Ιουλ24

Το παράθυρο ανοιχτό, το τοπίο να φεύγει…

Το παράθυρο ανοιχτό,  το τοπίο να φεύγει…

κείμενο: Θάλεια Νουάρου | φωτογραφία: Αλεξία Τούλιου



Ήρθε η ώρα, λέει, που θα µουσκέψεις τα πόδια σου στη θάλασσα, ακροβατώντας ξυπόλυτος στην καυτή άµµο.

Σαν τάχα να µην το ’ξερες που σε ταΐζανε σκουπίδια, θα σβήσεις αποφασιστικά την τηλεόραση, µε την υπόσχεση πως θα είναι για πάντα. Θα αναζητήσεις φεστιβάλ, µουσικές σε βράδια ξάστερα, και τη φωνή του γκιόνη ν’ αντηχεί ξανά σ’ αρχαία κοχύλια.

Ώρα καλοκαιριού, δική σου. Που θα µαζέψεις τ’ απαραίτητα: τους φίλους, δυο φιλιά κι ένα βιβλίο, να σου κρατάνε συντροφιά το αποµεσήµερο στη σκιά κάποιου γερο-κέδρου. Θα γυρίσεις την πλάτη στην πραγµατικότητα, αναζητώντας ερµηνείες, παίρνοντας αποστάσεις από µιαν αλήθεια που σε πονά και σε καίει. Σε κάποια έρηµη ακτή, θα εµπιστευτείς και πάλι την αφήγηση, θα ταΐσεις µε όνειρα ακόµη έναν Σεπτέµβρη.

Λέξεις που ψιθυρίζουν καλοκαίρι. Σαν την πρώτη φορά, ταξιδεύουµε αλώβητοι, µε κείνη τη βάρκα που κοιτούσε τα δελφίνια. Ανακαλύπτουµε µακρινούς παράδεισους, νησιά αόρατα, κοχυλένιες ακτές, γαληνεύουµε τα µάτια µας στο πράσινο και γαλανό της Αµφιτρίτης. Στο φίληµα ανατολής και δύσης, µοιραζόµαστε χρώµατα, κρυφές σπηλιές, µικρές πικρές αλήθειες. Καταδυόµαστε στα έγκατα της γης του Αιγαίου, εκεί που µια ακτίνα φωτός δίνει τη ζωή.

Αυτό το καλοκαίρι διεκδικούµε την ψυχή µας – τις αµµουδιές που µας ανήκουν. Βότσαλα οι µνήµες µας, σπαρµένα στο βυθό µιας Επιδαύρου...
Το παράθυρο ανοιχτό, το τοπίο να φεύγει.* Οι λέξεις µας αναζητούν εικόνες. Και οι εικόνες, λέει, γεννιούνται στα ταξίδια.


* «Το µοναδικό µου σπίτι, το µοναδικό µέρος που αισθάνοµαι ότι ισορροπώ, που γαληνεύω, είναι δίπλα στο φίλο που οδηγεί. Το παράθυρο ανοιχτό, το τοπίο να φεύγει. Οι εικόνες γεννιούνται σ’ αυτά τα ταξίδια». Θόδωρος Αγγελόπουλος (1935-2012)