Ιουν01

Edit #116

Κατηγορία: αντί Επάθλου

Edit #116

Κείμενο - Φωτογραφίες: Θάλεια Νουάρου

Μου έλειψαν τα ανοιξιάτικα βράδια με τα παράθυρα τα ανοιχτά κι ο ήχος από το κουτάκι της μπίρας στο απέναντι μπαλκόνι. Τα τιτιβίσματα των πουλιών που δεν έχουν τελειωμό. Άνοιξη είναι το ελάχιστο που γίνεται πολύ, το ξέσπασμα της ομορφιάς, όλα μέσα σου που σου φωνάζουν... Μαζί της γίνεσαι καλύτερος άνθρωπος, κι είναι ιερή η στιγμή που καλείσαι να βάλεις την αλήθεια της σε λόγια. Τόση απλωσιά, τόση θάλασσα, τόση ευγνωμοσύνη... Χαμογελούν οι ροδιές, χαμηλώνουν οι γλάροι κι οι ελιές ταξιδεύουν στο πέλαγος, τραγουδούν οι τράτες ψιθυρίζοντας το καλοκαίρι. Όλος ο κόσμος μια μέθεξη, σπονδή στην ωραιότητα, δίψα, πάθος και αρχή. Μια κραυγή αρμονίας, ικανή να στείλει μακριά όλη την ασχήμια του κόσμου... Συμβιβαστήκαμε, βλέπεις, με το άδικο κι έτσι «χρειάζεται να σκύψουμε για ν’ ακούσουμε τον ψίθυρο μιας πηγής ή να δούμε το βλέμμα του ζώου» γράφει ο Ελύτης, μα η αρχή και το τέλος βρίσκονται πάντοτε στη φύση.

Τούτος ο τόπος τα χωράει όλα. Τη σκόνη, το δάκρυ, τους ήρωες και τους ποιητές. Την κληματαριά, το γιασεμί και το κυπαρίσσι. Την ξεγνοιασιά, τη μοναξιά, τη φωτιά και τη στάχτη. Τη λευτεριά του αετού, τα βελάσματα των προβάτων, την πέτρα που ανθίζει. Την ξαστεριά του ουρανού και την καινούργια αλήθεια που αγκαλιάζει το οργωμένο χώμα. Το παραμύθι, τον Λόγο και το φως. Και «τίποτα δεν θα χαθεί άμα το εμπιστευτείς στον ήλιο»1 λέει ο ποιητής...

Διαβάζω πως στο κλείσιμο της αυτοβιογραφίας του, ο Καρλ Γιουνγκ γράφει: «Ο κόσμος που γεννιόμαστε είναι ανελέητος, κτηνώδης και συνάμα θεϊκής ομορφιάς. Ποιο στοιχείο νομίζουμε ότι υπερισχύει του άλλου, το νόημα ή η έλλειψη νοήματος είναι θέμα ιδιοσυγκρασίας, πιο πιθανό είναι, όμως, όπως συμβαίνει σε όλα τα μεταφυσικά ερωτήματα, να ισχύουν και τα δύο. Η ζωή είναι –ή έχει– νόημα και δεν έχει. Μου είναι προσφιλής η ανήσυχη ελπίδα ότι το νόημα θα επικρατήσει και θα κερδίσει τη μάχη».

Η άνοιξη υπάρχει για να υπογραμμίζει αυτήν ακριβώς τη νίκη. Καμωμένη κι αυτή από χιλιάδες μικρές ήττες, δεν είναι παρά καθρέφτης της χαράς που μόνοι μας στερούμαστε. Χειμαρρώδης, αναγκαία και τόσο εύθραυστη, χαρείτε την όσο κρατήσει.

Μαρ22

Edit #115

Κατηγορία: αντί Επάθλου

Edit #115

Κείμενο: Θάλεια Νουάρου - Φωτογραφία: Μάρω Κουρή


Πώς φτάσαµε πάλι ως εδώ; Ο χρόνος κυλά γρήγορα σαν το νερό στ’ αυλάκι... 

