Αστερούσια Σταυρός του Νότου
5.0/5 κατάταξη (2 ψήφοι)
Κείμενο - Φωτογραφίες: Γιάννης Μαρινάκης, Θάλεια Νουάρου


Πατρίδα σημαίνει μνήμη και λήθη. Χάδι και πρωτοφίλημα. Γέλιο και θρήνος. Μήτρα και τάφος. Λίγο σκαλίζεις τις αναμνήσεις και τα γόνατα ματώνουν. Σκαρφαλώνεις το δέντρο με τις ορμήνιες του παππού και πέφτεις σαν αυτοσχεδιάζεις. Το ροζιασμένο χέρι σε σηκώνει… Το ίδιο που, νέο τότε, φύτεψε την ελιά στον βράχο. Μεγάλωσε το εγγόνι και ευλογά την άγια πράξη του παππού, κάθε παππού-απόστολου που χνάρωσε τη γη των Αστερουσίων στο βαθύ του πέρασμα. Σκιά στο λιοπύρι, χάρη στην τραχύτητα, κάρπισμα καταμεσής των βράχων. Να ξαποστάσεις για να ξεκινήσεις γερός...

Λιμάνι ενετικό, φώτα του Κούλε, λουκουμάδες και μπουγάτσα στα περίφημα «Λιοντάρια» του Μεγάλου Κάστρου. Κάπως έτσι ξεκινά το ταξίδι για τον νότο του Ηρακλείου. Πρώτη εικόνα ο στιβαρός Ψηλορείτης και οι συστάδες με τα περιποιημένα λιόφυτα. Αντίκρυ του τα Αστερούσια προβάλλουν τις γαλαζωπές κορφές τους πάνω από τα σύννεφα, κι εσύ ανυπομονείς… Η Κρήτη γέννησε τον Δία και τον ανέθρεψε. Αυτός, ο μεγάλος ερωτικός, έκλεψε την Ευρώπη απ’ τη Φοινίκη κι αφού τη χόρτασε, την παρέδωσε στον βασιλιά Αστερίωνα να την παντρευτεί. Από αυτόν πήραν το όνομά τους τα Αστερούσια. Η νοτιότερη οροσειρά της Ευρώπης, που αναπτύσσεται ανάμεσα στην πεδιάδα της Μεσσαράς και το Λιβυκό πέλαγος. «Σταυρός του Νότου» που οριοθετεί χωροχρονικά τα αρχέγονα περάσματα Αφρικής - Ασίας - Ευρώπης. Στ’ αλήθεια, δεν το βάζει ο νους σου πως πέρα από την ατέλειωτη πεδιάδα και τα ακρογιάλια που τα βούλιαξαν οι ομπρέλες, ανέγγιχτη η φύση μεγαλουργεί. Τόποι μυστικοί κι ακατέργαστοι. Ένας κόσμος αθέατος, γεμάτος σπηλιές και φαράγγια που βρίσκουν έξοδο στο Λιβυκό. Εδώ μετανάστευσαν άνθρωποι και θεοί, επέδραμαν κουρσάροι ή κρύβονταν κυνηγημένοι…


Στο Λιβυκό της νιότης

Μια ανάσα απ’ τον Νοέμβρη, και στην Κρήτη είναι ακόμη καλοκαίρι. Στον νότο του Λιβυκού, το καλοκαίρι, βλέπεις, γλυκογερνάει… Στα θρυλικά Μάταλα, αναρίθμητα τα θαλασσινά σπήλαια ξεκουφώνουνε τα βράχια κι οι δεκάδες επισκέπτες βάλθηκαν να τα εξερευνούν. Στην είσοδο του οικισμού, μια ελιά 600 ετών μεταμορφώθηκε σε έργο τέχνης. Ο καλλιτέχνης Σπύρος Στεφανάκης σκάλισε με μαεστρία πάνω της τα πρόσωπα του Δία, του Ποσειδώνα, του Ερμή και του Διονύσου θέλοντας να σκιαγραφήσει το πνεύμα της περιοχής που σημάδεψε τις γενιές του ’60 και του ’70. Σύμβολα ειρήνης, ανεμελιάς κι αιώνιας νιότης, οι σπηλιές τους φιλοξένησαν χιλιάδες χίπις από ολόκληρο τον κόσμο.
Αμέτρητα τα σπηλιάρια των Αστερουσίων, πρωτοκατοικήθηκαν πολλούς αιώνες πριν. Επάνω στη θαλασσινή στράτα του αποστόλου Παύλου κατά τη μεταφορά του στη Ρώμη, αποτέλεσαν ερημητήρια για πολλούς ασκητές από τα πρώτα κιόλας χρόνια του χριστιανισμού. Σπουδαίος τόπος λατρείας από τα πανάρχαια χρόνια, καθώς σημαντικά ιερά είχαν αναπτυχθεί ήδη από τη Μινωική εποχή ενώ μετέπειτα πλάι στις ακτές τους λειτουργούσαν γνωστά ιερά του Ασκληπιού.

