Δρακόλιμνη Τύμφης

Η πριγκίπισσα των λιμνών

  • Γιάννης Κοφινάς
  • Γιάννης Κοφινάς
Βεράντα με λίμνη. Μόνο με αυτόν τον τρόπο θα μπορούσε να χαρακτηρίσει κάποιος την απόκρημνη τοποθεσία της Δρακόλιμνης της Τύμφης. Μπροστά και στα ψηλά στέκεται αγέρωχα η κάθετη ορθοπλαγιά της Γκαμήλας. Χαμηλά διακλαδίζεται μέσα στη χαράδρα του το αγριότερο ποτάμι της Ελλάδας, ο θρυλικός Αώος. Κι εσύ εκεί ανάμεσα, να αγναντεύεις μέσα από το καθρέφτισμα της λίμνης, με διαύγεια πέρα από κάθε φαντασία, τις υπέροχες ανάγλυφες βουνοκορφές και τον καταγάλανο ουρανό. Είναι τόση η ομορφιά, που θες να ζητωκραυγάζεις για την τύχη σου να βρεθείς εδώ και να την απολαμβάνεις…

Η ανάβαση στη Δρακόλιμνη (ή Δρακολίμνη) της Τύμφης αποτελεί –όχι άδικα– έναν από τους πιο πολυσυζητημένους ορειβατικούς προορισμούς. Το βουνό, που βρίσκεται στη 6η θέση σε υψόμετρο στην κατάταξη των ελληνικών ορεινών όγκων, με υψηλότερη κορφή την Γκαμήλα (2.496 μ.), προσφέρεται για περιπέτεια και εξερεύνηση σπάνιων επίγειων αλλά και… υπόγειων αξιών. Το φαράγγι του Βίκου, που ξεπερνά σε πολλά σημεία τα 1.000 μ. βάθος, και το βάραθρο της Προβατίνας στην κορυφή της Αστράκας, με το εντυπωσιακό μονοκόμματο βάθος που φτάνει τα 400 μ., θεωρούνται μοναδικά στον κόσμο. Τα σημαντικά αυτά γεωλογικά δώρα δημιούργησε η διαχρονική και μακραίωνη διαλυσιγενής πορεία των νερών. Η δράση των παγετώνων επέφερε και αυτή τα αποτελέσματά της συντελώντας στον σχηματισμό και της Δρακόλιμνης. Σύμφωνα με μια λαϊκή παράδοση, στη Δρακόλιμνη του Σμόλικα και σε εκείνη της Τύμφης ζούσαν δύο δράκοι. Οι δράκοι είχαν έχθρα μεταξύ τους και κάθε φορά που αγρίευαν, πετούσαν πέτρες ο ένας στον άλλο. Ο μύθος εξηγεί, σύμφωνα με τους ντόπιους, γιατί οι όχθες της Δρακόλιμνης του Σμόλικα έχουν άσπρο χρώμα με διάσπαρτες μαύρες πέτρες, ενώ οι όχθες της λίμνης της Τύμφης έχουν μαύρο χρώμα με διάσπαρτες λευκές πέτρες. Ωστόσο, είναι σύνηθες φαινόμενο σε αρκετές περιοχές να συνυπάρχουν το ασβεστολιθικά με τα οφιολιθικά πετρώματα. Απομένει όμως ακόμη ένας «δράκος» που πρέπει κανείς να νικήσει προκειμένου να απολαύσει από κοντά το μοναδικό αλπικό τοπίο της Δρακόλιμνης: αυτός της πολύωρης κι επίπονης ανάβασης…

