Νοε08

Μια φωτογραφία χίλιες τύψεις, Η αθωότητα στον βωμό

Η φωτογραφία έκανε θραύση στο διαδίκτυο.
Ο μικρός ήρωας των πρόσφατων διαδηλώσεων προκάλεσε ρίγη συγκίνησης, τρυφερότητα, ατέλειωτα σχόλια και άπειρα «Like»...  και δικαίως.

κείμενο: Ελένη Α. Παπαδοπούλου

Η φωτογραφία έκανε θραύση στο διαδίκτυο.
Ο μικρός ήρωας των πρόσφατων διαδηλώσεων προκάλεσε ρίγη συγκίνησης, τρυφερότητα, ατέλειωτα σχόλια και άπειρα «Like»...  και δικαίως.

Όμως, εμένα η φωτογραφία αυτή με συνέτριψε.
Και πιστεύω ότι σ’ αυτή τη συντριβή δεν ήμουνα μόνη…
Με γονάτισε η ντροπή για τη γενιά μου…
Για τις γενιές που προηγήθηκαν και με τη σιωπή, την ανοχή ή τη συνενοχή
οδήγησαν στη δημόσια απολογία και διαμαρτυρία ενός μικρού παιδιού που δεν έφταιξε σε τίποτε...

Ένιωσα το βάρος της ευθύνης να με λυγίζει...
Πώς καταντήσαμε έτσι ετούτη την πάλαι ποτέ περήφανη πατρίδα;
Πώς φτάσαμε να ρίξουμε στους δρόμους την ΑΘΩΟΤΗΤΑ για να υπερασπιστεί τη χαμένη μας τιμή και αξιοπρέπεια; Πώς φτάσαμε από τη λεβεντιά, την παλικαριά, το φιλότιμο και το κούτελο για το οποίο ζούσαν οι παππούδες μας... να προσκυνάμε μπαλκόνια και τσιμεντόλιθους, να ψηφίζουμε τους πιο επιτήδειους λεμέδες, να γλείφουμε τη σκόνη των παπουτσιών τους;
Πώς τους επιτρέπουμε να καταπίνουν, να κατασπαταλούν δισεκατομμύρια την ώρα που έστω και ένα παιδί μας είναι νηστικό, άστεγο;
Πώς θα κοιτάξουμε στα μάτια αυτό το παιδί μετά από λίγα χρόνια χωρίς να μας συντρίψει το μεγάλο «ΓΙΑΤΙ;» στο βλέμμα του;
 Δεν είναι τελικά μονόδρομος η άρση μας στο ύψος των ευθυνών μας;
Για τα παιδιά μας, ρε γαμώτο…, γι’ αυτό το παιδί!