Το τραγούδι του Ξωπατέρα
κι η φωλιά του αετού

Τα σύννεφα σκιάζουν τη ραχοκοκκαλιά του Ψηλορείτη. Λογής λογής, σκόρπιες οι μορφές τους. Χώμα και λιόδεντρα συμπληρώνουν τον καμβά της διαδρομής μέχρι τη Μονή Οδηγήτριας. Η ίδρυσή της τοποθετείται στον 14ο αιώνα. Σήμερα αποτελεί ένα περιποιημένο μοναστήρι που φιλόξενα σε ξεναγεί στο διαμορφωμένο «κελί του μοναχού», το λαογραφικό μουσείο με τις μυλόπετρες του παλιού λιοτριβιού, τα πατητήρια αλλά και στον επιβλητικό Πύργο του Ξωπατέρα, μίας από τις ηρωικότερες μορφές της κρητικής ιστορίας. Χαίνης και «Ντελής» ο ανυπότακτος καλόγερος Ιωάσαφ –κατά κόσμον Ιωάννης Μαρκάκης– πολέμησε με εξαιρετική ανδρεία τους Τούρκους οι οποίοι έστειλαν ολόκληρο ασκέρι για να τον εξοντώσουν. Μετά τον θάνατό του το 1828, ο Πύργος, που σύμφωνα με την παράδοση πρωτοκατασκευάστηκε από τον Νικηφόρο Φωκά, πήρε το όνομά του. Η θέα από την κορυφή του είναι ανεπανάληπτη.
Για να γνωρίσεις τα Αστερούσια, ένα είναι σίγουρο, πως θα φας χώμα… Έξω από την Οδηγήτρια αρχίζουν οι χωματόδρομοι. Κάθε τους διακλάδωση, ένα καινούργιο ταξίδι, μια διαφορετική ιστορία... Από δω ξεκινά και το καταφύγιο άγριας ζωής των δυτικών Αστερουσίων, όπου το μόνο κυνήγι που επιτρέπεται είναι αυτό των… εικόνων. Ακολουθούμε την πινακίδα προς Βαθύ. Τοπίο έρημο, σεληνιακό με τα πελώρια βράχια από κατάλευκο ασβεστόλιθο να σε κυκλώνουν από παντού, μα και βασίλειο των αρπακτικών. Στην πλάτη του γερακιού το βλέμμα αναζητά μαζί του τη φωλιά. Η ευρύτερη περιοχή, ενταγμένη στο δίκτυο Natura, φιλοξενεί χρυσαετούς, σπιζαετούς, πετρίτες και είδη γυπαετών απειλούμενα με εξαφάνιση. Εδώ είναι ένα από τα ιδανικότερα σημεία για παρατήρηση. Υποβλητικό το σκηνικό φέρνει στον νου Μέση Ανατολή, και μόνος ήχος οι κουδούνες των κατσικιών που παραμονεύουν σε κάθε χαράκι. Τα τελευταία μέτρα τα κάνεις με τα πόδια. Πρώην κρυψώνα πειρατών, η παραλία με τα γαλήνια νερά είναι από τις ωραιότερες και πιο λιγοσύχναστες του νότου. Μόνα κτίσματα ο υποτυπώδης καφενές στην αυλή με τα αγάλματα και λίγο πιο πάνω ένα μικρό καλλιτεχνικό εργαστήρι όπου πρόθυμα θα σε κεράσουν έναν καφέ. Στην επιστροφή αγναντεύεις στο βάθος το Κεφάλι ή Λίθινο ακρωτήρι, στο νοτιοδυτικότερο άκρο του Ηρακλείου, να σμίγει με το Λιβυκό.