Ανάβαση

Η πρόσβαση στη Δρακόλιμνη της Τύμφης γίνεται μέσω μονοπατιού που ξεκινά από το Μικρό Πάπιγκο, στα 1.115 μέτρα. Η αρχική πορεία είναι μέσα σε σκιερό δάσος με ποικιλία φυλλοβόλου βλάστησης και όψιμων λουλουδιών. Νερό για τον εφοδιασμό μας υπάρχει και σε πέτρινη πηγή κατά την έξοδο του χωριού, στο ξεκίνημα της πορείας. Μετά το δάσος, η βλάστηση χαμηλώνει και στη συνέχεια ανερχόμαστε στο γυμνό αλπικό τοπίο με θέα το Μικρό Πάπιγκο πίσω μας. Μπορούμε να εκμεταλλευτούμε τη σκιά των τελευταίων δέντρων για ένα πεντάλεπτο διάλειμμα, που αποδεικνύεται αρκετά χρήσιμο για τον οργανισμό μας και τις βασικές του ανάγκες. Δεξιά, ξεχωρίζουν πλέον οι επιβλητικοί Πύργοι της Αστράκας. Μια εικόνα που χαράσσεται βαθιά στη μνήμη και την ψυχή του επισκέπτη… Να αντικρίζεις τους γιγάντιους ορεινούς όγκους μετέωρους, να ξεπροβάλλουν στα ουράνια, στεφανωμένοι με νέφη και με το Μικρό Πάπιγκο στη βάση τους – ένα μικρό κόσμημα ανθρώπινης δημιουργίας, που φαντάζει ταυτόχρονα ασήμαντο και πανέμορφο μπροστά στην απεραντοσύνη του βουνίσιου μεγαλείου. Το τοπίο της διαδρομής είναι ανοιχτό μπροστά και πίσω μας, αφού εξελίσσεται σε μια επιμήκη ανοιχτή λάκα, γι’ αυτό σύντομα, καθώς συνεχίζουμε την ανάβαση, θα δούμε να προβάλλει σαν βιγλάτορας της περιοχής το καταφύγιο: πραγματικός φάρος της ορεινής μας διαδρομής και μια μεγάλη ανάσα για όσους δεν έχουν πολύ καλή φυσική κατάσταση και ίσως κουραστούν σύντομα. Ο Γιώργος, υπεύθυνος του καταφυγίου και έμπειρος ορειβάτης, προσφέρει τις υπηρεσίες του τα τελευταία χρόνια στους οδοιπόρους. Στο ανοιχτό αυτό τοπίο διακρίνονται από μακριά οι γαλάζιοι φανταχτεροί ανθοί της Gentiana cruciata, η οποία διακρίνεται μοναχική στο αλπικό τοπίο και ξεχωρίζει από τα άλλα τοπικά φυτά από το μέγεθος, την τρυφεράδα των φύλλων και των βλαστών της. Πριν από το καταφύγιο, αφού μας σκεπάζει πλέον η μεγάλη και δεύτερη σε ύψος κορφή της Αστράκας, κάποια σκληρή γεωλογική πλάκα διοχετεύει στην επιφάνεια τα νερά των σωθικών της σε μια πέτρινη ζαγορίτικη κρυστάλλινη πηγή. Εξαγνισμός το νερό της, με τις αρχικές αποβολές των τοξινών του σώματός μας. Ευκαιρία για μια δεύτερη μικρή στάση. Εκεί θα ανταμώσουμε την πινακίδα δύο διαδρομών. Συνέχεια μπροστά για το Καταφύγιο, τη Δρακόλιμνη και την κορφή της Γκαμήλας, δεξιά για την κατάκτηση της Αστράκας με μικρή διακλάδωση για το