Νοε02

Τριακόσιοι πλας…

Με το που ξέσπασε η κρίση, εύκολα μπορούσε να προβλέψει κανείς την ποσότητα της ιλύος, που  θα έβγαινε στην επιφάνεια από το βυθό, όπου ή κρυβόταν ή είχαμε καταφέρει να την καταχωνιάσουμε. Χρειάσθηκε μόνο λίγος χρόνος για να δικαιωθούν τέτοιες προβλέψεις από τις πρώτες κιόλας αντιδράσεις. Σκάνδαλα, επίορκοι, ανομίες, κυκλώματα, παράσιτα, πάσης φύσεως βρόμα βγήκε στη φόρα, κάθε λογής άπλυτα, αλλά και κάθε είδους πονηρία και ανοησία.

κείμενο: Σώτος Χρυσαφόπουλος

Με το που ξέσπασε η κρίση, εύκολα μπορούσε να προβλέψει κανείς την ποσότητα της ιλύος, που  θα έβγαινε στην επιφάνεια από το βυθό, όπου ή κρυβόταν ή είχαμε καταφέρει να την καταχωνιάσουμε. Χρειάσθηκε μόνο λίγος χρόνος για να δικαιωθούν τέτοιες προβλέψεις από τις πρώτες κιόλας αντιδράσεις. Σκάνδαλα, επίορκοι, ανομίες, κυκλώματα, παράσιτα, πάσης φύσεως βρόμα βγήκε στη φόρα, κάθε λογής άπλυτα, αλλά και κάθε είδους πονηρία και ανοησία. Στη συνέχεια «επί της χιόνος έπιπτε χιών», για να θυμηθούμε από μια άλλη οπτική γωνία και τον Κοσμοκαλόγερο. (Στο μεταξύ, προς τέρψιν του φιλοθεάμονος κοινού επαγγελματίες ακροβάτες έπεφταν από τα σύννεφα…)
Ναι, κάθε είδους πονηρία και ανοησία.
Ενδεικτικά, πρώτον: Ο πρόεδρος της Βουλής, ο καταγέλαστος και θλιβερός, ο γελοιοποιηθείς όσο ποτέ κανείς άλλος από δημόσια σάτιρα Φίλιππος Πετσάλνικος –σε νούμερο κατ’ επανάληψη, αυθόρμητα κι ενθουσιωδώς καταχειροκροτούμενο!– εισήγαγε τραπεζικό λογαριασμό για την καταπολέμηση του δημόσιου χρέους, πρωτοβουλία της οποίας το ποιόν αποκαλύπτεται, αν μη τι άλλο, από το ποσόν που συγκεντρώθηκε –παραμένει αναπάντητο μόνο το ερώτημα κατά πόσον ήταν το εν λόγω ποσό αναμενόμενο και, αν ναι, γιατί άραγε ανέλαβε την πρωτοβουλία, χωρίς συναίσθηση ότι το δυσανάλογο είναι πάντα γελοίο; (βλ. και στρατόπεδα κράτησης μερικών εκατοντάδων μεταναστών, επί συνόλου εκατοντάδων χιλιάδων!) Γιατί εξήγγειλε πομποδώς μια τέτοια πρωτοβουλία; Πρόκειται για ερώτημα που, πιστεύω, απαντά καταλυτικά τα σχετικά με την αντίληψη, που έχουν εθνοπατέρες κι εθνοσωτήρες για το λαό, καθώς και για το μορφωτικό, ηθικό και συναισθηματικό του επίπεδο, ώστε να γνωρίζουμε πάνω σε ποια βάση τον κυβερνούν.
Ενδεικτικά, δεύτερον: Μέχρι η μέθοδος την οποία εξηύραν οι πατατοπαραγωγοί του Κάτω Νευροκοπίου ώστε να διαθέσουν το αδιάθετο απόθεμά τους βαφτίστηκε «λαϊκή αυτό-οργάνωση» και «κίνημα κατά των μεσαζόντων», απλώς προσθέτοντας αμέριμνα κάποιους από τους τελευταίους στο διογκούμενο πλήθος των οικονομικά κατεστραμμένων, όπως και των διαφόρων αποδιοπομπαίων τράγων –μόνο προσωρινά βέβαια, διότι οι μεσάζοντες είναι οικονομική αναγκαιότητα και όχι ο επιτέλους εντοπισθείς ακριβοθώρητος αυτουργός του εγκλήματος και της όποιας κακοδαιμονίας της σύγχρονης οικονομίας.
Πολλές από τις ανοησίες γέννησαν επιπλέον ανοησίες, και διότι στάθηκαν αιτία να επιδεινωθεί ανεπανόρθωτα η κρίση και διότι έδωσαν λαβές για μια κατάπτυστη απέναντί μας συμπεριφορά των ισχυρών της γης, αλλά και γενικά, διότι η ανοησία γεννά ανοησία κατ’ αρχήν. Ωστόσο η μεγαλύτερη που ακούστηκε ποτέ είναι άλλη!
