Νοε02

Ρογκ ο Ανάξιος

Επειδή κανένας Ρογκ δεν μπορεί –που να κοπανιέται ανάποδα– να αμφισβητήσει τη γενέτειρα των Ολυμπιακών και όχι μόνον, λίγο ενοχλήθηκα ως Νεοέλληνας για την φράση ότι, με την Ολυμπιάδα του Λονδίνου, οι Αγώνες επιστρέφουν στο σπίτι τους –την εκ των υστέρων διευκρίνιση της Δ.Ο.Ε. την ακούω σαν μουσική για ανελκυστήρες. Αν κάπου ενοχλήθηκα περισσότερο, είναι ως πολίτης του κόσμου, επειδή η δήλωση αυτή προσέβαλε τους Κινέζους· και κατ’ επέκταση όλη την Οικουμένη.

κείμενο: Σώτος Χρυσαφόπουλος

Επειδή κανένας Ρογκ δεν μπορεί –που να κοπανιέται ανάποδα– να αμφισβητήσει τη γενέτειρα των Ολυμπιακών και όχι μόνον, λίγο ενοχλήθηκα ως Νεοέλληνας για την φράση ότι, με την Ολυμπιάδα του Λονδίνου, οι Αγώνες επιστρέφουν στο σπίτι τους –την εκ των υστέρων διευκρίνιση της Δ.Ο.Ε. την ακούω σαν μουσική για ανελκυστήρες. Αν κάπου ενοχλήθηκα περισσότερο, είναι ως πολίτης του κόσμου, επειδή η δήλωση αυτή προσέβαλε τους Κινέζους· και κατ’ επέκταση όλη την Οικουμένη.
Που ήσαν οι Ολυμπιακοί πριν πάνε στο Λονδίνο, ώστε να επιστρέψουν στο σπίτι τους; Στο Πεκίνο; Πού, δηλαδή; Εκεί όπου δεν είχαν fair play και το απέκτησαν χάρη στη θαλασσοκράτειρα Βρετανία; Αυτήν την αντίληψη της Ιστορίας, εκπεφρασμένη ή υπονοούμενη, τη θεωρώ στην εποχή μας τόσο ρατσιστική, που να σηκώνει για όποιον τη ξεστομίζει τον αποκλεισμό του, όχι μόνο από τους Ολυμπιακούς, αλλά από όλες τις κάθε λογής διοργανώσεις επί γης.
Ως πρόεδρος της Δ.Ο.Ε. όφειλε να πει «πιστεύω ότι και εδώ οι Αγώνες, μετά την Αθήνα, μετά το Πεκίνο, θα λάμψουν σαν να επιστρέφουν στο σπίτι τους». Αν μάλιστα ήθελε όντως να πει και μια καλή κουβέντα για τους διοργανωτές, όπως πολύ κακότεχνα επιχείρησαν να τον δικαιολογήσουν οι βαλέδες της Ε.Ο.Ε, θα μπορούσε να προσθέσει: «γνωρίζοντας τη βρετανική παράδοση στο ευ αγωνίζεσθαι έχω κάθε βάσιμο λόγο να πιστεύω ότι ιδιαίτερα εδώ κ.τ.λ.».
Ο Ρογκ δεν κάνει γι αυτήν τη θέση –για τους εδώ του δεν το συζητώ. Δεν κάνει, διότι διαβάζει την Ιστορία προς τα πίσω, ενώ οφείλει να κοιτάει μπροστά. Όσο κοιτάει προς τα πίσω –ξαναλέω, όσο και να κοπανιέται ανάποδα– θα συνθλίβεται στις Συμπληγάδες, που από τη μια μεριά επιβάλλουν την ηθική υποχρέωση να κατονομάζεται κάθε πρώτος διδάξας, αλλά από την άλλη αναγνωρίζουν αυτές οι Συμπληγάδες ότι σε τούτο τον κόσμο δεν υπάρχει παρθενογένεση. Οπότε, τι απομένει όταν δεν υπάρχει παρθενογένεση, αλλά πρέπει να κατονομάζεται ο πρώτος διδάξας;
Αντίθετα με τον νυν πρόεδρο της Δ.Ο.Ε., όποιος κοιτάει μπροστά και όχι πίσω δεν κάνει δα και μέγα θέμα το ποιος είναι ο πρώτος διδάξας, εφ’ όσον πρόκειται για έθνη, αλλά προσηλώνεται σε μια ιερή, άρρητη συμφωνία πολιτισμού ότι όλοι βαδίζουμε μαζί προς το καλύτερο, χωρίς να μεταφέρουμε μαζί μας διακρίσεις από το παρελθόν –τις κουβαλάμε που τις κουβαλάμε με ολέθριες συνέπειες στο διάβα μας, ας μην κοροϊδευόμαστε· ε, μέχρι να απαλλαγούμε από αυτά, ας μην τα φωνάζουμε και στις εορτές της ειρήνης… Διαφορετικά, αν δικαιούται κάποιος να φωνάξει, αυτός δεν είναι άλλος από τη μοναδική καταγεγραμμένη παρθενογένεση της Ιστορίας, ο πανθομολογούμενος μέγας γρίφος του παγκόσμιου πολιτισμού, εκείνος που μόνος περνάει αλώβητος μέσα από τις Συμπληγάδες. Ποιός; Ο ευρών αμειφθήσεται…
Όμως όχι, δεν φωνάζουμε. Απλώς προσπαθούμε όλοι όσο καλύτερα μπορεί ο καθένας, με χαμηλούς τόνους και σαν ίσοι προς ίσους, σε ένα παιγνίδι που είναι σικέ –δεν το ανακαλύψαμε τώρα αυτό το τελευταίο· και να τι σημαίνει αυτό το «προσπαθούμε»: να πάψει επιτέλους κάποτε να είναι σικέ.