στόμιο της Προβατίνας – ένα μονοκόμματο βάραθρο με παγκόσμια κατάταξη βάθους και μεγάλη φήμη για τους επίδοξους και μυημένους της σπηλαιολογίας. Σε λίγο η απόσταση για το καταφύγιο μικραίνει αρκετά, κι εκείνο ορθώνεται μπροστά μας επάνω στο διάσελο, στην κορυφή της πλαγιάς. Από το σημείο αυτό αγναντεύουμε τη διαδρομή που αφήσαμε πίσω μας: το Μικρό Πάπιγκο με τα λευκά και περίτεχνα σπίτια του να ξεχωρίζει χωμένο στην πυκνή βλάστηση, και στο βάθος ο Γράμμος με τις κορφές του να χαμηλώνει από το υψόμετρο των 1.950 μέτρων όπου βρισκόμαστε. Φτάνοντας όμως στο τέλος της διαδρομής, μια πραγματική έκπληξη μας περιμένει. Μπροστά από το καταφύγιο, το βουνό κόβεται μαχαίρι και αντικρίζουμε μια θέα που σε αφήνει άφωνο: 200 μέτρα πιο χαμηλά μια εποχική λίμνη, η μεγάλη Λάκκα του Τσουμάνη, και στο βάθος η ψηλότερη κορφή της Τύμφης, η Γκαμήλα, να δεσπόζει ανάμεσα στα σύννεφα. Η εκπληκτική θέα σε συνδυασμό με τη δυνατότητα διαμονής δίνει μια ιδιαίτερη αίγλη στο καταφύγιο και πολλοί το επιλέγουν γι’ αυτό τον λόγο ως στάση-ορμητήριο για τους κοντινούς ορειβατικούς προορισμούς. Από εδώ ξεκινά και το ευκρινές μονοπάτι που οδηγεί στην περιβόητη Δρακόλιμνη. Έχουμε ακόμα μιάμιση ώρα διαδρομή. Κατηφορική πορεία με ομαλή τραβέρσα μάς οδηγεί αρχικά στη Λάκκα του Τσουμάνη. Τα καλοκαίρια, γύρω από τα νερά της αβαθούς λίμνης εμφανίζεται η έντονη πρασινάδα του μικρού υγροβιότοπου. Συχνά βρίσκουμε εδώ άλογα να βόσκουν και να ποτίζονται στολίζοντας ακόμη περισσότερο το τοπίο με τη χάρη και την ομορφιά τους. Συνεχίζουμε την ανάβαση και πάλι και όταν το διάσελο χαλαρώνει την ανηφορική πορεία μας, αντικρίζουμε τη Δρακόλιμνη με την κορυφή της Τύμφης να καθρεφτίζεται στα βαθυγάλαζα νερά της... Αρκετοί επισκέπτες χαλαρώνουν ξαπλώνοντας στο δροσερό χορτάρι του αλπικού λιβαδιού για να ξεκουραστούν, άλλοι συνεχίζουν τον περίγυρο της λίμνης χωρίς να τη χορταίνουν και άλλοι κάνουν την ομορφότερη των επιλογών: ανεβαίνουν στον λόφο αριστερά της και την απολαμβάνουν μαζί με το τοπίο, στο οποίο επιβάλλονται οι κορφές των «αντιμαχόμενων δράκων», της Τύμφης και του Σμόλικα, απέναντι. Το ξάπλωμα στο αλπικό λιβάδι, με τα αμέτρητα γαλάζια μενεξεδάκια να γεμίζουν τα πνευμόνια μας με το γλυκύτατο άρωμά τους, και το χάδι του ήλιου στο μεγάλο αυτό υψόμετρο είναι για όσους φτάσουν ως εδώ ανεκτίμητη ανταμοιβή. 

