Στην Ανδραβίδα καβάλα στ’ άλογο - 83η Ιππική έκθεση
0.0/5 κατάταξη (0 ψήφοι)

Κείμενο - Φωτογραφίες: Μάρω Κουρή

Πώς τρελάθηκε ο Νίτσε; Αγκάλιασε ένα άλογο! Είδε στον δρόµο έναν αµαξά να µαστιγώνει το άλογό του και τότε µε δάκρυα στα µάτια τύλιξε τα χέρια του γύρω από τον λαιµό του αλόγου και κατέρρευσε αµέσως.

Το να κάνεις παρέα µε φίλους που αγαπάνε και φροντίζουν άλογα δεν είναι λίγο. Είναι θεραπεία και αλλαγή πεποιθήσεων!

Όταν ο φίλος ∆ηµήτρης Χιλλ, ποιητής και κατασκευαστής µουσικών οργάνων, ήρθε µαζί µε τον Σαγιάλ στην παραλία στο Βαθύ Γυθείου, για να ανακάµψουν µετά από ένα σοβαρό πέσιµο που είχαν πριν από µήνες, πρωτόνιωσα την αδυσώπητη δύναµη της ηρεµίας που εκπέµπει το άλογο. Ταπεινό, χωρίς ίχνος έπαρσης, σοφό, µε κοιτά και χάνοµαι µέσα στο αβυσσαλέο βλέµµα της πραότητάς του. Ο ∆ηµήτρης ξαναΐππευσε τον Σαγιάλ, πάνω στον αφρισµένο γιαλό, µπροστά στα χρώµατα της ανατολής και της δύσης. Τον ακολούθησα στην Ανδραβίδα, όπου κάθε χρόνο, το πλησιέστερο Σαββατοκύριακο στη γιορτή της αγίας Σοφίας γίνεται ιππική έκθεση. Γνωρίζω σιγά σιγά το σινάφι και τους λάτρεις των αλόγων, που έρχονται απ’ όλη την Ελλάδα για να µοιραστούνε το πάθος, τις γνώσεις τους, τις εµπειρίες και να αναπτύξουν φιλίες. Στο παζάρι, ξοδεύουν τις οικονοµίες τους για αξεσουάρ που κάνουν την ανάβαση πιο ευχάριστη στο άτι, µπότες χάρη στις οποίες µε ένα χάδι πάνω στα καπούλια τους συνεννοούνται, καβαλάρης και άτι.

Μπροστά στο άτι, ο άνθρωπος ξεγυµνώνεται. Είδα άλογα θυµωµένα και άλογα µε ευγνωµοσύνη. ∆ηλαδή γνώρισα ανθρώπους καλλιεργηµένους ψυχικά, σαν τον ∆ηµήτρη Τσούκα από τον Βόλο, που µοιράζεται µαζί µας τα εξής: «Χρειάζεται να ασχοληθείς µε τα άλογα µε τρόπο και ποτέ µε µαστίγια. Χρειάζεται να το εκπαιδεύσεις µε τα πόδια, και να είναι “µπαµπάκι” τα χέρια σου. Τότε, όσα και να του ζητήσεις, όχι δεν θα σου πει». Γνώρισα όµως άλλους που ταπεινώνουν και χτυπάνε το ζώο, το µαστιγώνουν εκλεπτυσµένα…

Το χωριό µεταµορφώνεται ολόκληρο σε µια εµποροπανήγυρη. Η τσίκνα από τις γουρνοπούλες και τα βραστά σκεπάζει τα σοκάκια. Τις νύχτες αντιλαλούν µουσικές λάτιν, κλαρίνα, µπουζούκια, τακούνια, ενώ την Κυριακή η φιλαρµονική αντηχεί στην πλατεία.

