Μαρ10

Μένουµε Ελλάδα (;)

Μένουµε Ελλάδα (;)

κείμενο-φωτογραφία: Θάλεια Νουάρου

Σύµφωνα µε πρόσφατη δηµοσιευµένη έρευνα το 60 % των Ελλήνων θέλει να µεταναστεύσει καθώς δεν αντέχει να ζει σε µια χώρα που αλλοιώνει το νόηµα της λέξης «ζωή».

Άνθρωποι νέοι µε πτυχία και όραµα -άνθρωποι µέχρι χθες νοικοκυραίοι, χωρίς ελπίδα, χωρίς δικαίωµα˙ στην υγεία, στην παιδεία, στην αξιοπρέπεια, στη ζωή. Είµαι ένας από αυτούς. Ή θα µπορούσα να είµαι. Όλοι µας είµαστε… Κι έρχεται εύλογο, το ερώτηµα. Μένω ή φεύγω; Τι κερδίζω -τι χάνω, τι αφήνω… Κλείνω τα µάτια κι αριθµώ...

Μένω Ελλάδα…

για τις µικρές µου στιγµές˙ τους φίλους, τους έρωτες, τους τόπους που αγάπησα -κι αγάπησαν κι άλλοι πριν από µένα.

Μένω Ελλάδα...

για κείνο το Ικαριώτικο γλέντι συντροφιά µε τον Πάνα˙ και τη νυχτερινή βουτιά στις θάλασσες του Αιγαίου… Για το δέος που ένιωσα αντικρίζοντας την Πίνδο. Μια θάλασσα από βουνά – στ’ αλήθεια συµβαίνει; Για τα µακρινά ταξίδια στη ∆ωδεκάνησο συντροφιά µε ένα βιβλίο. Για τα ξενύχτια µας.
Και τον Ελύτη.

Ό,τι ένιωσα ό,τι αγάπησα είναι εδώ. Γι’ αυτό µάλλον… Ό,τι άφησα κι ό,τι µε άφησε είναι εδώ. Ίσως και γι’ αυτό. Για τη συνέχεια. Που κι αν κι άλλοι εγκατέλειπαν πρωτύτερα, δεν θα ήµουν εδώ.
Θα ξεροστάλιαζα για µια στάλα θάλασσα,
µια στάλα ουρανό…

Γιατί πονώ, γιατί πιστεύω, γιατί προσπαθώ.
Για το γαµώτο˙ και τους ποιητές.

Για το µήλο και το µανταρίνι που ‘κόψα από ένα περιβόλι στα κρυφά. Για τον Τσιτσάνη.
Τα γέλια µας κι ένα ξωκλήσι.
Που δεν θα µάθω ποτέ τ’ όνοµά του…

Για την ελάχιστη πέτρα κι ένα κίτρινο φύλλο. Την αλµύρα της θάλασσας και τη βροχή. Για τα τραγούδια µας˙ τον ήλιο, το Αττικό φως˙ το καλοκαίρι... Και ‘κείνη τη νύχτα που έκλαψα από χαρά.

Για το λάδι, το κρασί και το τσίπουρο. Την αγωνία του να είσαι άνθρωπος. Για τους µεζέδες˙ τις µυρωδιές˙ το τοπίο˙ και µια παλιά φωτογραφία...

Για την παρέα˙ το πάθος, την τρέλα, το πείσµα µας. Για τον ορίζοντα και πέντε ανθρώπους. Για τα δύσκολα˙ και τα παιδιά. Για όσα µας χωρίζουν κι όσα µας ενώνουν. Για τους ροµαντικούς, γι’ αυτούς που πιστεύουν, γι’ αυτούς που παλεύουν, για αυτούς που επιµένουν… Γιατί δεν γίνεται αλλιώς..

Μένω Ελλάδα
για µένα˙
για όλους εµάς…


*Κανείς δεν θα επέλεγε να εγκαταλείψει τον τόπο -τις ρίζες του, αν δεν τον ανάγκαζαν οι συνθήκες. Ιδιαίτερα, έναν τόπο όπως αυτόν. Ευλογηµένο˙ λουσµένο από φως, µε χίλια καλά... Γεµάτο από όλα όσα ορίζουν το νόηµα της λέξης «ζωή». Τα υπόλοιπα, είναι στο χέρι µας. ∆εν είναι απλό, ούτε εύκολο. Είναι όµως εφικτό. Και είναι για µας.