Ιαν04

Μια Στάση Εδώ #114

Μια Στάση Εδώ #114

Φωτογραφία: Θάλεια Νουάρου

Όλα περνούν κι όλα µένουν, αλλά δικό µας είναι να περνάµε

να περνάµε κάνοντας δρόµους, δρόµους πάνω στη θάλασσα. Ποτέ δεν κυνήγησα τη δόξα, ούτε ν’ αφήσω στη µνήµη των ανθρώπων το τραγούδι µου. Εγώ αγαπώ τους ανεπαίσθητους κόσµους, τους αβαρείς και αβρούς, σαν σαπουνόφουσκες.

Μ’ αρέσει να τους βλέπω να ζωγραφίζονται από ήλιο και πορφύρα, να πετάνε κάτω από το γαλανό ουρανό, να πάλλουν κι αµέσως να σπάνε…

∆ιαβάτη, τα ίχνη σου είναι µόνο ο δρόµος και τίποτε άλλο. ∆ιαβάτη, δεν υπάρχει δρόµος, δρόµος γίνεται βαδίζοντας και γυρίζοντας το βλέµµα πίσω φαίνεται το µονοπάτι που ποτέ δε θα ξαναπατήσεις.

Αντόνιο Ματσάδο (1875-1939)