Μετέωρο και σκιά

«Κρήτη χωρίς φαράγγι δεν νογιέται», γράφει ο εξαιρετικός Δ. Βασιλειάδης στο βιβλίο του Το Κρητικό σπίτι. Αμέτρητα φαράγγια διαθέτει η οροσειρά των Αστερουσίων, από τα οποία έξι τουλάχιστον μπορούν άνετα να περπατηθούν. Νοτιότερα της Οδηγήτριας χαμηλώνει ο χωματόδρομος για το Αγιοφάραγγο. Τόπος ιερός από την αρχαιότητα, στην κοίτη του υπήρχε ιερό του Ασκληπιού αλλά και μινωικός τάφος. Ξεπεζεύεις, παίρνεις όλες τις απαραίτητες προμήθειες και ξεκινάς το ευκολοδιάβατο μονοπάτι. Τοπίο ασκητικό, γεμάτο με σπηλιές και τις ανεξάντλητες μορφές των βράχων, κερδίζει και τον απαιτητικότερο περιπατητή. Σε κάθε σου βήμα, αλλάζει η προοπτική, αλλάζουν και οι μορφές: αρχάγγελοι και δαίμονες, στόματα που κρύβουν ναΐσκους, φως που μετεωρίζεται, σκιές που στερεώνουν μορφές αγίων… Μια γιγάντια σπηλιά σαν τεράστιο αυτί αφουγκράζεται την ενέργεια του τόπου ενώ μικροί και μεγάλοι εξερευνούν το εσωτερικό της. Αναρριχητές σκαρφαλώνουν στους κάθετους απότομους βράχους. Αδύναμος πάντα ο άνθρωπος μπροστά στο μεγαλείο της φύσης, βάλθηκε να την τιθασεύσει. Στο ξάνοιγμα του φαραγγιού κτισμένη σε σπηλιά από το 14ο αιώνα, η εκκλησία του Αγίου Αντωνίου υπήρξε κέντρο του ερημητισμού της περιοχής. Αστείρευτος ο νους του ανθρώπου επινοεί απίστευτους θρύλους και ιστορίες. Πως το Αγιοφάραγγο κατοικείται ακόμη από υπεραιωνόβιους ασκητές που εμφανίζονται μόνο σε όσους επιθυμούν. Πως τις νύχτες έρχονται και λειτουργούν τον Άγιο Αντώνη...
Ένα παλιό πηγάδι αναδεύει πόσιμο νεράκι κι εσύ ψάχνεις για το Γουμενόσπηλιο, το εντυπωσιακό σπήλαιο με την κρυφή είσοδο, τόπο συγκέντρωσης των ασκητών απ’ όλα τα Αστερούσια. Η συνάντηση γινόταν μία φορά τον χρόνο, τη Λαμπρή. Τριακόσιες πέτρες υπήρχαν γύρω γύρω, μία για κάθε μοναχό, κι αν κάποιος απουσίαζε, σήμαινε ότι έχει κοιμηθεί ...
Μια σπείρα ενέργειας, λαβύρινθος γύρω από μια ελιά – αναλογίζεσαι τον θρύλο που θέλει καθένα από τα μοναχικά τούτα δέντρα να ’ναι και η ψυχή ενός μοναχού που κοιμήθηκε εδώ... Δέος αλλά και μια ενέργεια που σε σηκώνει ψηλά. Η έξοδος φέρνει σε μία απ’ τις πιο μαγευτικές παραλίες της Κρήτης και μοιάζει λυτρωτική. Γιγάντια τα βράχια που την περιβάλλουν, προστάτες απ’ τον αέρα και τον ήλιο. Θαλασσινές σπηλιές, καθάρια, κρυστάλλινα νερά, βάπτισμα και κάθαρση για τους δεκάδες περιπατητές. Ορατό ως το μεσημέρι, το μυστικό σπηλαιοβάραθρο του Βουρβουλίτη κρύβεται στο ύψωμα αριστερά πριν την ακτή. Ένα φυσικό χάσμα που επικοινωνεί με τη θάλασσα σαν λιμνούλα περιτριγυρισμένη από κοφτερά, κατακόρυφα βράχια. Αν ανέβεις με πολλή προσοχή, η πανοραμική θέα στην παραλία και η αποκάλυψή του σε καθηλώνουν.
Ατμόσφαιρα υποβλητική, τοπίο επιβλητικό και άγριο. Δυτικά, το φαράγγι του Μάρτσαλου έχει τη δυσκολία του να το διασχίσεις, όμως είναι κι αυτό ένα από τα ωραιότερα του νότου. Ο χωματόδρομος σε φέρνει 15 λεπτά από την Παναγιά, έναν σπηλαιώδη ναό που λέγεται ότι υπάρχει εδώ από την εποχή των πρώτων χριστιανικών διωγμών. Στα γύρω βράχια, τα κελιά των ερημιτών, μα και ίχνη αρχαίου ναού… Ένα φυσικό άνοιγμα στην κορφή, απ’ όπου κρέμεται ο πολυέλαιος, διαχέει το φως στο εσωτερικό της κωνικής σπηλιάς η οποία παραπέμπει σε μινωικό τάφο.

