Μαρ07

Σαν την κλωστή του Μάρτη

Σαν την κλωστή  του Μάρτη

κείμενο: Θάλεια Νουάρου | φωτογραφία: Ζέππος Παναγιώτης


Έλα να φορέσουµε το «Μάρτη» φυλαχτό…
Κλωστή, µε άσπρο και κόκκινο, µη µας «αρπάξει» ο ήλιος.

Έλα να χαϊδέψουµε τα κοιµισµένα αµπέλια της Νεµέας,
και καθοδόν -θυµήσου- να σου ιστορίσω για τα «στενά της νίκης»…

Βροχερή η Τσαγκαράδα αγναντεύει τη θάλασσα˙
µε τις κρήνες, τα καλντερίµια της, τις καστανιές…

Έλα να σε ταξιδέψω˙ Μάρτιο, στους τεχνίτες του ξύλου
και τους µαστόρους της πέτρας.
Στα γεφύρια µας, από το Λάδωνα ως το Ξηροκάµπι.
Στις πόλεις µας, που λάµπουν˙ µε τα φώτα στο λιµάνι,
µε το λάδι τους και την ψυχή τους...

-Μην τη φοβάσαι τη βροχή-

Η Ελλάδα της κρίσης απαντά µε πολιτισµό.

Η Ελλάδα της κρίσης απαντάει µε τέχνη˙ δες πως
ζωγραφίζει η φύση, στον Ταΰγετο, στην Πίνδο, στο Συρράκο…

Η Ελλάδα της κρίσης απαντά µε τους καρπούς της -µε ελιά,
µήλο, όστρακα υποδεχόµαστε τη Σαρακοστή.

Στην αυλή της παλιάς πόλης ανθίζει µια µανόλια.

Κάπου, σε µια τριανταφυλλιά τα παιδιά θ’ αφήσουνε το «Μάρτη»,
για να πάρουν ανοιξιάτικη µορφή…

Ανυπόµονη η άνοιξη  - ποιος τάχα δεν το ξέρει…

Στη λαϊκή παράδοση η «κλωστή του Μαρτιού» είναι ο προάγγελος της άνοιξης. Άσπρη και κόκκινη,
σε κάποιες παραδόσεις συµβολίζει τη χαρά και την αγνότητα -τον πρωτανθό του Μάρτη, την πρώτη ανοιξιάτικη ελπίδα. Αλλού, ήταν φυλακτό που προστάτευε απ’ το κακό, και το µαρτιάτικο ήλιο. Το έθιµο συναντάται σχεδόν σε όλα τα Βαλκάνια, και την Ευρώπη κι έχει τις ρίζες του στα Ελευσίνια µυστήρια.

Για µια άνοιξη ζούµε κι εµείς…