Ειδοποίηση
  • Google Geocoding API error: You are over your quota.
Δυτική Μάνη Στην αρμονία των αντιθέσεων
5.0/5 κατάταξη (2 ψήφοι)
κείμενο: Θάλεια Νουάρου | φωτογραφίες: Θάλεια Νουάρου, Κωνσταντίνος Ντόκος

Δυτική Μάνη

«Περαστικός βλέπεις τη Μάνη σε τρεις μέρες, περπατητής σε τρεις μήνες και για να δεις τη ψυχή της θέλεις τρεις ζωές. Μία για τη θάλασσα, μία για τα βουνά της και μία για τους ανθρώπους της...»
Με το που πατήσεις όμως το πόδι σου στην περιοχή αντιλαμβάνεσαι απευθείας ότι βρίσκεσαι σε έναν από τους ωραιότερους τόπους της χώρας…

Καμωμένη από πέτρα και φως, βράχο και θάλασσα βρίσκεται ριζωμένη στη σκιά του μυστηριακού Ταΰγετου, πλάι στις ακτές της Μεσσηνίας.  Αγέρωχη, κατάφυτη, με εντυπωσιακά φαράγγια κι απίθανες ακρογιαλιές δεν μπορείς παρά να τη λατρέψεις.

Λουσμένη με το πληθωρικό μεσσηνιακό φως να χρωματίζει μια την ελιά, μια την πέτρα και μια τη θάλασσα, η Καρδαμύλη φέρνει στο νου παλιά ελαιογραφία. Σπαρμένη με πυργόσπιτα και μεσαιωνικές εκκλησιές, τα θεόρατα καμπαναριά τους φέρνουν στο νου πύργους που θέλουν ν’ αγγίξουν το θεό. Καλντερίμι, αγριολούλουδο,  γκρεμός κι απόκρημνες βοτσαλωτές ακτές που διαδέχονται τη στρωτή αμμουδιά συνθέτουν μια ομορφιά αβάστακτη, γεμάτη αντιθέσεις.
Γνωστή απ’ τα ομηρικά χρόνια, όπου αναφέρεται ως «Σκαρδαμούλα»,  ήταν μία από τις επτά πόλεις που πρόσφερε ο Αγαμέμνονας στον Αχιλλέα προκειμένου να επιστρέψει στη μάχη για την πολιορκία της Τροίας. Τα χρόνια εκείνα, η Καρδαμύλη ήταν το κύριο λιμάνι της Σπάρτης. Σύμφωνα με τον Παυσανία, την πόλη διακοσμούσαν πολλοί ναοί και αγάλματα και μια παραθαλάσσια λάρνακα αφιερωμένη στις Νηρηίδες.
Πρωτεύουσα της μεσσηνιακής Μάνης, είναι αδύνατο να τη δεις αναπόσπαστα απ’ την ευρύτερη περιοχή. Σκληροί και ανυπόταχτοι μες τους αιώνες, οι Μανιάτες δυσκόλεψαν πολύ τους Φράγκους κατακτητές και σύντομα περιήλθαν στο δεσποτάτο του Μυστρά. Μια ημιαυτόνομη περιοχή που τον 13ο αιώνα, μετά και την κατάκτηση της Πελοποννήσου από τους Φράγκους, ξεκινά και δέχεται πρόσφυγες των γύρω περιοχών.  