Να αντικρίζεις τους γιγάντιους ορεινούς όγκους μετέωρους, να ξεπροβάλλουν στα ουράνια στεφανωμένοι με νέφη και με το Μικρό Πάπιγκο στη βάση τους, ένα κόσμημα ανθρώπινης δημιουργίας, να φαντάζει ταυτόχρονα ασήμαντο και πανέμορφο μπροστά στην απεραντοσύνη του βουνίσιου μεγαλείου.

Οι πύργοι της Αστράκας στη δασωμένη διαδρομή μετά το Μικρό Πάπιγκο
Μικρό Πάπιγκο
Η σπάνια Aquilegia nigricans, σε νέα θέση εύρεσης, στα δάση κάτω από τη Δρακόλιμνη
Λάκκα του Τσουμάνη και η τελική ανάβαση για τη Δρακόλιμνη
Carlina acanthifolia
Στο Καταφύγιο Αστράκας.
Τα ζώα απολαμβάνουν τη βοσκή τους στη Λάκκα του Τσουμάνη

Το μοναδικό γυμνό τοπίο με τα καταπράσινα αλπικά λιβάδια και τις εντυπωσιακές κορυφές αποτελεί αναμφισβήτητα ένα από τα μαγευτικότερα της χώρας.

Η ορνιθοπανίδα της περιοχής αποτελείται από σπάνια αρπακτικά αλλά και μικροπούλια των ψηλών κορφών. Θα δεις να πετούν χρυσαετοί, φιδαετοί, γερακίνες, πετρίτες, χρυσογέρακες, καθώς και σπάνια είδη από τσίχλες και κότσυφες που ζουν σε αλπικές θερμοκρασίες. Στα αστραφτερά κρυστάλλινα νερά της Δρακόλιμνης, που συνεχώς ανανεώνονται, οι ακτίνες του ήλιου μπλέκονται με τα επιπλέοντα φύλλα ενός σπάνιου φυτού που μοιάζει με τις θαλασσινές ποσειδωνίες (τα φύκια της θάλασσας). Είναι το Sparganium angustifolium, που ευδοκιμεί στη χώρα μας αποκλειστικά εδώ στη Δρακόλιμνη και άλλα δύο σημεία της Βόρειας Ελλάδας, γι’ αυτό είναι χαρακτηρισμένο ως τρωτό της ελληνικής χλωρίδας στο Βιβλίο των Ερυθρών Δεδομένων. Σε αυτό βρίσκουν την ευκαιρία να κρύβονται οι αλπικοί τρίτωνες, τα δρακόμορφα προϊστορικά πλασματάκια που ζουν αποκλειστικά σε αλπικά υψόμετρα, και όταν μας δουν, τρομάζουν! Στον λόφο γύρω από τη Δρακόλιμνη παρατηρήθηκε ένα μικρό φυτό με λευκά άνθη, που τα φύλλα του έμοιαζαν άγνωστα με τα συνήθη δεδομένα. Είχε μόλις δύο άνθη να προβάλει, που ήταν τα τελευταία για την εποχή. Είναι η ενδημική Minuartia pseudosaxifraga αυτής της περιοχής και της συνοριακής Μερόπης, που ανήκουν στη βοτανική περιοχή της Βόρειας Πίνδου και μάλιστα με ανάπτυξη των μικρών πληθυσμών της στα 1.600-2.300 μ. Στις κορφές Επάνω Αρρένες του Γράμμου, Σημείο του Ασκίου, Αστράκα και Γκαμήλα εδώ της Τύμφης βρίσκεται σε απερίγραπτες πανοραμικές θέσεις το μικρό ενδημικό του Βιβλίου Ερυθρών Δεδομένων Prometheum tymphaeum (Προμηθέας της Τύμφης), που είναι χαρακτηρισμένο ως τρωτό. Πολλά ακόμη σπάνια και ενδημικά λουλούδια της Πίνδου ανθίζουν εδώ κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, προσελκύοντας δεκάδες βοτανολόγους κάθε χρόνο. Είναι συχνό άλλωστε το φαινόμενο, την εποχή του καλοκαιριού να συναντάμε στο καταφύγιο συντροφιές ακόμη και από το εξωτερικό με περιβαλλοντικά ενδιαφέροντα. Άλλοι ασχολούνται με τη σπάνια ενδημική χλωρίδα της περιοχής, άλλοι με τα βαθύτατα βάραθρα της αθλητικής σπηλαιολογίας, αρκετοί με την πανίδα, τα έντομα, τις πεταλούδες κ.λπ. Καθόλου σπάνια συναντάς επίσης και άτομα που απολαμβάνουν την ιδιαιτερότητα των αλπικών διακοπών στο καταφύγιο. Ξεκουράζονται μερικές ημέρες απολαμβάνοντας το τοπίο, τις υπηρεσίες και τις τοπικές διαδρομές και αναβάσεις, που προσφέρουν πλήρη αποτοξίνωση σε διαφορετικές συνθήκες και προπαντός χαμηλότερους δείκτες θερμοκρασιών σε σχέση με τις παραθαλάσσιες επιλογές. Ξεκούραστοι πλέον και ολόγεμοι με τις απερίγραπτες εικόνες που ρουφήξαμε στην ανάβαση αυτή, επιστρέφουμε κατηφορικά και με λίγη ανάβαση για ζέσταμα στο καταφύγιο, και απομένει η υπόλοιπη κατηφορική πορεία μέχρι το Μικρό Πάπιγκο. Οι περισσότεροι πεζοπόροι διανύουν την κατάβαση κατά το ήμισυ του χρόνου της ανάβασης. Μετά από ένα πανέμορφο ηλιοβασίλεμα με τον κατακόκκινο δίσκο να κρύβεται πίσω από τον Γράμμο, κατέβηκα στο Πάπιγκο, με χρήση φακού, όπου πρόλαβα ένα δροσερό παγωτό με την τελευταία παρέα να πίνει σε ένα καφενείο τα τσιπουράκια της. Η απόλαυση όμως της αλπικής και ήρεμης αστροφεγγιάς με διανυκτέρευση στο καταφύγιο δεν περιγράφεται. Όμοια και η απεραντοσύνη κατά την ανατολή με τη σχετική υγρασία της ατμόσφαιρας να ξαποσταίνει σε κάμπους και πλαγιές. Όσο θυμάμαι μάλιστα το ολόγιομο φεγγάρι να καθρεφτίζεται στα νερά της αντίπερα Δρακόλιμνης του Σμόλικα και την ανατολή από τα 2.637 μέτρα της κορφής του, το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να υποσχεθώ σύντομη επιστροφή στην… πριγκίπισσα των λιμνών με το γυμνό τοπίο, τα καταπράσινα αλπικά λιβάδια και τις εντυπωσιακές κορυφές, που αποτελεί αναμφισβήτητα ένα από τα μαγευτικότερα μέρη της χώρας.

