Ρεκόρ συμμετοχών και μια άφιξη από παντού

Φέτος, το Artemisio Mountain Running κατέγραψε ρεκόρ

συμμετοχών: περίπου 850 άνθρωποι έτρεξαν στις τέσσερις

διαδρομές του. Ένας αριθμός που μοιάζει σχεδόν αδιανόητος

— κι όμως συνέβη. «Η Καρυά και η δυτική Αργολίδα

ταξιδεύουν πλέον μακριά», θα μας πει λίγο αργότερα ο

Race Manager, Σωτήρης Δαμαλάς. «Από Κίνα, Σλοβενία,

Γαλλία, Γερμανία, νησιά του Αιγαίου, Κω, Κοζάνη, Γιάννενα,

Θεσσαλονίκη. Το Artemisio έχει πλέον κοινό που ταξιδεύει για

να βρεθεί εδώ». Η εικόνα της ημέρας ήταν χαρακτηριστική: τα

αυτοκίνητα παρκαρισμένα δύο ολόκληρα χιλιόμετρα πριν την

πλατεία· σειρές δρομέων και συνοδών να ανεβαίνουν με τα

πόδια το τελευταίο κομμάτι.

Οι εκκινήσεις ξεπλέκονταν η μία μέσα στην άλλη: πρώτα τα

26 χιλιόμετρα, το μεγάλο ταξίδι. έπειτα τα 12, η πιο σφιχτή,

τεχνική δοκιμασία. μετά η 5άρα, μια γιορτή όλων των ηλικιών.

και τέλος ο παιδικός αγώνας που γέμιζε τη μέρα με φωνές

και ενθουσιασμό. Το Αρτεμίσιο άνοιγε τρεις διαφορετικούς

δρόμους, αλλά είχε έναν κοινό τρόπο να μιλά: το χώμα του, οι

πέτρες, οι ρίζες, το λαχάνιασμα που γίνεται μουσική. Όποιος

έτρεξε εκείνη τη μέρα μοιράστηκε την ίδια γεωγραφία: το

πέτρινο ανάγλυφο που απαιτεί συγκέντρωση, τις ανηφόρες

που «φτιάχνουν χαρακτήρα», τις ράχες όπου το βλέμμα

ανοίγει και αφήνει τον νου να ανασάνει.

Ο αγώνας όμως δεν ήταν μόνο τοπίο και τεχνική. Ήταν

άνθρωποι — και φέτος ήταν πολλοί. Ο Σωτήρης Δαμαλάς

το περιγράφει απλά: «Κάποια στιγμή συνειδητοποίησα με

την παρουσιάστρια ότι είχε πάει 4:30 το απόγευμα και δεν

είχαμε πιει ούτε νερό. Είχαν περάσει εννιά ώρες χωρίς να το

καταλάβουμε. Αυτό είναι το σημάδι ότι κάτι μεγαλώνει: όταν ο

χρόνος κυλάει τόσο γεμάτα που ξεχνάς πως υπάρχει».

Οι διαδρομές και οι κορυφές

Αν ρωτήσεις τους περισσότερους αθλητές ποιο ήταν το

δυσκολότερο κομμάτι, θα σου πουν κάτι γενικό. Ο Σωτήρηςς

όμως δεν διστάζει: «Από την κορυφή μέχρι τη Χελονοτρύπα.

Εκεί δοκιμάζονται όλοι. Εκεί που η Ελληνική Ομάδα Διάσωσης

στήνει σχοινιά για να μπορέσουν οι αθλητές να πατήσουν

κορυφή. Εκεί ο αγώνας αποκτά τη φυσιογνωμία του». Το

γεγονός ότι το Αρτεμίσιο πατιέται μόνο παρουσία των

Διασωστών είναι στοιχείο σπάνιο για ελληνικό αγώνα. Σε

πολλές χώρες είναι αυτονόητο. εδώ είναι θαύμα. Και αυτό

το θαύμα το υπηρετούν κάθε χρόνο 100 έως 150 εθελοντές.

«Δεν θέλω να ξεχωρίσω κανέναν», λέει ο race manager, «αλλά

χωρίς την Ελληνική Ομάδα Διάσωσης, ο αγώνας δεν θα είχε

αυτή τη φυσιογνωμία».

Και εκεί αρχίζεις να καταλαβαίνεις πόσο συλλογικό είναι

αυτό που βλέπεις: ο πολιτιστικός σύλλογος, προσφορές,

γιατροί, ΕΚΑΒ, οι σταθμοί, οι μοτοσυκλετιστές, τα χαμόγελα.

Μια τεράστια μηχανή που δουλεύει με ακρίβεια που δεν

περιμένεις από μικρό χωριό — κι όμως είναι υπαρκτή. Και

ανάμεσα σε όλους αυτούς τους ανθρώπους, κάποια στιγμή

εμφανίζεται κι ένα παιδί: κρατάει ένα μετάλλιο με τα δύο του

χέρια, με μια σοβαρότητα σχεδόν τελετουργική. Μια μικρή

στιγμή — μα αρκετή για να θυμίσει πως αυτός ο αγώνας

ανήκει σε όλους.

Ο αγώνας πέρα από τον αγώνα

«Το Αρτεμίσιο είναι κάτι πέρα από ένα αθλητικό γεγονός»,

λέει ο Σωτήρης — και το εννοεί. Η διοργάνωση συνεργάζεται

σταθερά με φορείς της κοινωνίας των πολιτών: με την Ελπίδα

Ζωής για όσους παλεύουν με την απεξάρτηση, με ομάδες

που φροντίζουν τα αδέσποτα (Λάιζα), με συλλόγους ατόμων

με οπτική αναπηρία. Κάθε χρόνο, το βουνό γίνεται χώρος

ισότητας, όχι χώρος επίδοσης. «Δεν μας ενδιαφέρουν οι

πρωτιές», εξηγεί. «Μας ενδιαφέρουν οι ίσες ευκαιρίες. Τα

βουνά πρέπει να μένουν ελεύθερα — και η ευθύνη μας είναι

να τα κρατήσουμε έτσι. Αυτός είναι ο αγώνας που μετράει

πραγματικά».

Φέτος, αυτή η φιλοσοφία πήρε σχεδόν συμβολική μορφή:

η Gwen, Ιταλίδα που ζει στην Ελλάδα, έγινε η πρώτη γυναίκα

με οπτική αναπηρία που τερμάτισε το Σπάρταθλον. Το έπαθλο

που της δόθηκε ήταν χαραγμένο σε Braille — μια σιωπηλή

και ουσιαστική χειρονομία που έδειχνε ότι η διοργάνωση

δεν «επιδεικνύει» ευαισθησία, την εφαρμόζει. Και πριν την

εκκίνηση, ακούστηκε η φράση: «Όσο φως της λείπει από

τα μάτια, άλλο τόσο φως έχει στην ψυχή. Η καρδιά βλέπει

πιο μακριά από κάθε βλέμμα». Με αυτά τα λόγια ξεκίνησε ο

αγώνας — χωρίς εντυπωσιασμούς, αλλά με μια υπόμνηση για

κάτι βαθύτερο: ότι αυτό το βουνό δεν ανήκει στους λίγους·

ανήκει σε όσους χρειάζονται χώρο για να υπάρξουν αληθινά.