Το ‘άβατο’ αυτό συνεχίστηκε και στα χρόνια της τουρκοκρατίας. Η Μάνη μένει στην ουσία ανυπόταχτη πληρώνοντας μόνο ένα μικρό ετήσιο φόρο στην τούρκικη διοίκηση. Το απρόσβλητο της περιοχής παρακινεί κι άλλους κατοίκους της τουρκοκρατούμενης Ελλάδας να βρουν καταφύγιο, ένα είδος ασύλου, στη Μάνη. Από εδώ στις 17 Μαρτίου του ’21, ξεκίνησε ουσιαστικά η επανάσταση με την ορκωμοσία του Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη και την ηρωική απόφαση για την απελευθέρωση της Καλαμάτας. Ορόσημο της περιόδου αυτής ήταν η ιστορική μάχη της Βέργας, το 1826, όπου ο Ιμπραήμ έχασε τα δύο τρίτα του υπεράριθμου στρατού του κι όλες οι προσπάθειες εισβολής αποκρούστηκαν με την τόλμη, την αποφασιστικότητα και την οξυδέρκεια των Μανιατών που χρησιμοποίησαν μέχρι και τις γυναίκες προκειμένου να ξεγελάσουν τον κατακτητή. Μετά την μάχη της Βέργας και μέχρι το τέλος της επανάστασης η Μάνη μένει αλώβητη από κάθε τουρκική επιδρομή. Η αντίσταση των Μανιατών συνεχίζεται και μετά την απελευθέρωση, όπου αρνούνται να υποταχθούν στο διοικητικό σύστημα που επέβαλε η κυβέρνηση του νεοσύστατου ελληνικού κράτους. Κάπως έτσι οι Μανιάτες χρεώνονται τη δολοφονία του Καποδίστρια από τον Γεώργιο Μαυρομιχάλη, γιό του οπλαρχηγού και ηγεμόνα Πετρόμπεη.
Οι δύσκολες συνθήκες διαβίωσης και ο βαθιά ριζωμένος νόμος της βεντέτας έφερε πολλά μεταναστευτικά κύματα, με τελευταίο αυτό μεταξύ τα τέλη του 19ου και τις αρχές του 20ου αιώνα να ερημώνει τα χωριά της περιοχής. Κι είναι γύρω στα τέλη του 1970 που οι πρώτοι επισκέπτες, κυρίως ευρωπαίοι, ανακαλύπτουν την απύθμενη γοητεία της. Κάποιοι αγοράζουν σπίτια και εγκαθίστανται μόνιμα στην περιοχή. Η τουριστική ανάπτυξη ξεκινά. Σήμερα, ο πληθυσμός των γύρω χωριών φτάνει να τετραπλασιάζεται  το καλοκαίρι, με τους ξένους επισκέπτες να κυριαρχούν. Ίσως στο γεγονός αυτό να οφείλονται και τα ποιοτικά χαρακτηριστικά των προϊόντων και των υπηρεσιών που προσφέρει η περιοχή. Εδώ, ό,τι φάς, ό,τι πιεις κι ό,τι ακόμα πιάνει το μάτι σου είναι απλά εξαιρετικό. Ο κεντρικό δρόμος του χωριού, ηλιόλουστος, όλο χρώματα και κατακόκκινες