Αριζόνα στο κύμα

Πελώριος ο βράχος – φύλακας της πορείας μας. Απ’ το χωριό της Βασιλικής ξεκινά η διαδρομή για το φαράγγι της Τρυπητής, που είναι από τις πιο όμορφες της Κρήτης. Γρήγορα βαθαίνουμε ανάμεσα από γριές ελιές, βελανιδιές και πρίνους. Μόλις εισχωρούμε, βλέπουμε το εντυπωσιακό φαράγγι το οποίο διασχίζεται ολόκληρο με το αυτοκίνητο, αν και στο πιο στενό του πέρασμα ίσα που χωρά. Γιγάντια τα βράχια σε φέρνουν στην ομώνυμη αχανή ακτή με τα γκρίζα βότσαλα και τα μεγάλα αρμυρίκια που κοσκινίζουν τον ήλιο. Αραγμένα τροχόσπιτα και δυο ταβέρνες με σπιτικό φαγάκι. Οι μεγάλες σπηλιές στη δυτική άκρη χαρίζουν το όνομά τους στην παραλία και τα βράχια τους είναι ιδανικά για βουτιές…
Μια σιμώνεις στη θάλασσα, μια πλησιάζεις του βουνού. Δυτικότερα, προς Λέντα, αποκαλύπτεται ακόμα μία δύσκολη μα πανέμορφη διαδρομή των Αστερουσίων. Αριζόνα πλάι στο κύμα δεν θα ξαναβρείς. Ανεβαίνοντας, το μέταλλο πρασινίζει τα βράχια. Κοκκινόχωμα και κίτρινο του καδμίου αγιογραφούν το βουνό. Από ψηλά αγναντεύεις τον Τράφουλα, ένα σύντομο, έντονα κατηφορικό φαράγγι που διασχίζεις σε 10 λεπτά φτάνοντας στην ομώνυμη παραλία. Από μακριά η εικόνα του Λέντα στο δείλι, παραμύθι στο λιόγερμα – λιοντάρι κι ελέφαντας σε μια σιωπηλή παράσταση σκιών... Αρκετά γνωστός τουριστικός προορισμός από τη δεκαετία του ’70, υπήρξε μινωικός τόπος λατρείας και διέθετε μαντείο και φημισμένο ασκληπιείο με ιαματικά λουτρά. Ο μικρός αρχαιολογικός χώρος είναι επισκέψιμος για το κοινό.