Ιαν04

Edit #114

Κατηγορία: αντί Επάθλου

Edit #114

Κείμενο - Φωτογραφία: Θάλεια Νουάρου

Ποτέ µου δεν συµπάθησα την Ιστορία µε τον τρόπο που µας διδάχθηκε. Στεγνά, επιφανειακά, χωρίς εµβάθυνση και κριτική σκέψη. Νιώθω τυχερή που κατάφερα να αγαπήσω την Ιστορία αργότερα, µέσα από τις αφηγήσεις των ανθρώπων που τη βίωσαν. 

Οκτ09

Edit #113

Κατηγορία: αντί Επάθλου

Edit #113

Κείμενο - Φωτογραφία: Θάλεια Νουάρου

Ακόµη ένας Σεπτέµβρης που λέω πως επέστρεψα. Βαθιές ανάσες, οικεία πρόσωπα, αγαπηµένοι τόποι, καινούργιες αναµνήσεις, γέµισαν οι µπαταρίες...

 

Οκτ09

Edit #112

Κατηγορία: αντί Επάθλου

Edit #112

Κείμενο: Θάλεια Νουάρου

Ευτυχισµένοι όσοι σαν τον Οδυσσέα

ξεκινούν για ταξίδια µακρινά.

Μ’ αυτή τη σκέψη ξεκίνησα το ταξίδι µου για τη Νίσυρο. Ήταν ένα µακρινό ταξίδι. Από κείνα που ξεπερνούν τις µεγάλες προσδοκίες σου, σε ξυπνούν από τον λήθαργο της πόλης. Μίλια µακριά από την αισθητική του τσιµέντου, την… e-οχλαγωγία, τη γενικότερη παράνοια. Που αφυπνίζουν την οµορφιά µέσα σου και αυτή καθρεπτίζεται παντού. Από τα ταξίδια που δεν θες να επιστρέψεις.

 

Μαϊ24

Edit #111

Κατηγορία: αντί Επάθλου

Edit #111

Κείμενο - Φωτογραφίες: Θάλεια Νουάρου

Ήµουν κι εγώ ανάµεσα στους θεατές του Survivor. Συντονισµένη ευλαβικά κάθε βράδυ µπροστά στην τηλεοπτική οθόνη, µαζί µε το µισό και πλέον ποσοστό των Ελλήνων να ταυτιζόµαστε µαζικά µε αυτό το τηλεοπτικό, ανθρώπινο πείραµα που στήθηκε αριστοτεχνικά επάνω στη θλίψη των καιρών…

Δεκ19

Χάρτες, σημειώσεις, βιβλία, οδηγοί, φωτογραφίες, τσακισμένες σελίδες, αυτοσχέδιοι σελιδοδείκτες– αφηγητές του κάθε ταξιδιού.

Κατηγορία: αντί Επάθλου

Χάρτες, σημειώσεις, βιβλία, οδηγοί, φωτογραφίες, τσακισμένες σελίδες, αυτοσχέδιοι σελιδοδείκτες– αφηγητές του κάθε ταξιδιού.

Κείμενο | Φωτογραφίες: Θάλεια Νουάρου 

Χάρτες, σημειώσεις, βιβλία, οδηγοί, φωτογραφίες, τσακισμένες σελίδες, αυτοσχέδιοι σελιδοδείκτες– αφηγητές του κάθε ταξιδιού. Μικρές πυξίδες που σε νουθετούν πώς να «διαβάσεις» καθένα σου ταξίδι… Με βλέμμα καθαρό επιστρέφεις εκεί, να νιώθεις, να αφουγκράζεσαι τον τόπο, το τοπίο. Κοινός τόπος κάθε ταξιδευτή να μπορεί να είναι παρών με όλες του τις αισθήσεις, το πνεύμα και τη διαίσθησή του ανοιχτή.
Πόσο ανοιχτοί μπορεί να είμαστε, κλεισμένοι σε διαμερίσματα-κουτιά, κρυμμένοι απ’ τον ουρανό και το φως, μακριά απ’ τη θάλασσα, τα δέντρα, τη γη, κρυφοκοιτάζοντας τη μαγεία των εποχών από τα στενά μπαλκόνια και τις σκουριασμένες χαραμάδες της πόλης; Σκυφτοί πάνω από το ιδεατό περιβάλλον μιας οθόνης – πότε έγινε η οθόνη το φυσικό μέσο της επικοινωνίας μας με τον κόσμο; Σκέψεις που στροβιλίζουν στο μυαλό όσο ο χειμώνας κοντοζυγώνει· πού να τρέχεις τώρα…
Όμως κάπου ο κόσμος είναι εξαίσιος, και μια βαθιά εσωτερική φωνή σε καλεί να συνδεθείς μαζί του. Όχι για να ξεφύγεις από τον εαυτό και τις σκοτούρες του αλλά, αντίθετα, για να τον βρεις, να τον επαναπροσδιορίσεις. Συχνά με ρωτούν πόσο αντικειμενικοί είμαστε στις περιηγήσεις μας. Και η απάντηση είναι, καθόλου...