Από πού κι έως που, λοιπόν, θα πρέπει να μειωθεί ο αριθμός των βουλευτών; Στο όνομα ποιάς αγαθής ιδέας; Της Δημοκρατίας; Για όνομα του Θεού! Στη χώρα που έφερε στον κόσμο τη Δημοκρατία, με μια πολιτεία όπου τα δικαστήρια αριθμούσαν έως και 3.000 δικαστές προτάσσεται με ίχνος σοβαρότητας ως βήμα εμπρός η μείωση του αριθμού των βουλευτών;
Πού ακούσθηκε; Θα αρκούσε, βέβαια, η παρατήρηση ότι η πρόταση προέρχεται από τη διασπασμένη (επισήμως αυτό υποτίθεται ότι συμβαίνει) οικογένεια Μητσοτάκη για να καταδειχθεί το γελοίο και το ύποπτο του πράγματος. Διαπιστώνω, ωστόσο, εσχάτως ότι βρίσκει υπερασπιστές και αναπαράγεται και από άλλους –σοβαρούς ή ελαφρούς, αδιάφορο –ομού από ενόρκους, αλλά και από καθημερινούς. Δεν έχω καμιά συμπάθεια για το γεγονός ότι ως πρόταση πατάει στη λαϊκή αποδοκιμασία των προνομίων της πολιτικής τάξης, τάχαμου λύση για περιορισμό του κόστους δυνάμει της μείωσης του συνολικού αριθμού των μελών της Βουλής. Έλεος, άλλο το ένα και άλλο το άλλο! Και καλά η πρεμούρα των ιδίων για τη διατήρηση των προνομίων… Αλλά μείωση του αριθμού τους, ώστε αυτά άθικτα να αθροίζονται σε χαμηλότερο ποσό, ε… δεν το καταλαβαίνω. Κυρίως δεν κατανοώ τη λαϊκή ευήθεια απέναντι σ’ ένα τέτοιο τέχνασμα και διαμαρτύρομαι.
Δηλαδή, για να μην δαπανάμε κι εδώ άσκοπα περισσότερο χαρτί και μελάνι, όταν πανθομολογουμένως η χωρίς πολλά περιθώρια σφάλματος διεγνωσμένη ασθένεια της πολιτικής κοινωνίας μας είναι η διαπλοκή –οριζοντίως, καθέτως, διαγωνίως κ.ο.κ. – εμείς διανοούμεθα ότι θα ήταν εις όφελος της δημοκρατίας να μειώσουμε τον αριθμό των τηλεφωνημάτων, που θα πρέπει να κάνουν, οσάκις χρειάζεται, οι γραμματείς του Μπόμπολα, του Βαρδινογιάννη, του Ψυχάρη, του Αλαφούζου και άλλων, ντόπιων και ξένων ηνιόχων, αντί να τον αυξήσουμε; Τι μας έχει πιάσει; Κάποια ιδιότυπη συμπόνοια και θέλουμε να τους εξοικονομήσουμε χρόνο, πονοκέφαλο και μανούρα;  Ή μήπως ρέπουμε προς την αυτοχειρία; Τάχω χαμένα, αυτή είναι η αλήθεια.
Θα μπορούσαμε να πούμε ακόμη πολλά σχετικώς, αλλά θα ήταν καθαρή λεσχηνία· άλλωστε ευκαιρίες θα υπάρξουν πολλές, οι καιροί είναι πρόσφοροι –έτσι κι αλλιώς το πόσο μεγάλο θα πρέπει να είναι ένα κείμενο είναι ένα σύνθετο πρόβλημα. Το συγκεκριμμένο κείμενο, όμως, εδώ το δικό μας, το οποίο στην πραγματικότητα πραγματεύεται αποκλειστικά το ζήτημα του συνολικού αριθμού των βουλευτών θα όφειλε να είναι μικρό. Σύντομο και λακωνικό. Αντιστρόφως ανάλογο προς το πλήθος των μελών του Κοινοβουλίου, καθώς και προς εκείνο των κονδυλοφόρων, που θα ήλπιζα να το αναπαραγάγουν, ως δείγμα πίστης στην αξία της Δημοκρατίας.
Εύχομαι δε να μην επιστρατευθούν υπέρ αντιλόγου τίποτε ευφάνταστα μίσθαρνα του ακαδημαϊκού χώρου με περισπούδαστες θεωρίες περί της κατάκτησης, που λέγεται κοινοβουλευτική δημοκρατία και περί της ουτοπίας, που λέγεται άμεση δημοκρατία και περί της συνθετότητας των προβλημάτων, που αντιμετωπίζει η σύγχρονη πολιτική πρακτική κ.τ.λ. κ.τ.λ., με αποτέλεσμα δήθεν να απαιτείται ως εκ τούτου μικρό, ευέλικτο, έμπειρο και κατηρτισμένο νομοθετικό σώμα, καθώς και σφικτή  οργανωτική ενότητα των κομμάτων και άλλα τέτοια χυδαία και τιποτένια.

Αρκετά εξευτελίστηκαν
και αυτοί μέχρι σήμερα.