Άστρα και ουσία

Γυμνό σχεδόν, χαρακωμένο το βουνό δημιουργεί αντίθεση με τον εύφορο κάμπο της Μεσσαράς και τον Ψηλορείτη στο φόντο. Καθώς ανεβαίνεις από τη Βαγιονιά, περνάς τη χρονοπύλη και νιώθεις πως διακτινίζεσαι. Με το που φτάνεις στο διάσελο, κέρασμα η θέα στην απεραντοσύνη του Λιβυκού. Καπετανιανά… 800 μέτρα υψόμετρο, μα θαρρείς πως είσαι στην πλάτη του Θεού. Βράχος, χώμα, πάνοπλη θάλασσα κι εσύ χαμένος μες στην ασύλληπτη τελειότητα του τοπίου. Εδώ μπορείς να γενείς τα πάντα, να ονειρευτείς τον καλύτερο εαυτό σου. Πάνω απ’ το κεφάλι σου η κορυφή του Κόφινα, στα 1.231 μ. υψόμετρο, καθηλώνει το βλέμμα. Κοφίνι γυρισμένο ανάποδα, φιλοξένησε κάποτε το υψηλότερο ιερό της μινωικής Κρήτης. Στην κορφή σήμερα είναι χτισμένο το εκκλησάκι του Τιμίου Σταυρού, που γιορτάζει στις 14 Σεπτέμβρη. Πιστοί από τα γύρω χωριά ανεβαίνουν παραμονές της γιορτής στον Κόφινα και συλλέγουν τα θεραπευτικά «ιερά μήλα», όπως αποκαλούν τους καρπούς από τα τρία δεντράκια (σορβιές) που φυτρώνουν στην κορφή… Ένα λατρευτικό έθιμο με ρίζες από την εποχή των Μινωιτών.
Μικρός μα αυθεντικότατος ο Άνω οικισμός του χωριού, προσφέρει συγκλονιστική θέα στον Κόφινα και στο Λιβυκό. Στενά σοκάκια, αυλές με ολοζώντανα λουλούδια και οι πιο φιλόξενοι κάτοικοι του νησιού. Η υπέροχη Λενιώ μάς καλωσορίζει με ρακές. «Ε, μα να σας εψήσω ένα σφουγγάτο. Εκειά κάτω που πάτε θάναι δύσκολα... Να φάτε πρώτα!» Μπρούσκο σπιτικό κρασάκι κι ανθός αλατιού μαζεμένος από τις αλυκές του Αϊ-Γιάννη. Δύσκολα τα μέρη τούτα, για να ζήσεις εδώ, πρέπει να ’σαι «κατεχάρης». Να γνωρίζεις να καλλιεργείς, να μαζεύεις το αλάτι, να ξεδιαλέγεις χόρτα. Ο νους καθαρός σαν τον αέρα, γερή η καρδιά σαν το βουνό, ένστικτο κι αισθήσεις οξυμένα. Όπως ο τόπος κι ο άνθρωπος: η Λενιώ κι ο Μανόλης. Με ομορφιά, φροντίδα κι αγάπη ανεξάντλητη. Πόσες φορές στρώσαμε να κοιμηθούμε στην ταράτσα σκεπασμένοι βαριές κουβέρτες. Κλείνοντας στο τελευταίο βλέμμα μας τ’ άστρα, και στο πρώτο την πιο όμορφη θάλασσα που ταξιδέψαμε…
Τα πετρόχτιστα σπιτάκια των Κάτω Καπετανιανών αγναντεύουν ήσυχα τα πελάγη. Τα περισσότερα ανήκουν στη «Θαλόρη», τον παραδοσιακό ξενώνα που φτιάχτηκε αναπαλαιώνοντας κάποια σπίτια του χωριού. Τριάντα ψυχές ζουν σήμερα μόνιμα στ’ απομονωμένο χωριουδάκι στα ψηλά. Λίγο ο προσεγμένος ξενώνας και η εντυπωσιακή πισίνα του στο χείλος του γκρεμού, λίγο το σπίτι του Θάνου Μικρούτσικου και οι διάσημοι ηθοποιοί που παραθερίζουν εδώ τα καλοκαίρια, το «μπαλκόνι των Αστερουσίων» μοιάζει να ανασταίνεται. «Καλά που έγιναν όλα αυτά κι ασχολήθηκαν λιγάκι και μ’ εμάς… Πλακόστρωσαν, μας έβαλαν και φώτα!» θα μας πει η Λενιώ. Παράδεισος των αναρριχητών, στα βράχια που απλώνονται απ’ το χωριό ως την ακτογραμμή έχουν ανοιχτεί πολυάριθμες διαδρομές, κάθε βαθμού δυσκολίας.