Το µεσηµέρι, κάτω από τις τεράστιες µουριές, µέλη των τοπικών ιππικών οµίλων «Σπάρτακος» και «Κένταυρος» κάνουν κεράσµατα στους επισκέπτες. Η Ανδραβίδα κρατά καλά το έθιµο της φιλοξενίας, που στηρίζεται τόσο από τον δήµο όσο και από την περιφέρεια. Η πρόεδρος των «Κενταύρων» Αλεξία Αλτούνη είναι η αµαζόνα της Ανδραβίδας. «Κάποτε κοιµόµασταν όλοι και τρώγαµε µαζί στη φύση, στρωµατσάδα, κοντά στα ζωντανά µας», µου λέει η Αλεξία, γέννηµα-θρέµµα του τόπου. «Ως το µεγαλύτερο παιδί, συνόδευα τον πατέρα στην εργασία. Πηγαίναµε κοπριά σε έναν στάβλο. “Ας ανταλλάξουµε κοπριά µε άλογο”, του έλεγα». «Αν δεν µου πάρεις, τότε θα το πάρω µόνη µου όταν µπορέσω», του είπε την τρίτη και τελευταία φορά – και αυτό έκανε. Στα 27 της κατάφερε να αγοράσει την Μπέτυ, ένα εγγλέζικο άτι, µε την υποστήριξη της αδερφής της. Έµαθε µόνη της, οληµερίς και ολοβραδίς πάνω στο άλογο, και κάτω, αφού δεν γλίτωνε τα πεσίµατα.

Η Αλεξία µιλά µε σθένος, λαµπερή πάνω στην Αµάντα, ένα 15χρονο άλογο φυλής Ανδραβίδας, το µεγαλύτερο σε σωµατότυπο ελληνικό άλογο. «Το άλογο είναι καψούρα σοβαρή, να το ξέρεις», µου λέει. Ξέρει προσωπικά όλα τα άτια και τους καβαλάρηδες που έρχονται στην πόλη. Την καλούν στην Ελλάδα για να παρουσιάσει εκθέσεις. Έχει αστείρευτο ενθουσιασµό, που τον µεταδίδει αµέσως. Όραµά της είναι το Μουσείο Αµαζόνων. «Για περίπου πενήντα χρόνια, η Ευµορφία έκανε µια βδοµάδα δρόµο από το χωριό Καλέντζι φέρνοντας µε τα πόδια έξι “βαρβάτα” (αρσενικά άλογα που είναι πολύ δύσκολο να τα πας µαζί). Τα είχε εκπαιδεύσει να την ακούνε. Κι όταν κουραζόταν, ανέβαινε σε ένα και συνέχιζε. Πέθανε πριν από τρία χρόνια», µου λέει η Αλεξία. «Να µη δώσουµε ένα φόρο τιµής σε αυτήν τη γυναίκα, καθώς και στις γυναίκες που αγωνίζονται για τα άλογα, στις αµαζόνες που πρώτες τα εκπαίδευσαν να γίνουν πολεµιστές, σε αλλοτινές, γυναικοκρατούµενες κοινωνίες;» «Είναι δύσκολο να καβαλάς άτι όντας γυναίκα», µου εκµυστηρεύονται κάποιες καβαλάρισσες. Αποφασισµένες, µέσα στον υπέροχο δυναµισµό τους, ιππεύουν ασταµάτητα παρ’ όλες τις αντιξοότητες που συναντάνε όταν η κοινωνία είναι άνανδρη.

Στο backstage της αρένας

«Όλα ξεκίνησαν όταν ήµουν πέντε ετών. Ο παππούς και η γιαγιά µου µου χάρισαν ένα πόνι που ήταν έγκυος. Έξι µήνες µετά ήρθε ένα ακόµη πόνι. Τώρα, έχω τέσσερα άλογα», µας λέει η ρωµαλέα έφηβη Μαριζώζη Μητρώκα από το Κρανίδι – η µόνη ιππέας που είδα να φορά κράνος. «Πέρασα σχολική βία στο νηπιαγωγείο από τη νηπιαγωγό και τα παιδιά. Τα άλογα µε βοήθησαν να ξεπεράσω το σοκ, να κατανοήσω τον κόσµο, να εκδηλωθώ στην κοινωνία. Όταν µεγαλώνεις σε µια µικρή πόλη, η επικοινωνία είναι βασική ανάγκη, και την κατάφερα στις ιππικές εκδηλώσεις, στην Ελλάδα και στην Ολλανδία. Στο Κρανίδι γνωρίζω ανθρώπους που πιστεύουν σ’ εµένα και άλλους που µε ζηλεύουν.

Ο πατέρας µε συνοδεύει όπου χρειαστεί. ∆υστυχώς, η Ελλάδα δεν µπορεί να στηρίξει τον αθλητισµό. Θέλω να γίνω εγκληµατολόγος, να ιππεύω στα βουνά και να συµµετέχω σε αγώνες. Αναρτεί στη σελίδα της στο fb: «Το άλογο είναι το µόνο που µου προσφέρει όση ηρεµία µου στερούν οι άνθρωποι».