Οκτ11

Ο Σεπτέµβρης ήταν πάντα ο αγαπηµένος µου µήνας

Κατηγορία: αντί Επάθλου

Ο Σεπτέµβρης ήταν πάντα ο αγαπηµένος µου µήνας

Κείμενο: Θάλεια Νουάρου | Φωτογραφίες: Βαγγέλης Ρασσιάς

Ο Σεπτέµβρης ήταν πάντα ο αγαπηµένος µου µήνας. Θυµάµαι τα καινούργια τετράδια, την τσάντα, τη µυρωδιά των βιβλίων – υπόσχεση πως θα τα κρατήσω καθαρά. Κάθε Σεπτέµβρη σχεδίαζα: θα ταξιδεύω περισσότερο, θα κρατώ ηµερολόγιο, θα µαγειρεύω για φίλους, θα κόψω το τσιγάρο. Μικρά-µεγαλεπήβολα τα «θα» του φθινοπώρου: θα καθαρίσω την ντουλάπα µου, να κάνω χώρο για να 'ρθει το νέο, το καινούργιο, το καθαρό...

Αυγ10

Τις ιδέες µου όλες ενησιώτισα, στη συνείδησή µου έσταξα λεµόνι

Κατηγορία: αντί Επάθλου

Τις ιδέες µου όλες ενησιώτισα, στη συνείδησή µου έσταξα λεµόνι

κείμενο: Θάλεια Νουάρου | φωτογραφίες: Αλεξία Τούλιου

 

Σαν πεταλούδα η Αστροπαλιά µοιάζει να συγκρατεί την απεραντοσύνη του µπλε. Αρχέγονος ναός η Σαµοθράκη, µας καλεί να κοινωνήσουµε στο ατέλειωτο πράσινο, να βαφτιστούµε στις βάθρες, να υποκλιθούµε στην άγρια οµορφιά. Σαν γνήσιες νησιώτισσες, οι γειτονιές του Ζάρακα κρατούν εικόνες ανόθευτες κι αυθεντικές.

Αυγ10

Φιλοξενία διαρκείας...

Κατηγορία: αντί Επάθλου

Φιλοξενία διαρκείας...

κείμενο: Θάλεια Νουάρου | φωτογραφίες: Θάλεια Νουάρου

 

Μπορεί να την κληρονομήσαμε από τον Ξένιο Δία, τους Διόσκουρους, την Βαυκίδα και τον Φιλήμονα. «Φιλοξενώ» για τους αρχαίους σήμαινε αγαπώ τον ξένο, τον περαστικό, τον διαβάτη. Τον περιποιούμαι, του προσφέρω χώρο και χρόνο, τον αποχαιρετώ με δώρα και ευχές, γίνομαι μαζί του φίλος. Μια φιλία που ακόμη και οι απόγονοι είχαν την υποχρέωση να τιμούν. Ένας άγραφος ηθικός νόμος που προσφερόταν σε όλους, ανεξάρτητα από την οικονομική τους κατάσταση ή την κοινωνική τους θέση. Μια ιεροτελεστία, η μη τήρηση της οποίας θεωρούνταν ύβρις...

[12 3  >>