βοκαμβίλιες, διακατέχεται από μια πανέμορφη κι ήρεμη ατμόσφαιρα. Γεμάτος γουστόζικα καφέ και μαγαζάκια με κομψά ρούχα αλλά και παραδοσιακά καφενεία ανάμεσα στα πανέμορφα λιθόκτιστα σπίτια, δείγματα της αυστηρά παραδοσιακής αρχιτεκτονικής, πραγματικά χαίρεσαι να τον περπατάς. Από πάνω σου η οχυρωμένη παλιά Καρδαμύλη κι από κάτω η απέραντη ακρογιαλιά στρωμένη με κατάλευκο βότσαλο. Σημεία αναφοράς του νέου οικισμού η σκιερή πλατεία και το ερειπωμένο εργοστάσιο της παλιάς σαπωνοποιίας, ένα πέτρινο κτίριο του 19ου αιώνα, με την πανύψηλη καμινάδα του να διακρίνεται από παντού. Λίγο πιο κάτω το μικρό κι ήρεμο λιμανάκι με τις ψαρόβαρκες και τα καΐκια κι απέναντί του η Μερόπη, το νησάκι με το εκκλησάκι ου Αγίου Ιωάννη και τα ερείπια του βενετσιάνικου κάστρου.
H μαγική παλιά χώρα, φωλιασμένη σε μια κατάφυτη πλαγιά ακριβώς πίσω από τον σύγχρονο οικισμό της Καρδαμύλης είναι ένα αληθινό αρχιτεκτονικό διαμάντι.  Στην είσοδο του οχυρωμένου οικισμού μια τοξωτή πύλη σε οδηγεί στα εγκαταλειμμένα πυργόσπιτα, το παλιό ελαιοτριβείο και το παρεκκλήσι του Αγίου Θεοδώρου που συγκεντρώνονται γύρω από την πανέμορφη εκκλησία του Άγιου Σπυρίδωνα. Από τους εντυπωσιακότερους ναούς της περιοχής, είναι του 18ου αιώνα και συγκεντρώνει στοιχεία βυζαντινής και δυτικής αρχιτεκτονικής. Το θεόρατο πυργοειδές καμπαναριό του μετρά 17 μέτρα ύψος και η καμπάνα -που έχει λιώσει από τα χτυπήματα- λέγεται ότι είναι λάφυρο πειρατών. Ο οικισμός ανήκε στην οικογένεια των Μούρτζινων (Τρουπάκηδες), απόγονοι των Παλαιολόγων, που μαζί με τους ‘αντίπαλους’ Μαυρομιχάληδες διαδραμάτισαν σημαντικό ρόλο στην επανάσταση του ’21. Παίρνοντας το μονοπάτι που οδηγεί στο Μοναστήρι της Αγίας Σοφίας, μετά από δέκα λεπτά περπάτημα, θα βρεις λαξευμένους στο βράχο δυο τάφους, που η παράδοση θέλει να ανήκουν στους Διόσκουρους, τα δίδυμα αδέρφια της Ωραίας Ελένης. Ο λιθόχτιστος δρόμος έξω από την παλιά Καρδαμύλη προσφέρεται για περπάτημα στα γραφικά σοκάκια ανάμεσα από υπέροχα πέτρινα νεοκλασικά κι ανθισμένες αυλές με φόντο τους ελαιώνες και τα κυπαρίσσια.


