Οκτ09

Edit #112

Edit #112

Κείμενο: Θάλεια Νουάρου

Ευτυχισµένοι όσοι σαν τον Οδυσσέα

ξεκινούν για ταξίδια µακρινά.

Μ’ αυτή τη σκέψη ξεκίνησα το ταξίδι µου για τη Νίσυρο. Ήταν ένα µακρινό ταξίδι. Από κείνα που ξεπερνούν τις µεγάλες προσδοκίες σου, σε ξυπνούν από τον λήθαργο της πόλης. Μίλια µακριά από την αισθητική του τσιµέντου, την… e-οχλαγωγία, τη γενικότερη παράνοια. Που αφυπνίζουν την οµορφιά µέσα σου και αυτή καθρεπτίζεται παντού. Από τα ταξίδια που δεν θες να επιστρέψεις.

 

Οι άνθρωποι το έκαναν για ακόµα µία φορά. Και δεν υπάρχει πιο όµορφο συναίσθηµα από το να γυρίζεις σπίτι νιώθοντας πως απέκτησες καινούργιους φίλους, που θα επιστρέψεις για να τους συναντήσεις ξανά. Στην πραγµατικότητα ταξιδεύουµε προς το οικείο…

Τα ταξίδια µας γίνανε αποδράσεις. Λες και είµαστε τίποτα φυλακισµένοι – χαρωποί δραπέτες από µια φυλακή που χτίσαµε οι ίδιοι. Καµιά φορά σκέφτοµαι πόσο τυχεροί έπρεπε να νιώθουµε που ζούµε σε µια τόσο όµορφη και «εύκολη» χώρα. Με θάλασσα, εύφορη γη, δέντρα και σπηλάρια να ξαποστάσεις. Ψυχή, πνεύµα και καλή καρδιά να µοιραστείς. Με τόσο ήλιο, τόσο µεγάλο καλοκαίρι. Αν επιλέγουµε τη στενότητα, το τσιµέντο, την ηχορύπανση ή τις ψευδαισθήσεις, είναι δικός µας λογαριασµός, κι εµείς θα τον πληρώσουµε.

Στη Νίσυρο υπενθύµισα στον εαυτό µου πως ο άνθρωπος χρειάζεται να βλέπει ανοιχτό ορίζοντα για να αναπνέει. Ανθρώπους να επικοινωνεί ουσιαστικά και να γελάει. Να γράφει στο χαρτί κι όχι στον γυάλινο αποδέκτη µιας οθόνης. Να πιάνει το χώµα και να χαίρεται. Να µυρίζει, να νιώθει, να ακούει, να απολαµβάνει. Όχι απαραίτητα καταναλώνοντας, όπως µας έµαθαν, ούτε αποτυπώνοντας σε χιλιάδες κλικ τις στιγµές του για να τις µοιραστεί σε κάποιο social και να τις… αποδείξει. Ταξιδεύουµε προς τα µέσα µας, για τη χαρά της φυγής, µα και για να θεραπευτούµε.

Από το ταξίδι µου στη Νίσυρο θα κρατήσω αυτό. Ήµουν τόσο γεµάτη, που δεν µε ένοιαζε να το φωτογραφίσω. Κι αν το έκανα, υποχρεωτικά, δεν µε απασχόλησε καθόλου οι εικόνες µου να είναι αψεγάδιαστα όµορφες. Ήταν αληθινές, κι αυτό είναι υπεραρκετό. Η οµορφιά άλλωστε δεν φυλακίζεται σε ένα κάδρο. Βγαίνει από µέσα µας, όπως και η αλήθεια.

Το φετινό καλοκαίρι σάς εύχοµαι να µην το φωτογραφίσετε. Να το απαθανατίσετε ζώντας το ως το µεδούλι. Απλά, ανθρώπινα και όµορφα εκ των έσω.