Χρήσιμες πληροφορίες

Η πορεία μέχρι το καταφύγιο της Αστράκας στα 1.950 μέτρα χρειάζεται περίπου τρεις ώρες, αφού με σταθερή ορειβατική ανάβαση καλύπτονται 300 μέτρα υψομετρικής διαφοράς ανά ώρα. Στη συνέχεια, για την κατάβαση στην εποχιακή λίμνη Τσουμάνη και από εκεί για την ανάβαση στη Δρακόλιμνη, στα 2.050 μέτρα, χρειάζεται ακόμη μιάμιση ώρα πορείας. Η επιστροφή στο χωριό απαιτεί λιγότερο χρόνο λόγω κατωφέρειας, οπότε η συνολική διαδρομή είναι εφικτή με μονοήμερη επιλογή. Η καλύτερη επιλογή, όταν συζητάμε για καλοκαιρινή εποχή, είναι να γίνει η ανάβαση απογευματινές ώρες με τα απόσκια των Πύργων της Αστράκας, το ηλιοβασίλεμα από το διάσελο του καταφυγίου, τις γαστρονομικές απολαύσεις του και διανυκτέρευση κάτω από τον καθαρό έναστρο ουρανό. Πρωινή ανατολή με την απεραντοσύνη του αλπικού τοπίου κι έπειτα χαλαρή απολαυστική ανάβαση στη Δρακόλιμνη. Επιστροφή για γεύμα στο καταφύγιο και κάθοδος πάλι με τα απόσκια του μαγευτικού ορεινού όγκου. Φεύγοντας από το χωριό υπάρχει πέτρινη πηγή με δροσερό νερό για τον εφοδιασμό παγουριού ενάμισι λίτρου, που είναι το βασικότερο μέλημά μας, αλλά δεν χρειάζεται να μας αγχώνει, αφού ψηλότερα υπάρχει και άλλη πηγή αλλά και η δυνατότητα προμήθειας νερού και από το καταφύγιο. Στις καλοκαιρινές αναβάσεις, στο μικρό μας σακίδιο χωρητικότητας μέχρι 40 λίτρων, είναι απαραίτητο ένα βασικό φαρμακείο, λίγη τροφή, αδιάβροχο για κάθε ενδεχόμενο του μικροκλίματος των βουνών αυτών με τις μικρές τοπικές και απρόβλεπτες βροχές ή τους τοπικούς ανέμους, φθινοπωρινό μπουφάν και χαρτομάντιλα. Απαραίτητο τόσο για την ανάβαση όσο και για την κατάβαση είναι το μπαστούνι, που ξεκουράζει το σώμα και το φέρνει σε ισορροπία προστατεύοντάς μας παράλληλα από παρεκκλίσεις και γλιστρήματα. Φυσική προστασία με καπέλο και γυαλιά για τον ήλιο, μακριά πουκαμίσα με σηκωμένο γιακά και γενικά ρουχισμός ανοικτών χρωμάτων είναι η καλύτερη επιλογή. Τέλος, ένα ελαφρύ φουλάρι για τον ιδρώτα και ορειβατικές καλοκαιρινές μπότες για να μη χτυπηθούν οι αστράγαλοι (ημιάκαμπτες για να μην κουραστούν τα πόδια από τα πετρώματα).

Οι ορθοπλαγιές της Γκαμήλας καθρεφτίζονται στα απάνεμα νερά της Δρακόλιμνης και με τα θροΐσματα μεταμορφώνονται σε νεράιδες, που χορεύουν στην υδάτινη αυτή πίστα.
Αστράκα από τη Δρακόλιμνη
Πεζοπόροι από το ύψωμα της Δρακόλιμνης απολαμβάνουν το τοπίο προς τον Σμόλικα.
Τα καφετιά αδιαπέραστα οφιολιθικά εδάφη συγκρατούν τα νερά σχηματίζοντας τη Δρακόλιμνη.
Με τις πρώτες ακτίνες της ανατολής στον δεύτερο θρόνο της χώρας, τον Σμόλικα, με φόντο την Τύμφη

Εγγραφή στο newsletter

Please enable the javascript to submit this form


0
Shares

Σας αρέσει το site μας?

Ακολουθήστε μας στα social και δεν θα το μετανιώσετε...

0
Shares