Σεπ17

Στα φθινόπωρα του κόσµου…

Στα φθινόπωρα του κόσµου…

κείμενο: Θάλεια Νουάρου | φωτογραφία: Θάλεια Νουάρου

…κι αν ήμουν πουλί, θα πετούσα γύρω από τη γη αναζητώντας διαδοχικά φθινόπωρα…

Τα καλύτερα ταξίδια μου τα έκανα Σεπτέμβρη.Ανάμεσα σε κίτρινα φύλλα,λιμάνια και γέφυρες, μακρινούς φάρους, μυστηριακά βουνά…– στα χειρόγραφα των ποιητών, το χορό των μουσών και τα ολόγυμνα δέντραΤο φθινόπωρο για μένα είναι χαρά. Αναγέννηση και προσμονή, μικρές-μεγάλες υποσχέσειςμυρωδιά από βροχή και καινούρια τετράδιαλιμναία καθρεφτίσματα, θαλασσινές αυλές, στέγες κεχριμπαρένιες– μια θάλασσα γυαλί στις μαβιές γραμμές των οριζόντωνΕίναι οι φίλοι που επιστρέφουν, που σμίγουν ξανά να αποχαιρετίσουν το καλοκαίρι– κι αυτό να μην τελειώνει…

Ναύπακτος, Κυπαρισσία, Νότια Εύβοια, διαδρομές στα Πιέρια, σεργιάνι σε βυθισμένους οικισμούς, συμβολικές επιστροφές, παραμύθια δίχως τέλος...

Η Ελλάδα με τέτοιο φυσικό και πολιτισμικό πλούτο –μ’ αυτή την ακτογραμμή, το κλίμα, τις αρχαιότητες, τους καρπούς της γης της– σε ένα παράλληλο σύμπαν είναι σίγουρα η χώρα με τους πιο ευτυχισμένους κατοίκους του κόσμου...

…and if I were a bird I would fly about the earth seeking the successive autumns…G. Eliot (1819-1880)