Λιμάνια, τέχνη, θάλασσες

Ακολουθώντας τον παραλιακό δρόμο μία, μία οι πανέμορφες ακτές της Καρδαμύλης ξεπροβάλλουν. Ο εντυπωσιακός Φονέας με τα λευκά βότσαλα και τις σπηλιές να κόβεται στα δύο από τον γιγάντιο βράχο, τα όμορφα βοτσαλωτά Δελφίνια κι έπειτα η αμμουδιά της φημισμένης Στούπας που αυτή την εποχή, έτσι γαλήνια και ήσυχη, φαντάζει πιο όμορφη από ποτέ. Στον ίδιο οικισμό, μια δεύτερη παραλία, η Καλόγρια, με την πηγή του Πρίγκιπα και τις ταβέρνες στο κύμα, κάθε σούρουπο βυθίζει τον ήλιο στ’ απάνεμα νερά της. Σκέτη μαγεία. Το 1917, ο Καζαντζάκης ιδιοκτήτης ορυχείου στις ακτές τις Πραστοβάς, συναντά εδώ τον Γιώργη, έναν Μανιάτη μεταλλωρύχο. Λίγοι γνωρίζουν πως αυτός ήταν ο Αλέξης Ζορμπάς, ο πληθωρικός και λεύτερος ήρωας του ομώνυμου μυθιστορήματος και το κρητικό ακρογιάλι με το ‘χαριτωμένο λιμανάκι’, όπου ‘ανάβλυζαν πηγές με δροσερό νερό’ δεν ήταν παρά ετούτη εδώ η ακτή. Οι ‘καλύβες’ του Ζορμπά και του Καζαντζάκη λένε πως βρίσκονται ακόμα εκεί, και πως είναι τα δύο τελευταία όμοια σπιτάκια που συναντάς δεξιά σου, στο τέλος της παραλίας.
Δεν είναι λίγοι οι άνθρωποι της τέχνης και των γραμμάτων που μέχρι σήμερα αναζητούν και βρίσκουν καταφύγιο δημιουργίας στη Μάνη. Ένας από αυτούς και ο διεθνώς καταξιωμένος Άγγλος φιλέλληνας και συγγραφέας, σερ Πάτρικ Λι Φέρμορ, ο κυρ’ Μιχάλης για τους Μανιάτες και Κρητικούς φίλους του, που έφυγε μόλις πέρσι, αφήνοντας μεγάλο κενό στο συγγραφικό -και όχι μόνο- κόσμο. Το εκπληκτικό σπίτι που έχτισε με τα χέρια του, θα το βρεις ν’ ατενίζει τη θάλασσα στον όρμο Καλαμίτσι, μια ήσυχη, βοτσαλωτή ακτή γεμάτη με κυπαρίσσια και μια κατάλευκη άμμο στο θαλασσινό βυθό της. Επιθυμία του μεγαλύτερου ταξιδιωτικού συγγραφέα στον κόσμο ήταν το σπίτι να δοθεί στο μουσείο Μπενάκη προκειμένου να γίνει ξενώνας που θα φιλοξενεί συγγραφείς, κι όλα έχουν δρομολογηθεί προς την κατεύθυνση που επιθυμούσε.
Μετά την Στούπα ο δρόμος συνεχίζει προς τον Άγιο Νικόλα, τη ‘Σελίνιτσα’, με το βραχώδες θαλασσινό τοπίο, κι από κει στο γραφικό λιμανάκι του Αγίου Δημητρίου. Αραξοβόλι ψαροκάικων φημίζεται για τις καλές και φρέσκιες ψαριές του που θα δοκιμάσεις στα γύρω ταβερνάκια. Μέσα από γυμνά βράχια και βαθιά μπλε νερά, ο δρόμος συνεχίζεται παραλιακά μέχρι το Καταφύγιο, ένα ιδιόμορφο τοπίο που συνθέτουν βράχια, φυσικά τοποθετημένα με τρόπο που θυμίζουν κερκίδες θεάτρου. Λείες, πέτρινες πλάκες βγαίνουν ως τη θάλασσα και προσφέρουν βουτιές στους κολυμβητές. Στο σημείο αυτό υπάρχει σπήλαιο, με την είσοδό του να παραμένει κλειστή για λόγους ασφαλείας, ενώ λέγεται ότι στο βυθό υπάρχει ένα ακόμα υποθαλάσσιο σπήλαιο πολλών χιλιομέτρων που δεν έχει εξερευνηθεί πλήρως. Ο δρόμος συνεχίζει στην Τραχήλα, το ήσυχο λιμανάκι με το μοναδικό καφενείο και τελειώνει εδώ, στο ομώνυμο ακρωτήρι, φυσικό σύνορο μεταξύ της Μεσσηνιακής και της Λακωνικής Μάνης.