Αθέατος κόσμος

Προσανατολισμός σου το πέλαγος, πυξίδα σου το δέντρο που λύγισε ο βοριάς… Η κάθοδος στον Άγιο Γιάννη είναι δύσκολη μα εντυπωσιακή. Θέα ανεμπόδιστη από ανατολή ως δύση, δέντρα κρεμασμένα στον γκρεμό, κι όσο κατηφορίζεις τόσο ψηλότερα νομίζεις πως είσαι! Το εκκλησάκι του Αγίου Ιωάννη χτίστηκε πάνω στα κοιλώματα του βράχου και είναι το μόνο στην Κρήτη που διαθέτει τοιχογραφίες και στο εξωτερικό του. Από εδώ ξεκινά και το μονοπάτι που κινείται παράλληλα με την ακτή για να σε φέρει ως τη σπηλιά του Άγιου Αντώνη και την περίφημη Μονή Κουδουμά. «Στους Αγιούς», έλεγαν χαρακτηριστικά παλιότερα, αναφερόμενοι σε όλη αυτή την περιοχή. Διόλου τυχαία, αφού εδώ ασκήτεψαν αρκετοί άγιοι της χριστιανοσύνης, ανάμεσά τους και ο άγιος Κοσμάς ο Ερημίτης.
Το μονοπάτι σε φέρνει σύντομα στη σμαραγδένια παραλία του Ελυγιά. Σε περνά από σπηλιές, ναυαγισμένα πλοία και τους περίφημους «αλατσάδες» των Αστερουσίων. Νεαρά πευκοδάση αντανακλούν τις ηλιαχτίδες. Μετέωροι οι βράχοι σε σκεπάζουν. Μικρό και μεγάλο Αγαδικό – βραχώδεις κολπίσκοι σε καλούν καθώς ποντοπόρα πλοία διασχίζουν τον ορίζοντα… Προσπερνώντας τη διακλάδωση για τη Μονή Κουδουμά σύντομα αγναντεύεις από μακριά την απόκρημνη βραχώδη πλαγιά. Μέσα της η θεόρατη σπηλιά – μήτρα της αγιοσύνης. Το ερημητήριο είναι αφιερωμένο στον άγιο Αντώνιο, που έζησε στην Αίγυπτο τον 4ο αιώνα, και υπήρξε πρώτος διδάξας του ασκητισμού. Στο εσωτερικό του είναι χτισμένο το εκκλησάκι και πίσω του ακριβώς τρεις στέρνες συλλέγουν το νερό απ’ τους σταλακτίτες. Αγίασμα το λέει η παράδοση που του αποδίδει θεραπευτικές ιδιότητες… Με έναν μικρό φακό και λίγο θάρρος φτάνεις ως το βάθος της σπηλιάς. Με ένα κερί φωτίζεις τα σκοτάδια του νου. Δέος για τα ιερά και τα ανθρώπινα, αποστομωτική η θέα, δεκάδες πουλιά στο φευγιό της μέρας… Η επιστροφή κατά το λιόγερμα είναι μαγική. Σαν να ρίζωσε η Πίνδος πάνω απ΄ την Καλντέρα για να γκρεμιστούν και οι δυο μαζί στο Λιβυκό…

