στον Γκαουντί ή τον Καβάφη.
Ο Παπαθεοδώρου σµίλευσε τους κίονες µε τρόπο που δηµιουργεί την ψευδαίσθηση ότι κάποτε ήταν φτιαγµένοι από ξύλο και στη συνέχεια αντικαταστάθηκαν από µάρµαρο, όπως ακριβώς συνέβη µε τους ναούς κατά την αρχαιότητα. Στο εσωτερικό φιλοτέχνησε ψηφιδωτά από τον Ιππόλυτο του Ευριπίδη, τις τέσσερις εποχές, παραστάσεις από την αρχαία µυθολογία που ταυτίζονται ή συµπορεύονται µε χριστιανικούς µύθους. Η Μέδουσα, η Αριάδνη, ο Θησέας, ο Πίνδαρος, αλλά και ο Παπαδιαµάντης δίνουν σιωπηλούς αγώνες για να συναντηθούν µε τους αγίους της χριστιανοσύνης… Στον περιβάλλοντα χώρο υπάρχει Ηρώο για να τιµηθούν οι πεσόντες στους πολέµους, το οποίο διέπεται από την ίδια λογική µε τον ναό. Επίσης υπάρχει το λεγόµενο «Φρέαρ του Ιακώβ», που συµβολίζει τη συνάντηση του Ιησού µε τη Σαµαρείτιδα.
Είναι µαρµάρινο, κυκλικό µε οκτώ κίονες, οι οποίοι κάµπτονται µοναδικά γεννώντας την εικόνα των νυµφών εν χορώ.
Όταν ο αρχιτέκτων µαθήτευε δίπλα στον σπουδαίο δάσκαλό του, τον ∆ηµήτρη Πικιώνη, φτιάχνοντας ένα έργο στην Κύµη, ο δάσκαλος είπε στον µαθητή όταν αυτός φαινόταν ότι ήταν υπερβολικός: «Πρόσεχε! Τι κάνεις εκεί; Μέκκα;» Αν ο Παπαθεοδώρου, χρόνια µετά, φαίνεται ότι και στην Αγία Φωτεινή είναι υπερβολικός, τότε ίσως θα πρέπει να αναρωτηθούµε για την έννοια της «υπερβολής» στην τέχνη. Είναι υπερβολή επίδειξης ή εσωτερικής ανησυχίας και αέναης αγωνίας; Υπερβολή επιβολής απόψεων ή τόπος ανοικτού διαλόγου ανθρώπου µε Θεό, ανθρώπου µε άνθρωπο και ανθρώπου µε τον ίδιο του τον εαυτό…;

Χάρτης