Στον μυστηριακό Ταΰγετο

‘Την αληθινή Μάνη θα τη δεις επάνω στα χωριά, εκεί δεν έχει αλλοιώσει τίποτα ο τουρισμός’ μου λένε συνεχώς Μανιάτες που συναντώ στο δρόμο μου. Ας κινήσουμε λοιπόν για τα ορεινά. Λίγα χιλιόμετρα επάνω από την Καρδαμύλη μια συστάδα χωριών, το Πεδινό, το Καταφύγιο και τα Τσέρια, όμορφα, ήρεμα και καθόλου τουριστικά χτίστηκαν τον 17ο αιώνα από φημισμένους πετρομάστορες και είναι γεμάτα από βυζαντινά ξωκλήσια κι αυθεντικές ορεινές εικόνες. Με τους κατοίκους τους να μετριούνται στα δάχτυλα, τις πλατείες στολίζουν εκκλησιές με τα χαρακτηριστικά πυργοειδή καμπαναριά, διάσπαρτα πέτρινα βυζαντινά εκκλησάκια κι ένα μοναδικό καφενείο που θα βρεις στο Πεδινό. Νοτιοδυτικά του Καταφύγιου, λίγο κάτω από το γκρεμό υπάρχουν σπηλιές που φυγάδευαν τους κατοίκους κατά τις πειρατικές επιδρομές. Από τα Τσέρια ένα μονοπάτι οδηγεί στο φαράγγι του Βυρού. Την καλύτερη όμως θέα και πρόσβαση στο φαράγγι προσφέρει το αντικρινό Εξοχώρι που μαζί με το Προάστιο και την Πηγή είναι από τους γραφικότερους οικισμούς που εντοπίσαμε στο οδοιπορικό μας.
Το Προάστιο με τη μεγάλη κρήνη, τις δυο πανέμορφες βυζαντινές εκκλησιές και τα ωραία καφενεία ανάμεσα από τα πανύψηλα καμπαναριά θα το βρεις ανάμεσα στη Στούπα και την Καρδαμύλη. Είναι ένας από τους παλαιότερους και σημαντικότερους οικισμούς της περιοχής και πλημμυρίζεται από Βυζαντινές και μεταβυζαντινές εκκλησίες. Από δω ο δρόμος ανηφορίζει προς το Εξοχώρι, ένα χωριό με θέα που φτάνει από τις κυματιστές πλαγιές του Ταΰγετου μέχρι την ‘πυραμίδα’ στην κορυφή του, αλλά και το φαράγγι του Βυρού, ένα από τα σημαντικότερα φυσικά αξιοθέατα της περιοχής. Τα αντικρινά Τσέρια φαντάζουν τόσο εντυπωσιακά σαν να χτίστηκαν ακριβώς επάνω στο χείλος του γκρεμού. Από το Εξοχώρι έχεις πρόσβαση να διασχίσεις το φαράγγι που μετρά 19 χιλιόμετρα μήκος ξεκινώντας από τον Άγιο Παντελεήμονα, στα 1400 μέτρα υψόμετρο, και κατηφορίζοντας διασχίζει την καρδιά της μεσσηνιακής Μάνης. Τη φυσική οδό του ρέματος πιστεύεται ότι ακολουθούσε η αποκαλούμενη Βασιλική οδός που συνέδεε τη Σπάρτη με την Καρδαμύλη. Τον δρόμο αυτό διέσχισε ο Πύρρος, γιος του Αχιλλέα, για να φτάσει στην Σπάρτη και να παντρευτεί την Ερμιόνη, κόρη του Μενέλαου και της Ωραίας Ελένης. Την ίδια οδό χρησιμοποίησε και ο Αριστομένης για να εισβάλει στην πεδιάδα του Ευρώτα κατά τους Μεσσηνιακούς πολέμους.            
Από το Εξοχώρι θα ανηφορίσεις προς τη Σαϊδώνα με τα στενά δρομάκια, τις βελανιδιές, τα νερά και τους απλούς ανθρώπους, όπου παράγεται το 1/3 του συνολικού βιολογικού ελαιόλαδου του προγράμματος της βιολογικής καλλιέργειας της ελιάς. Κοντά στο χωριό θα δεις τον Πύργο του Κιτρινιάρη, δύο βυζαντινούς ναούς και τα Μοναστήρια Σαμουήλ και Βαϊδενίτσα. Λίγο έξω από τον οικισμό περνά ο δρόμος που οδηγεί στο παραδεισένιο δάσος της Βασιλικής με τα αιωνόβια δέντρα ελάτης και μαύρης πεύκης, τις καρυδιές, τους σκίνους και τα κυπαρίσσια που μπορείς να διασχίσεις μέσα από δασικό δρόμο 22 χιλιομέτρων. Αγαπημένος προορισμός για των ντόπιων, στο κέντρο του κουρνιάζει η πέτρινη εκκλησιά του Αγίου Παντελεήμονα από πού ξεκινά το μονοπάτι για τη διάσχιση του φαραγγιού και πολλά ακόμη περιπατητικά και ορειβατικά μονοπάτια. Σχεδόν όλοι οι οικισμοί συνδέονται μεταξύ τους με μονοπάτια και η σήμανση είναι πολύ καλή. Η πεζοπορία άλλωστε αποτελεί τη διασημότερη δραστηριότητα της περιοχής.  