Τόπος αλλού

Ασήμι στα λιόφυλλα, χρυσάφι στα κληματόφυλλα. Από τις Στέρνες ξεκινά ν’ ανηφορίζει ο χωματόδρομος για τη μονή Κουδουμά. Δεκάδες όρνεα στον βράχο αφήνονται τ’ ανέμου αναζητώντας τον Προμηθέα. Μα εδώ λεύτερος κυνηγάς τη μοίρα σου – κανένας κυρίαρχος θεός δεν σε αλυσοδένει. Πλησιάζοντας την κορφή του Κόφινα, η ομίχλη ολοένα και πυκνώνει. Τοπίο Αγγελοπουλικό. Πιάνει η κατηφοριά κι ο αέρας-χύτης διαλύει τα νέφη, λιγώνει τον φόβο κι αποκαλύπτει την απεραντοσύνη του πελάγους. Γέρικοι κορμοί, σκυμμένοι απ’ τον βοριά, πηγαία έργα τέχνης υποκλίνονται στο Λιβυκό...
Σε κάθε στροφή η ομορφιά δυναμώνει. Ανατολικά αγναντεύεις τα δαντελένια γκρέμια. Ο κεραυνός του Δία χαρακώνει τη γη. Δρόμος και οιωνός πάνω απ’ τον οικισμό στις Τρεις Εκκλησιές. Δεκαπέντε χιλιόμετρα απολαυστικού πευκοδάσους ως τη θαλασσινή Μονή που αποτέλεσε μοναστικό επίκεντρο της Κρήτης. Κουδουμάς λεγόταν παλιότερα ολόκληρη η περιοχή που τις ακτές της ζώνουν θρυλικές σπηλιές – ερημητήρια των «αββάδων» όπως λέγονταν παλιά οι ερημίτες. Οι όσιοι Ευμένιος και Παρθένιος, που τον 19ο αιώνα ασκήτεψαν στο γειτονικό Αββακόσπηλιο,στο Μάρτσαλο και στο σπήλαιο του Αγίου Αντώνη, κατέφυγαν στο σπηλιάρι που πλέον βρίσκεται εντός του ναού, επανιδρύοντας το μοναστήρι. Ήρεμο και περιποιημένο, κατοικείται σήμερα από πολλούς μοναχούς και παρά τον κακοτράχαλο δρόμο, δέχεται καθημερινά δεκάδες επισκέπτες. Της Παναγιάς έρχονται αποβραδίς προσκυνητές, πεζοπορώντας απ’ τα Καπετανιανά ή οδηγώντας απ’ τα γύρω χωριά. Διαμορφωμένα κελιά λειτουργούν ως ξενώνες όπου μπορείς να φιλοξενηθείς.

Μπροστά στη μονή απλώνεται η βοτσαλωτή παραλία με τις δυο ευρύχωρες κι εντυπωσιακές σπηλιές στα δυτικά της. Αναπαύεις λίγο το κορμί και μαζεύεις τη σκέψη, που ακόμη κλωθογυρίζει στην εκπληκτική διαδρομή. Ανηφοριά πίσω για την κορφή του Κόφινα. Στη θυμωμένη ομίχλη, ο ήλιος γίνεται σελήνη. Βουνό μυστήριο, ουράνιο, ιερό – πιστεύεις δεν πιστεύεις, στα Αστερούσια συνομιλείς με τον θεό. Εσύ ανεβαίνεις κι εκείνος χαμήλωσε να τον συναντήσεις...

Προδιαγραφές

  • Πληροφορίες:

    Στις δυτικές παρυφές των Αστερουσίων, το παραδοσιακό χωριουδάκι του Σίβα προσφέρεται για καφέ στην πλατεία και βόλτες στα στενά με τα πέτρινα σπίτια.
    Αγαπημένο το Καμηλάρι με τα περιποιημένα καφενεία στα πολύχρωμα σοκάκια να προσφέρουν ρακί με κρητικό μεζέ. Γνωστό για το καλλιτεχνικό του πνεύμα, όλο και κάτι θα πετύχεις εδώ. Μια έκθεση ζωγραφικής κι άλλη μια φωτογραφίας, μια μουσική βραδιά, μια παράσταση...
    Στον γειτονικό μικροσκοπικό Κουσσέ ξετρυπώσαμε ένα μαγαζάκι με λογής λογής μπαχάρια, τσάγια και βοτάνια από ολόκληρο τον κόσμο αλλά και μοναδικά μείγματα μπαχαρικών, αποτέλεσμα πολλών δοκιμών κι εμπειρίας. Οι μυρωδιές του κόσμου στο «Βότανο» (www.botano.gr), ένα ονειρικό μπαχαράδικο με το μικρό μπαλκονάκι του να μας κερνά τσάι με θέα…
    Ευχαριστούμε για τη φιλοξενία τον Δημήτρη Παπαδάκη και το Alia beach suites στην παραλία του Κόκκινου Πύργου. Άνετη και πολυτελής διαμονή στα δύο ανεξάρτητα διαμερίσματα πλάι στο κύμα. Λιτά και υπερσύγχρονα, οι βεράντες τους προσφέρουν την απόλυτη θέα στη δύση. Τηλ.: 6945 900156, e-mail:

    Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
    , www.alia-beach.com

Χάρτης