Νοε09

Γυμνοί βασιλιάδες στους εξώστες

Την ονομάσαμε γιορτή της Αγάπης για να θυμόμαστε ότι αυτός ο δρόμος και τρόπος ζωής είναι ο μόνος που δικαιολογεί το δώρο της νοημοσύνης. Δαπάνησαν οι σοφοί του κόσμου πολύ φαιά ουσία για να τεκμηριώσουν ότι η Αγάπη συμφέρει τον άνθρωπο αλλά ποτέ δεν μπορεί να έχει αφετηρία και κίνητρο το συμφέρον.

κείμενο: Ελένη Α. Παπαδοπούλου

Την ονομάσαμε γιορτή της Αγάπης για να θυμόμαστε ότι αυτός ο δρόμος και τρόπος ζωής είναι ο μόνος που δικαιολογεί το δώρο της νοημοσύνης. Δαπάνησαν οι σοφοί του κόσμου πολύ φαιά ουσία για να τεκμηριώσουν ότι η Αγάπη συμφέρει τον άνθρωπο αλλά ποτέ δεν μπορεί να έχει αφετηρία και κίνητρο το συμφέρον.

Και 2000 χρόνια μετά, ο άνθρωπος αποδεικνύει ότι: ή το μάθημα δεν διδάσκεται σωστά, ή η επανάληψη δεν είναι μητέρα πάσης μαθήσεως.
Η πλασματική ευημερία των χρόνων της υλικής αφθονίας, άδειασε την Αγάπη απ’ το περιεχόμενό της, όπως άδειασε και την Ελευθερία και την Δημοκρατία και την Ισοπολιτεία και κάθε έννοια-κολοσσό που το ανθρώπινο πνεύμα κατέκτησε.
Η Αγάπη έγινε γυαλιστερή ρεκλάμα που καταναλώνει ρεύμα και γεννάει σκουπίδια. Κορδέλλες, πολύχρωμα βιομηχανικά χαρτιά, κουτιά που βγάζουν την τυπική υποχρέωση... έπνιξαν σαν μπάζα την πηγή του ιερού συναισθήματος.


Κι ύστερα ήρθε η κρίση...
Όπως έρχεται ο πόλεμος, ο θάνατος, ο ξαφνικός έρωτας... και αναποδογυρίζουν τα πάντα στη ζωή μας.
Τώρα, η καταπιεσμένη, γνήσια Αγάπη διεκδικεί ορμητική έξοδο και τα αποκαλυπτήρια είναι δραματικά. Αληθινοί και ψεύτικοι φίλοι, ειλικρινείς και συμφεροντολόγοι... ξεσκεπάζονται και οι «γυμνοί βασιλιάδες» γεμίζουν τους εξώστες... Η υποκρισία κυκλοφορεί ξεβράκωτη, χωρίς τα δημοσιοσχεσίτικα μπιχλιμπίδια που μας ξεγέλαγαν...

Και είναι ασυγχώρητη υποκρισία τα συσσίτια και οι ελεημοσύνες που σέρνουν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και περηφάνεια στις ουρές, για να διατυμπανίσουν «θεάρεστο» έργο με δελτία τύπου και κορώνες δημοσιότητας και να ξεπλύνουν άνομο πλούτο και κλεμμένο υστέρημα.

Θεάρεστη συμπόνοια είναι μόνο η σιωπηλή και ανώνυμη.
Η αληθινή ευαισθησία και αλληλεγγύη σου δίνει το χέρι για να ανέβεις μαζί του την ανηφόρα. Δεν σε κρατάει επαίτη παρακλητικό και υπόδουλο έξω από τον οίκο της αφθονίας.

«Κράτα με να σε κρατώ ν’ ανεβούμε το βουνό» είναι το μήνυμα που θέλω να μοιραστώ μαζί σου, ετούτον τον παράξενο χειμώνα που το δικαίωμά μας στη χαρά, τη γαλήνη και τη ζεστασιά, προσπαθεί να μας το κλέψει ο χρηματάνθρωπος του καιρού μας.
Με σεβασμό –όχι οίκτο- στο πρόσωπο που χλωμιάζει και βουρκώνει από την αδικία και τη στέρηση. Εργασία, ανταλλαγή, μοίρασμα και συνεστίαση, είναι ο δρόμος του σεβασμού και όχι η θεσμοθέτηση και επιχορήγηση της ζητιανιάς.

Τώρα που η υποκριτές κυκλοφορούν χωρίς τις μάσκες, ας κοιτάξουμε γύρω μας και θα το δούμε το χέρι της αληθινής αγάπης.

Καλή Χρονιά, ελληνικά υπερήφανη