Η «αληθινή» Μάνη

Από τη Σαϊδώνα θα κατηφορίσεις στην Καστανιά με τον πύργο του Δουράκη, όπου βρήκε άσυλο Κολοκοτρώνης  στο διωγμό των κλεφτών καθώς και έξι βυζαντινά εκκλησάκια του 11ου, του 12ου και του 13ου αιώνα. Περνώντας τη Δρυόπη και το Καρυοβούνι θα βρεις την καταπράσινη Μηλιά με τα αναπαλαιωμένα κεραμοσκέπαστα παραδοσιακά σπίτια και την όμορφη πέτρινη πλατεία με την επιβλητική εκκλησιά και το μεγαλόπρεπο καμπαναριό της, μοναδικό στην Πελοπόννησο, που θαρρείς ότι ανηφορίζει ως τον ουρανό.
Επιστρέφοντας στα παραλιακά και λίγο πριν τον Άγιο Νικόλα παράκαμψε τη διαδρομή σου προς την Πηγή, ένα μικροσκοπικό, κουκλίστικο χωριουδάκι, αληθινό μπαλκόνι που, πνιγμένο στο πράσινο, κοιτά τις θάλασσες τις Μεσσηνίας. Από εδώ θα συνεχίσεις για τα τρία τελευταία χωριά της Καρδαμύλης, τις Θαλάμες, τη Λαγκάδα και τον Άγιο Νίκων, που φέρνουν στο νου εικόνες της Μέσα Μάνης.
Στις Θαλάμες βρισκόταν η αρχαία πολιτεία Θαλάμαι (Κουτήφαρι) και το ιερό Μαντείο της θεάς Ινούς με τα χάλκινα αγάλματα  της Πασιφάης (Σελήνης) και του Ήλιου. Κοντά στο Ιερό ήταν η Ιερή πηγή απ’ όπου ανάβλυζε γλυκό νερό, ενώ εδώ λέγεται πως κατοίκησε και ο Τυνδάρεω, πατέρας της ωραίας Ελένης και των Διόσκουρων. Σήμερα στις θαλάμες λειτουργεί λαογραφικό μουσείο με μια πλούσια ιδιωτική συλλογή από πολλά εκθέματα που ζητούν χώρο να αναπνεύσουν. Άδραξε την ευκαιρία να συνομιλήσεις με τον ιδιοκτήτη της συλλογής που θα συναντήσεις έξω από το μουσείο να πουλά μέλι, βότανα κι ελιές. Πέρα από διδάκτορας ιστορίας σε πανεπιστήμιο της Γερμανίας είναι ένα ολόκληρο ανοιχτό βιβλίο που θα σου μιλήσει για την πλούσια ιστορία του τόπου. Από τις Θαλάμες εκτός από τις κλασικές γεύσεις μελιού θα αγοράσεις πικρόμελο και πορτοκαλόμελο, κάπαρη και βότανα του βουνού ενώ στο ταβερνάκι του χωριού θα γευτείς παραδοσιακά πιάτα και σαλάτες με ελαιόλαδο αρωματισμένο με πορτοκάλι. Μια μοναδική γεύση που παρασκευάζεται με φυσικό τρόπο, αποκλειστικά στο χωριό.
Εμπορικός οικισμός της αρχαιότητας, η Λαγκάδα, είναι ένα γνήσιο μανιάτικο χωριό με πυργόσπιτα και πολλές αξιόλογες βυζαντινές εκκλησιές. Ο Άγιος Νίκων ή ‘Πολιάνα’ είναι το τελευταίο χωριό της Μεσσηνιακής Μάνης και μετονομάστηκε έτσι προς τιμή του Οσίου Νίκωνα το «Μετανοείτε», πού έζησε στο χωριό. Ο Άγιος Νίκων έδρασε κατά το δεύτερο μισό του 10ουαιώνα στην περιοχή και ζώντας σε μια σπηλιά περιόδευε συνεχώς με σκοπό να ενισχύσει και να δυναμώσει το Χριστιανισμό. Όμορφα παραδοσιακά καφενεία στολίζουν τη γραφική πλατεία του χωριού και οι καλοσυνάτοι ιδιοκτήτες τρατάρουν ούζο με μεζέ ντόπιους κι επισκέπτες.

Κυρά της Έξω Μάνης, της ‘μίας και της αδιαίρετης’, η Καρδαμύλη μπορεί άνετα να συναγωνιστεί τα πιο ονειρεμένα θέρετρα του κόσμου. Η μοναδική φυσική ομορφιά της που συνθέτουν τα δάση, οι καταπράσινες πλαγιές, οι πεντακάθαρες θάλασσες και το φαράγγι, η γοητευτική ατμόσφαιρα που της προσδίδουν τα παλιά σπίτια και τα βυζαντινά μνημεία, οι γεύσεις, οι άνθρωποι, η αισθητική και η εξαίρετη τουριστική υποδομή της την κατατάσσουν ανάμεσα στους ποιοτικότερους προορισμούς στον κόσμο. Μακάρι, εκτός από τους ξένους, όλο και περισσότεροι συμπατριώτες μας να ανακαλύψουν, έστω και αργά την περιοχή, τις ομορφιές και την πληρότητητά της, που πλάθουν ένα σύνολο από αντιθέσεις σ’ απόλυτη αρμονία.  Είναι μια αληθινή αποκάλυψη για καθέναν που αγαπά το ταξίδι.

