Μαρ22

Το µαγκάλι

κείμενο: Ελένη Α. Παπαδοπούλου

Τα διαχρονικά λαϊκά σύµβολα,
δεν φτιάχνονται σε κλιµατιζόµενα γραφεία.
Τα γεννάει ο κραδασµός της συλλογικής ψυχής εκεί που συγκλονίζεται
από κορυφαία ιστορικά συµβάντα.

 

Σαν λαός, γεννήσαµε σπουδαία σύµβολα...
 Οικουµενικά και εσαεί ανά τους αιώνες αναπαραγόµενα.
Της ελευθερίας, της δηµιουργίας, του ηρωισµού...
Από τον µαίανδρο ως την ελιά, από τον δωρικό κίονα ως τη δάδα,
από την δάφνη ως τη σηµαία µας... Σύµβολα τιµής και περηφάνιας.

Στις µέρες τούτες της ντροπής γεννήθηκε ένα σύµβολο παράταιρο...
Ένα σύµβολο που συνδέθηκε µε τον χαµό ανθών
 και γιγάντωσε την οργή µας.

Να την θυµάσαι αυτή τη µέρα
.Να θυµάσαι κάθε µέρα που ένα παιδί χάνει τη ζωή του από την φτώχια κι ένας ολόκληρος λαός, βουβός κι αµήχανος διασύρεται στα πέρατα της γης.

∆εν επαρκούν πια οι σποραδικές και ασυντόνιστες κραυγές.

Κι αν δεν µπορείς ακόµα να σηκωθείς και να παλέψεις γι’ αυτό το άδικο...
Αν δεν σου φτάνουν τόσοι θάνατοι, τόση αδικία, τόση ευτέλεια...
Αν δεν καταλαβαίνεις ότι µόνο πάνω στη στάχτη του κακού
 µπορείς να χτίσεις έναν άλλο, πιο δίκαιο κόσµο για τα παιδιά σου...

Τουλάχιστον, µη φτιάχνεις λάθος σύµβολα.
Μην καταριέσαι το µαγκάλι.

Το «µαγκάλι» που καίει τις ζωές των παιδιών µας
 είναι οι πολιτικοί των µνηµονίων και της υποτέλειας.

Ούτε η κρίση, ούτε οι τράπεζες, ούτε οι ξένοι...
300 πυρακτωµένα µαχαίρια, σε εγκληµατικά χέρια,
 αποτεφρώνουν τις ζωές µας.

Τιµώρησέ τα!