«Γεννήθηκα µέσα στα άλογα και δεν µπορώ να φανταστώ τον εαυτό µου χωρίς αυτή τη ζωή», µας λέει η Αθηνά Τσοπράκη-Γιακοµέλου από το Τσιλιβή της Ζακύνθου, όπου συνεχίζει την ιπποτροφική µονάδα που κληρονόµησε από τον παππού της. Χαϊδεύει ένα σταχτί ισπανικό άλογο, που χορεύει φλογερά τα πόδια του και ας είναι δεµένο. «Μπορείς να πηγαίνεις σε σχολές για χρόνια. Τη µούρλια όµως την αποκτάς όταν γίνεις ιδιοκτήτης και αναλάβεις να φροντίζεις το άλογο», λέει ο 58χρονος κ. Τσούκας, καβάλα πάνω στον ακράτητο εννιάχρονο Ιµπντάλ, λευκό Άραβα αιγυπτιακής γραµµής. Με απαλά τραβήγµατα στα γκέµια, τον συγκρατεί πριν εκτοξευτεί σαν πύρινη φλόγα. «Πρέπει να είσαι καβαλάρης µε ψυχή για να έχεις αυτό το άτι», λέει. Τα άλογα αυτά οµορφαίνουν όταν καβαλιούνται. Εγώ πάω σε γυµναστήριο για να κρατιέµαι σε φόρµα και ας ιππεύω από µικρός», συνεχίζει. «Η επιτοµή του καλπασµού είναι στο αράβικο άλογο», συµφωνούν και οι φίλοι ∆ηµήτρης και Γρηγόρης, που επίσης καβαλάνε αράβικο άτι καλπάζοντας µακριά από τα σπίτια τους, στα χωριά του Ταϋγέτου, ως τον καφενέ του χωριού, τη θάλασσα για µπάνιο, τα µονοπάτια, τα δάση... Σταµατηµό δεν έχουν αυτά τα ακούραστα και ακράτητα ζώα.

Ο Ιµπντάλ τρέχει µε την ουρά σηκωµένη προς τα πάνω.

                 

Οι 83 συµµετοχές φέτος είναι από την Ηλεία, τη Zάκυνθο, τη δυτική και τη Στερεά Ελλάδα, την Πελοπόννησο και άλλες περιοχές της χώρας. Υπήρχαν εποχές που είχαµε και 150 συµµετοχές, αλλά τα έξοδα µεταφοράς τους σήµερα είναι ασύµφορα.

«Στην πόλη που έχει καθιερωθεί ως σύµβολο αγάπης για τα άλογα και που έχει µείνει στην ιστορία για τη δική της ράτσα ίππων, δύο χιλιάδες περίπου επισκέπτες απολαµβάνουν το σόου», µας λέει ενθουσιασµένη η Άννα Γεωργιοπούλου-Κοντόγιωργα, πρόεδρος του ΝΠ∆∆ αθλητισµού, πολιτισµού και περιβάλλοντος του δήµου Ανδραβίδας-Κυλλήνης. «Αυτά διαγωνίζονται και βραβεύονται από διακεκριµένους επιστήµονες, που συνθέτουν την ελλανόδικο επιτροπή και κατέχουν το αντικείµενο, όπως ο πρόεδρος της παγκόσµιας κτηνιατρικής εταιρείας, ιππολόγους και καθηγητές της γεωπονικής.

Πάνω από εκατό άλογα όµως έρχονται νύχτα Σαββάτου στην αρένα των σόου, κοιτούν στα µάτια όποιον τα χειροκροτά, σαν να θέλουν να ανταποδώσουν τον έπαινο. Χορεύουν κυµατιστά, εντυπωσιάζουν µε φιγούρες, σηκώνονται στα δύο πόδια, άλλα έλκουν κάρα και αµαξίδια µιας άλλης εποχής µεταφέροντας ολόκληρες φαµίλιες. Η φροντίδα ενός αλόγου πολλές φορές είναι οικογενειακή υπόθεση. Εύχοµαι να είναι οι άνθρωποι µονιασµένοι και να φθάσουν την ανωτερότητα αυτού του ποιητικού πλάσµατος. Εµπνέοµαι και ακούω µουσικές φλαµέγκο, προτείνοντας σε όλους τους αναγνώστες να βρίσκονται στην Ανδραβίδα την πρώτη εβδοµάδα του Μαΐου, που γίνεται η ιππική παρέλαση στα δροµάκια της πόλης και η Σπαρτακιάδα µε θέαµα, µαθήµατα ιππικής δεξιοτεχνίας και αµαξοδήγησης.