Προδιαγραφές

  • Πληροφορίες:

    Διαμονή

    Ποιοτικοί ξενώνες διαμονής, πετρόχτιστοι σύμφωνα με την παραδοσιακή αρχιτεκτονική, με πυκνοφυτεμένους κήπους,  πισίνες, μοντέρνα αισθητική και απλότητα θα βρείτε στην πόλη της Καρδαμύλης. Πληθώρα από ενοικιαζόμενα δωμάτια στην τουριστική Στούπα. Διάφορους ξενώνες εντοπίζεις στα γύρω χωριά ενώ ανεξάρτητα σπίτια που μπορούν να φιλοξενήσουν παρέες και οικογένειες ενοικιάζονται στην Καρδαμύλη.

    Φαγητό

    Εξαιρετική ελληνική κουζίνα προσφέρει η πλειοψηφία των καταστημάτων.  Ό,τι τραβα η όρεξη σου βρίσκεται εδώ και μάλιστα στην καλύτερη εκδοχή του. Από χωριάτικα παραδοσιακά πιάτα -αρνάκι, κουνέλι, κόκορα- μέχρι φρέσκα ψάρια και εξαιρετικά μαγειρεμένα θαλασσινά. Ακόμα και τα σάντουιτς, στην Καρδαμύλη είναι …γκουρμέ· με ντόπιο φρεσκοψημένο χωριάτικο ψωμί, νοστιμότατο μανιάτικο σύγκλινο και πληθωρικό ελαιόλαδο Μάνης. Τα δύο τελευταία είναι και το σήμα κατατεθέν των προϊόντων της περιοχής. Από τη Σαϊδώνα θα αγοράσεις βιολογικό ελαιόλαδο και από τη Λαγκάδα πολλές ποικιλίες μελιού και ελαιόλαδο αρωματισμένο με πορτοκάλι. Ο Άγιος Δημήτρης και η Καλόγρια φημίζονται για τα καλά και φρέσκα θαλασσινά σε ένα ειδυλλιακό θαλασσινό περιβάλλον. Τα καφενεία του βουνού, με τις παραδοσιακές Μανιάτισσες να μαγειρεύουν στην κουζίνα αποτελούν και αυτά μια εξαιρετική επιλογή. Αν λάβουμε υπόψη μας τον μεγάλο αριθμό των ξένων τουριστών που παραθερίζουν κάθε χρόνο στην περιοχή, θεωρούμε ότι η Καρδαμύλη είναι άξια εκπρόσωπος της ελληνικής κουζίνας στο εξωτερικό.

    Δραστηριότητες

    Διάσχιση του φαραγγιού του Βύκου από τον Άγιο Παντελεήμονα, τα Τσέρια ή το Εξοχώρι και πεζοπορία σε πληθώρα σηματοδοτημένων μονοπατιών. Από την Παλιά Καρδαμύλη ξεκινούν μονοπάτια που οδηγούν στην Αγία Σοφία, τους τάφους των Διόσκουρων και σε πολλά ακόμη σημεία και οικισμούς. Σχεδόν όλα τα χωριά της περιοχής συνδέονται μεταξύ τους με μονοπάτια και η πεζοπορία είναι η διασημότερη δραστηριότητα της περιοχής. Οι οπαδοί του 4Χ4 θα λατρέψουν την εξερεύνηση του δάσους Βασιλικής μέσα από τα 22 χλμ. δασικού δρόμου. Από το δάσος ξεκινούν ορειβατικά μονοπάτια ψηλότερα προς τον Ταΰγετο. Τα διαυγή νερά και η εντυπωσιακή υποθαλάσσια γεωμορφολογία προσφέρουν ιδανικές θαλασσινές συνθήκες για καταδύσεις. Μια εξαιρετική εμπειρία με προορισμό τους σταλακτίτες και τα κοράλια κι αναπάντεχες συναντήσεις με φώκιες και θαλάσσιες χελώνες. Νοικιάστε βάρκα και επισκεφθείτε το νησάκι Μερόπη και τις μαγικές σπηλιές κοντά στην παραλία της Στούπας. Απ’ το βουνό ως τη θάλασσα, η ποικιλία, ο φυσικός πλούτος κι οι αντιθέσεις της Καρδαμύλης σε κάνουν να μη βαρεθείς ποτέ.

  • Πρόσβαση:

    300 χλμ. από την Αθήνα και 35 από την Καλαμάτα, που εξυπηρετείται και από αεροδρόμιο για όσους έρχονται από μακριά.

Χάρτης