Απρ29

Την άνοιξη αν δεν την βρεις, τη φτιάχνεις

Την άνοιξη αν δεν την βρεις, τη φτιάχνεις
κείμενο: Θάλεια Νουάρου | φωτογραφία: Αλεξία Τούλιου …Δανείζομαι φράσεις. Είναι που συχνά τελευταία νιώθω πως όλα έχουν ειπωθεί. Νιώθω εξαντλημένη. Από τις ατελείωτες συζητήσεις -τα ψέματά τους- τα τηλεοπτικά ουρλιαχτά• για τις εκλογές, τα νομοσχέδια, την επικείμενη ανάπτυξη• για εμάς χωρίς εμάς…
Ο μεγαλύτερος εχθρός είναι ο εαυτός μας. Μην το ξεχνάς. Βία γεννάει η βία. Βία κι ο αθόρυβος ανθρωπάκος. Βία κι η σιωπή. Χωρούν οι ιδέες στον καθολικισμό του κεφαλαίου; Πώς μοιάζουν οι σύγχρονες δικτατορίες; Είναι η χαρά επιλογή; Τι συμβαίνει τελικά με εμάς; Νιώθουμε μαζί σαν ένα; Μπορούμε ακόμα να μετατρέψουμε το τίποτα σε κάτι; Στους καιρούς που διανύουμε, οι απαντήσεις λιγοστεύουν κι η αλήθεια φαντάζει πιο θολή από ποτέ. Κι όμως, είναι φορές που αρνούμαι. Βρίσκω διέξοδο στους ποιητές. Κοιτάζω στα μάτια τα παιδιά που γελούν, που ονειρεύονται σαν ο κόσμος να τους ανήκε από πάντα. Μέσα στη φαιδρότητα των ημερών –ας με συγχωρήσει κάποιος– βλέπω ακόμη ομορφιά: Στις αρχαιότητες, στα κάστρα τα παλιά, στους μακρινούς φάρους και στα θαλασσινά ξωκλήσια. Στην ιόνια ντοπιολαλιά και στο ουράνιο τόξο κάποιου καταρράκτη. Στον άνθρωπο: Στις κοινότητες που παίρνουν την κατάσταση στα χέρια τους. Στους παραδοσιακούς καλλιεργητές, στους πεζοπόρους. Σ’ αυτούς που μοιράζουνε την τέχνη τους – για τη χαρά τους δοσίματος και μόνο γι’ αυτήν. Σ’ αυτούς που στήνουν μια σκηνή, νύχτα σ’ ένα φαράγγι, κι ονειρεύονται το δικό τους ουρανό. Ρομαντικοί, ποιητές, δημιουργοί, ταξιδευτές, άνθρωποι ωραίοι… Θα μου πεις, κι η ομορφιά πουλιέται κι ενίοτε ξεπουλιέται στο βωμό της παγκόσμιας οικονομικής Κατοχής. Θα σου απαντήσω πάλι με Ελύτη: Η ομορφιά μπορεί να πουλιέται. Στις τράπεζες όμως δεν κατατίθεται ποτέ. Κέρκυρα, Μονεμβασιά, Αρχαία Κερύνεια, Μεθώνη, Πάντα-Βρέχει. Κάτω απ’ τον ίδιο ουρανό, κι αυτή την άνοιξη κάπου θα συναντηθούμε…